Από το «Φορέας Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα και Υγροτόπου Μουστού, 2015. Οδηγός για την προστατευόμενη περιοχή όρους Πάρνωνα και υγροτόπου Μουστού. Φύση, Πολιτισμός, Οικοτουρισμός. Άστρος Αρκαδίας».
Που ομιλείται η τσακώνικη διάλεκτος Λεωνίδιο, Πραγματευτή, Μέλανα, Τυρό, Σαπουνακέικα, Άγιο Ανδρέα, Πραστό, Σίταινα, Καστάνιτσα. Συνοικισμούς: Σαμπατική, Λιβάδι, Βασκίνα, Παλιόχωρα, Άγιος Παντελεήμονας (Φούσκα), Δερνικέικα
Η τσακώνικη διάλεκτος
Η τσακώνικη διάλεκτος, ο τσακώνικος χορός, η ενδυμασία, τα ήθη και έθιμα των Τσακώνων, αποτελούν άλλη μια δυναμική της περιοχής του Πάρνωνα. Σύμφωνα με το «Χρονικόν της Μονεμβασιάς»: «Οι δε των θρεμμάτων νομείς και αγροικικοί κατωκίσθησαν εν τοις παρακειμένοις εκείσε τραχανοίς τόποις, οι και επ’ εσχάτων τζακονίαι επωνομάσθησαν». Οι Τσάκωνες, ως γνήσιοι απόγονοι των Δωριέων, διατήρησαν ανόθευτη τη ρίζα τους και η τσακώνικη γλώσσα αποτελεί και σήμερα τη ζωντανή έκφραση της Δωρικής διαλέκτου. Στην κοιτίδα της Τσακωνιάς, το σήμερα επιμένει να βαδίζει και να δημιουργεί στα χνάρια του χθες σε μια αέναη κι αδιάλειπτη πνοή της Ελλάδας.
O ιδιαίτερος γλωσσικός θησαυρός του τόπου μας.
Η τσακώνικη διάλεκτος έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των υπό εξαφάνιση γλωσσών της UNESCO και αναγνωρίζεται ως πολιτισμικό κατόρθωμα και ανεπανάληπτος θησαυρός πολιτισμού. Η γλώσσα διατηρήθηκε γνήσια και ανόθευτη στα στόματα των απλών ανθρώπων, των ξωμάχων, των ποιμένων και των γεωργών. Στις ευχές, στους χαιρετισμούς, στις κατάρες, στις καθημερινές εκφράσεις, στα πειράγματα και τα αστεία, εκεί βρίσκεται αιώνες τώρα ο γλωσσικός θησαυρός των Τσακώνων. Σε αυτό το ξεχωριστό κομμάτι της Ελληνικής γης που λέγεται Τσακωνιά (κοιτίδα της Τσακωνιάς υπήρξε ο Πραστός, η Καστάνιτσα και η Σίταινα), σε αυτούς τους τραχινούς τόπους, οι κάτοικοι της περιοχής, διαθέτοντας ελάχιστα μέσα, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά άφησαν πίσω τους μια πολύτιμη κληρονομιά, την τσακώνικη παράδοση, την πανέμορφη γλώσσα, τον μοναδικό υποβλητικό τσακώνικο χορό, τα τσακώνικα τραγούδια, την υφαντική τέχνη, τις συνήθειες τους, ό,τι ονομάζουμε σήμερα ήθη και έθιμα. Όλα αυτά συνθέτουν την ταυτότητα του τόπου με μια ζωντανή γλώσσα που είναι στο χέρι των Tσακώνων, αλλά και όλου του ελληνισμού, να την αγκαλιάσει και να την προστατέψει από τη λησμονιά
Που ομιλείται η τσακώνικη διάλεκτος
ΝΤ=Νότιος ΤομέαςΒΤ=Βόρειος Τομέας . Δείτε τους συνδέσμους
O Τσακώνικος χορός είναι ένα μουσικοχορευτικό δρώμενο, που χαρακτηρίζεται από σπειροειδείς και φιδίσιους σχηματισμούς και αποτελεί στοιχείο-σύμβολο της πολιτισμικής ταυτότητας των Τσακώνων.
Είναι βαρύς και μεγαλοπρεπής χορός, που χαρακτηρίζεται από τους ντόπιους ως «ταπεινός», «σοβαρός», «αυστηρός», «λιτός» και «συγκρατημένος».Είναι ο χορός με τον οποίο κλείνουν τα γλέντια, είναι δηλαδή ο τελευταίος χορός, που χορεύεται από όλους με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια και «ιερότητα», δημιουργώντας σε όλους συγκίνηση και δέος. Οι επιδεικτικές φιγούρες και, γενικά, η χορευτική υπερβολή είναι αποδοκιμαστέες, γιατί παραβιάζουν τους χορευτικούς κώδικες και τον αυστηρό, μυσταγωγικό και τελετουργικό χαρακτήρα του.
Χορεύεται από άνδρες και γυναίκες, που είναι πιασμένοι αγκαζέ, πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον. Ο αριθμός των χορευτών μπορεί να ποικίλλει, αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να είναι πάνω από δεκαπέντε, για να φανούν τα σχήματα του χορού. Ο πρωτοχορευτής/τρια οδηγεί την ομάδα γυρίζοντας το κυκλικό σχηματισμό σε σπειροειδείς και οφιοειδείς σχηματισμούς.
Το γεωγραφικό κριτήριο θα δώσει την ονομασία «Τσακώνικος» στο χορό, μια τάση που έχει μακρά παράδοση όσον αφορά το χορό στην Ελλάδα. Αυτό συνέβη όταν ξεχώρισε από το χορευτικό ρεπερτόριο της περιοχής , αποσπάστηκε από το τοπικό πλαίσιο και εντάχθηκε στο ρεπερτόριο των «εθνικών» χορών που διδάσκονταν στα Γυμνάσια της χώρας (Χείλαρη, 2009; 2012). Παλαιότερα και στην Τσακωνιά το τραγούδι έδινε την ονομασία στον χορό, με πιο συνηθισμένο το «Κινήσαν τα…» (από το τραγούδι «Κινήσαν τα τσανόπουλα και όλα τα τσακωνόπουλα»).
Από το πλούσιο βιβλιογραφικό υλικό που αφορά τον Τσακώνικο χορό προκύπτει ότι οι περισσότεροι μελετητές έχουν εστιάσει το ενδιαφέρον τους στην αρχαιοελληνική προέλευση του χορού και στη διατήρησή του μέχρι σήμερα. Ο Τσακώνικος χορός συνδυάζει αρκετά από τα στοιχεία που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την «αύρα της καταγωγής» και τη σύνδεση με το αρχαιοελληνικό παρελθόν. Η σχετική επιλογή στηριζόταν σε μορφικά χαρακτηριστικά, τα οποία μπορούσαν να συγκριθούν με αντίστοιχα αποσπασματικά ντοκουμέντα φιλολογικών ή άλλων αρχαιοελληνικών πηγών.
Οι «λαβυρινθιακοί σχηματισμοί» του χορού, δηλ. τα σχήματα που κάνει ο χορός στον χώρο, και ο αρχαιοελληνικός παιωνικός του ρυθμός των 5/4 και 5/8, σε συνδυασμό με το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα (τσακώνικη διάλεκτο), κρίθηκαν από τους μελετητές ως επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για τον χαρακτηρισμό του ως «αρχαίου ελληνικού χορού». Οι ντόπιοι διανοούμενοι ήταν αρχικά αυτοί που ξεχώρισαν τον Τσακώνικο χορό, με βάση τον ρυθμό και τους σχηματισμούς του, αποσπώντας τον από τον τόπο του και προσδίδοντάς του την αίγλη της καταγωγής από την αρχαιότητα.
Εκδοχές προέλευσης του Τσακώνικου χορού
Κατά καιρούς δόθηκαν διάφορες εκδοχές προέλευσης του Τσακώνικου χορού. Όπως:
α) ότι ο Τσκώνικος χορός είναι ο «γέρανος», ο χορός που χόρεψε ο Θησέας στη Δήλο και αναπαριστά την είσοδο και την έξοδο του από το λαβύρινθο (Σακελλαρίου 1940; Παπαχρήστου 1979(1960); Μπίκος 1969; Δήμας 1980; Ρούμπης 1990; Λυκεσάς 1993; Στράτου 1979, Συμεωνίδου- Χείλαρη 2002 )
β) ότι πρόκειται για «κλειδωτό» χορό του γάμου (Κουσιάδης 1950-1951)
γ) ότι ο χορός είναι «πυρρίχιος», πολεμικός χορός (Σαρρής 1956; Μερικάκης 1969)
δ) ότι είναι πανάρχαιος λατρευτικός χορός σε απολλώνειο ρυθμό 5/4 και 5/8, δηλ. παιάνας (Μουτσόπουλος 1957; Τυροβολά, 2003), που παριστάνει ορχηστρικά την πάλη του Απόλλωνα με τον Πύθωνα (Καράς 1996) ή «Ιερό λατρευτικό χορό», κατά τους Φ. Μπεκύρο & Ε. Τσαγγούρη (1996: 13), που χορογραφικά αναπαριστά την κίνηση του φιδιού (ό,π. σ.17-18). Ο Χ. Πετάκος επιπρόσθετα θεωρεί ότι ο χορός αρχικά ξεκίνησε ως «γήτεμα», ως μιμητική και μαγική πράξη, που αναπαριστά και μιμείται τις κινήσεις του φιδιού (Πετάκος, 2003, σ. 14, σ.54-55)
ε) ότι πρόκειται για δίδυμο αδελφό χορό με τον χορό των Καρυάτιδων του αρχαίου λακωνικού Όρμου (Χούπης 1990).
Σχήματα του Τσακώνικου χορού
Τραγούδια του Τσακώνικου χορού
Σήμερα χορεύεται με τα τραγούδια: «Σου΄πα μάνα πάντρεψέ με…», «Κινήσαν τα τσανόπουλα…», «Μαντάς», «Μπιρμπιλομάτα», «Σήμερις βγήκα να χαρώ…», «Απατζά το Μαρασία…» (δηλ. απέναντι στο Μαραθιά). Παλαιότερα συναντούσαμε και άλλα τραγούδια, όπως: «Στάζουν τα κεραμίδια σου…», «Κάτω στο άγιο περιβόλι…», «Αμπέλι μου πλατύφυλλο…»,«Φέγκη θα ζάου να παντρευτού…» . Σύμφωνα με ντόπιους πληροφορητές τα τραγούδια που συνόδευαν τον πολύ αγαπητό σε αυτούς «Τσακώνικο» χορό τραγουδιόνταν στην τσακώνικη διάλεκτο αλλά με την πάροδο του χρόνου και την εισαγωγή νεόκοπων τραγουδιών αυτά ξεχάστηκαν.
Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι ο «Τσακώνικος» χορός συνδέθηκε με το τραγούδι «Σου ’πα μάνα, πάντρεψέ με σπιτονοικοκύρεψέ με, και στα ξένα μη με δώσεις, μάνα θα το μετανιώσεις…». Βεβαίως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι τυχαίο μιας και το περιεχόμενο του συγκεκριμένου τραγουδιού παραπέμπει στο ξενιτεμό και τον αποχωρισμό της κόρης από τη μάνα και τον τόπο της (Χείλαρη 2015). Είναι δεδομένο ότι η ξενιτιά είχε σφραγίσει την Τσακωνιά όχι μόνο κατά τον 19ο αιώνα, με την μετάβαση για μια καλύτερη τύχη στην Αμερική, αλλά ιστορικές πηγές αναφέρουν μετοικεσίες Τσακώνων στην Κωνσταντινούπολη ακόμα και από τους μεσαιωνικούς χρόνους.
Συμβολικές διστάσεις του Τσακώνικου χορού
Με βάση το γεγονός ότι τα σύμβολα παραπέμπουν σε ερμηνείες δόθηκαν οι διάφορες ερμηνευτικές εκδοχές. Επικεντρώνοντας στο τοπικό πλαίσιο στις ασύνειδες και συνειδητές εκφάνσεις της παράδοσης του Λεωνιδίου διαπιστώνεται ότι το φίδι κατείχε σημαντική θέση (Hilari – Zografou 2017). Η εικόνα αυτή ενισχύεται από τον σχηματισμό της σπείρας. Έτσι εικάζεται ότι ο Τσακώνικος χορός ξεκίνησε ως μαγικοθρησκευτική τελετουργία, όπου οι πιστοί υμνούν τον θεό Απόλλωνα και κάνουν πρόκληση- πρόσκληση της παρουσίας του. Με το πέρασμα του χρόνου απέβαλλε πολλά από τα μαγικά του στοιχεία και μετασχηματίζεται σε σύμβολο ταυτότητας, που δηλώνει τη συνέχεια της κοινότητας, του κοινού «ανήκειν», της κοινής καταγωγής και της κοινής μοίρας.
Συμπερασματικά
Εν κατακλείδι, ο Τσακώνικος χορός συνιστά μια ζωντανή πραγματικότητα στις γιορτές και τις εκδηλώσεις της περιοχής. Είναι «ο δικό νάμου χορέ» (δηλ. ο δικός μας χορός), μια πολιτισμική έκφραση που ενισχύει τη βαθιά εδραιωμένη αίσθηση τοπικής ταυτότητας κάνοντας όλους εμάς τους Τσάκωνες περήφανους. Υπενθυμίζει στα μέλη της κοινότητας την κοινή κληρονομιά, την αίσθηση του «κοινού ανήκειν», της κοινής μνήμης και ταυτότητας. Είναι μάλιστα ο πρώτος χορός που εντάχθηκε το 2015 στο Εθνικό Ευρετήριο της Άυλης Πολιτισμικής Κληρονομιάς από το Υπουργείο Πολιτισμού –https://www.tsakonianarchives.gr/info/dance/embed/#?secret=9xTIq6l0I2
Η Κυνουρία αντλεί το όνομα της από τον αρχαίο οικιστή της περιοχής Κύνουρο, γυιό του Περσέα σύμφωνα με την Αργεία παράδοση. Οι κάτοικοι την Κυνουρίας ήταν σε σειρά Πελασγοί, Δαναοί, Ίωνες και Δωριείς.Οι Κυνουριείς ήταν Ιώνες και έδωσαν το όνομα στην περιοχή από το όνομα τους.
Στη βόρεια Κυνουρία , στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης , υπήρχε ο κύριοτερος οικισμός της περιοχής η Θυρέα και δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίηδα, η Εύα στην οποία βρίσκεται η πασίγνωστη Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού και αργότερα τουλάχιστον από το 2.μ,χ αιώνα το Άστρος.
Υποστηρίζεται η άποψη από τους ιστορικούς οι Θυρεάτες προέρχοντο από τους Δαναούς. που εγκαταστάθηκαν στο Άργος, την πρώτη πόλη της Ευρώπης, από το 2,800-2,000 π.χ.
«Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που στο παραπάνω χάρτη διακρίνεται η αρχαία πόλη της Θυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες».
Σπουδαιότερες χρονολογικές αναφορές πριν το 1823
Το 2ο μ.χ. αιώνα ,πρώτη αναφορά του Πτολεμαίου για το πόλισμα «Άστρον», που είναι το σημερινό Άστρος.
Το 1256 ,του Χρονικού του Μορέος «Castiello la Estella» (Kάστρο του Άστρους) στον Αγιάννη του Άστρους .
Το 1293 και 1292, η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» και « Άστρους» του Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου
Το 1320 «περί τον αιγιαλόν του άστρου εις τον κάμπον της μαλεβής», του Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου ,στο «Ξεροκάμπι» του Αγιάννη του Άστρους, κάτω από το κάστρο Εστέλλα (=Άστρος) ,
Το 1435 ο Γεώργιος Φραντζής αναφέρει το Άστρον (σημερινό Άστρος) και τον Άγιον Ιωάννη (Αγιάννης του Άστρους).
Το 1516, Toast(r)ι (=Toasti) , Toastri και Astro είναι το ιστορικόν Άστρος Κυνουρίας .
Από το 1756 ,ο Δημήτριος Καρυτσιώτης θυμότανε από την Καρύτσα του Αγιάννη «την πατρίδα μας (χωρίον μας) … του Άστρους (Astro)» και επίσης πριν το 1824 ο Άκουρος έλεγε “τηνπατρίδαμαςΑγιάννηςκαιΆστρος”, τότε δεν υπήρχε οικισμός στο Παράλιο Άστρος
Γενικά τον μεσαίωνα οι δραστηριότητες στο Θυρεάτικο κάμπο και στα παράλια ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Οι ιστορικοί για την περίοδο πρίν το 1800, δεν κατέγραψαν σημαντικά γεγονότα για την περιοχή γιατί απλούστατα δεν υπήρχαν. Αναφέρουν διάφορα ονόματα για την περιοχή χωρίς τεκμηριωμένες λεπτομέρειες , όπως Άστρος, Aστρίτσι , Καστράκι, Τoastri, Οstrici,Laprici, Astritsι, Αstrizzi, Astrisssi, Stella . Οι πληροφορίες είναι γενικές, απλές αναφορές σε έγγραφα η πρόσωπα , ατεκμήριωτες , αντικροούμενες και συγκεχυμένες.
Φαίνεται το αναφερόμενο “Toastri” είναι το σημερινό Άστρος γιατι ταυτόχρονα αναφέρονται σε διαφορετικούς χάρτες ανaτολικά η νότια από το “Toastri” το Οstrici, Laprici, Stella. Διαβάσαμε μεταξύ άλλων το όνομα Άστρος προήλθε από τη λέξη άστυ, Άστρι, Άστρος , σαν άστυ το γεωγραφικό κέντρο της Θυρεάτιδας Γής. Ενδιαφέρον είναι σε χάρτες επίσης ο Αγιάννης αναφέρεται σαν «Άστρος» και το Άστρος σαν «Άγιος Ιωάννης».
Η χαρτογράφηση τον μεσαίωνα γινόταν βασικά από έγγραφα και πληροφορίες που πολλές φορές ήταν εσφαλμένες και ανακρίβωτες. Οι χαρτογράφοι του μεσαίωνα αντέγραφον, χωρίς έλεγχο ο ένας το άλλον, για το λόγο αυτό βλέπουμε το ανύπαρκτο νησί Stella που αναφέρεατι από τον Gastaldi μέσα στη θάλλασα σαν πραγματικό νησί να υπάρχει επίσης λανθασμένα σε πολλούς μελλοντικούς χάρτες .Επίσης οι πληροφορίες στους χάρτες είναι ατεκμηρίωτες, αντικροούμενες και συγκεχυμένες.
Οι κάτοικοι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ανέβηκαν στα βουνά βασικά για δύο λόγους, για να γλυτώσουν από τους κατακτητές , που προτιμούσαν τα παράλια και τις μεγάλες πόλεις, και για να μην τους «φάει ο κάμπος» με την ελονοσία και τις ασθένειες.
Το Άστρος και το Παράλιο Άστρος δεν αναφέρονται για εκατονταδες χρόνια στους Τούρκικους φορολογικούς καταλόγους , αλλά αναφέρονται τα άλλα μεγάλα ιστορικά χωριά. Ο λόγος που το ¨Αστρος δεν αναφέρεται στους Τούρκικους φορολογικούς καταλόγους είναι ότι αναφερόταν ο Αγιάννης ,που ήταν το μητροπολιτικο κέντρο της Θυρέας για εκατονταδες χρόνια και ο Αγιάννης ήταν μία κοινότητα με το Άστρος , ήταν οι ίδιοι κάτοικοι, και ο Αγιάννης αναφερόταν επίσης σαν Άστρος.
Από
Venetians and Ottomans in SouthEast Peloponnese (15th*18th century)
Dr, Evangelia Balta Director of Studies (Institute for Neohellenic Research/National Hellenic Research Foundation)
Πλυθησμός, Πρώτη Τουκοκρατία 1540-1685
Άγιος Ιωάννης (203), Αγιος Ιωάννης Θεολογος (107), Aγιος Πέτρος (300) , Βέρβενα (162), Δολιανά (49), Καστάνιτσα (494), Κορακοβούνι (25), Μελιγού (210), Πλάτανος (57), Πραστός (461), Τρεστενα (84) ,
Στα βουνά της Κυνουρίας και της Αρκαδίας γενικά δεν υπήρχαν Τούρκοι, αλλά οι Τουρκοι είχαν βάλλει τους συνεργάτες κοτζαμπάσηδες να εισπράτουν το «χαράτσι» και ένας από τους μεγάλους φορεοεισπράκτορας και φίλος του σουλτάνου ήταν και ο Αναγνώστης Παπάζογλου ,που τον εφοβόντουσαν οι Έλληνες και επίσης οι Τούρκοι σε ολόκληρη την Πελοποννήσο. Ο «Τουρκοπαπάζογλου» κυνηγούσε τον Κολοκοτρώνη πολλά χρόνια.
Κατά το 1805 – 1806 όταν έγινε ο μεγάλος διωγμός των κλεφτών, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνηςκατέφυγε στη Μάνη. Όταν το έμαθε ο πασάς της Τριπολιτσάς, έστειλε τον Αναγνώστη Παπάζογλου με50.000 γρόσια στον Μπέη της Μάνης, Αντώνμπεη Γρηγοράκη. Όταν έφτασε ο Παπάζογλου, συνάντησε τον Αντωνόμπεη, του παρέδωσε τα γρόσια και την εξής διαταγή: <<Το κεφάλι του Κολοκοτρώνη. Ειδεμή να βάψετε όλοι από τώρα μαύρα τα σκουτιά (= ρούχα) σας>>. Ύστερα, ο Μπέης έδωσε τα λεφτά στον μανιάτη Κωνσταντίνο Δουράκη, προκειμένου να βρει και να παραδώσει στον πασά τον Κολοκοτρώνη. Ως γνωστόν ο Δουράκης παγίδευσε τον Κολοκοτρώνη στον πύργο του, αλλά ο Κολοκοτρώνης δραπέτευσε και κατέφυγε στηΖάκυνθο.» Θέλουμε να αναφέρουμε ότι οι λέξεις, κοτζαμπάσηδες και συνεργάτες , είναι οι πιο βρώμικες λέξεις της Ελληνικής γλώσσας.
Στα βουνά της Κυνουρίας εβασίλευαν οι «κλέφτες» αγωνιστές , που «έκλεβαν» τους Τούρκους φοροεισπράκτορες και τους συνεργάτες τους κοτζαμπάσηδες . Για το λόγο αυτό , που οι κλέφετς εβασίλευαν στα βουνά, βασικά η επνάσταση άρχισε στα βουνά και αναμφισβήτητα το “στρατόπεδο των Βερβένων” στα βουνά έπαιξε καταλυτική σημασία για την οργάνωση και επιτυχία του απελευθερωτικού αγώνα .Δεν είναι υπερβολή να πούμε από το “στρατόπεδο των ιστορικών Βερβένων” άρχισε ουσιαστικά και στρατιωτικά η απελευθέρωση της πατρίδας μας.
Τον 17ον και 18ον αιώνα οι Αγιαννίτες άρχιζαν να χτίζουν περισσότερα «καλύβια» και « αρχοντικά» στο Άστρος , που μερικά υπάρχουν και σήμερα.
Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741-1819) το 1798 έχτισε την Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη ,επίσης το 1798 άρχισε να χτίζει το μεγαλοπρεπές μέγαρο που ονόμασε «ΑΣΤΡΟΣ»στη Τεργέστη,έχει ιδιαίτερη σημασία που δεν το ονόμασε Αγιάννης, ( αργότερα γνωστό σαν Palazzo Cartsiotti). Ο Αγιαννίτης ευεργέτης μας τιμούσε στην διασπορά έμπρακτα την γενέτειρα του Άστρος (Αγιάννης ) και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη και με το αδελφό του Γεώργιο, επίσης το 1805, έφερε και το νερό στο Άστρος από την «μάννα του νερού» της Λουκούς.
Οι επαναστατημένοι Έλληνες επέλεξαν τελικά το Άστρος και το Αγροκήπιο Καρυτσιώτη για την Εθνοσυνέλευση ως «τόπος του Έθνους». Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης..
Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα {ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ 99Α – 28/05/1985)( Για ιστορικούς λόγους έγινε δήμος). Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997) . Το 1845 Ο Αγιάννης αποτέλεσε την θερινή έδρα της Επαρχίας Κυνουρίας.
Παράλιον Άστρος (Αρκαδίας) ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 . Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θυρέας. ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912. Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους.
Γνωρίζουμε ότι στη Θυρεάτιδα Γη τουλάχιστον τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια (2008-2022) υπάρχουν «βαρβαρισμοί και σολοικισμοί» ,πολλά ανεξήγητα και παράλογα που αδίστακτα και προκλητικα παρουσιάσθηκαν με την εκπομπή τοπόσημα της ΕΡΤ και στο Σχέδιο στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του δήμου μας και υπάρχει συνέχεια της στενοκεφαλιάς, κουταμάρας και στραβομάρας . Βάρβαροι στην αρχαία Ελληνική γλώσσα δεν ήταν οι απολίτιστοι , αλλά αυτοί που δεν μιλούσαν Ελληνικά και «βαρβαρισμός» στη νέα Ελληνική είναι τα γραμματικά λάθη και «σολοικισμός» τα συντακτικά λάθη και κατά επέκταση οι αρλούμπες και κουταμάρες.
Θα επανέλθουμε άλλη φορά στους γνωστούς πλέον «βαρβαρισμούς» και στις γραφικές κουταμάρες , αλλά κρίνουμε αναγκαίο να απαντήσουμε συνοπτικά στα «τοπόσημα» και σε όλα αυτά τα «σχέδια» ,με συγκεκριμένα έγγραφα και όχι με ατεκμήριωτες ευχές και όνειρα καλοκαιρινής νύκτας.
1) Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.. «Εξεδόθη εν Άστρει». Το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης , υπήρχε πριν το 1823, δεν το εφεύραν εκείνη την ημέρα. ( Η διακήρυξη ευτυχώς το λέει καθαρά «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου», για να μην υπάρχουν παρερμηνείες ,όπως για το ΚολοκοτρωνέΙκο Τραπέζι, από τους άσχετους «βάρβαρους»
2) Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας.
3) Οι πρώτοι κάτοικοι του Παραλίου Άστρους Ζαφειρόπουλοι δεν κατάφεραν το 1835 να εντάξουν το Παράλιο Άστρος στο δήμο Θυρέας, γιατί πιθανόν τότε δεν είχε τελειώσει ο οικισμός .Το Ελληνικό κράτος έκρινε τότε δεν υπήρχαν τα κατάλληλα κριτήρια.
4) Ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος και οι αδελφοί του αργότερα το 1845 κατάφεραν να εντάξουν το Παράλιο Άστρος στον δήμο Θυρέας. ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 .
Διακρίνονται οι σφραγίδες της Κοινότητας του Παραλίου Άστρους , από τις αρχές του 20 αιώνα αρχικά, «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1912 και αργότερα «ΚΟΙΝΟΤΗς ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1932
Το Άστρος και ο Αγιάννης είναι μια κοινότητα και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος για πολλές εκατοντάδες χρόνια.Από το χωριό Άγιος Ιωάννης προήλθε το Άστρος , το Παράλιο Άστρος, αλλά και άλλοι οικισμοί. Στο Άστρος σώζονται μέχρι σήμερα πολλά αρχοντικά των προκρίτων του Αγιαννη ,που κτίστηκαν πριν το 1800 όπως του Καρυτσιώτη, Πάνου Σαρηγιάννη,Ματθαίου,Παπαπέτρου, Διγενή,της κυρά -Μάρως συζύγου του Κ.Ζαφειρόπουλου, πύργος του Τσιράχη και πύργος του Λογοθέτη,Πέρρου,Πάσχου,ο πύργος της Μαριέττας,Κοράλλη,πύργος του Ζαχαριά, Κομηνέϊκος πύργος,Γ.Σαρηγιάννη,και πολλά άλλα.Το Άστρος ελέγετο από τους Αγιαννίτες και “Γιαλός” και οι κάτοικοι “Γιαλίσιοι” , γιατί ήταν στην παραλία του κάμπου της Θυρέας και αυτοί ήταν στα βουνά του Αγιάννη.(Απο την Θυρεάτις Γη,Ι.Κακαβούλιας, Ι.Κουσκουνάς,Κ.Χασαπογιάννης)
Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου . Η πρώτη όμως αναφορά με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.). Ο Νίκος Βέης (1883–1958) καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός αναφέρει «έχομε κατ΄ επανάληψιν μνείας του Κυνουριακού αυτού πολίσματος» του Άστρους το 1320,1372,1374, 1407,1421, ,1435, 1463, 1467, 1471, 1481.
Ο Φρατζης αναφέρει το Άστρος και το Άγιο Ιωάννη το 1435
«Από το Φρατζή,έκδοση Βόννης σ.159…..Και κατά αρχάς του θέρους του ς@μγ (=1435)…. αί είσιν αι κάτω γεγραμμέναι χώραι και πόλεις και κώμαι, Άστρον,άγιος Πέτρος, Άγιος Ιωάννης, Πλαταμόνας (Σημερ.Πλάτανος),Μελίγον (σημρ. Μελιγού),Προάστειον (σημερ,Πραστός) ,Λεωνίδας (σημερ.Λεωνίδιον), Κυπαρισσία (σημερ.Κυπαρίσσι) ,Ρέοντας και Σίτανας (σημερ.Σίταινας)…Βλ.Σ.Λάμπρου,Μικταί Σελίδες , Αθήναι 1905 σ.416-419 και Φ.Κοκκουλέ, Αθηνά 39 (1927) σ.122»
Ο Γ. Τερτσέτης αναφέρει «συνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους των δένδρων του Άστρους».(Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής φυλής σελ.287) Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρεi μετά από το τραπέζι :«Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα». Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», “Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγκροτήση εν Άστρει συνέλευσιν ....»λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης .
Για πολλούς αιώνες πριν την επανάσταση του 1821 σε διαφορές αναφορές και χάρτες οι δύο οικισμοί το Άστρος και ο Αγιάννης ανακατεύονται , το Άστρος αναφέρεται Άστρος ,γίνεται Αγιάννης ,Καλύβια Άστρους, Αγιαννίτικα καλύβια και ο Αγιάννης αναφέρεται Aγιάννης, γίνεται Άστρος, ορεινό Άστρος ,επάνω Άστρος , Αγιάννης του Άστρους και Αγιαννίτικα καλύβια.
Ο Αγιάννης αναφέρεται για πρώτη φορά το 1435 στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή και πιθανόν πήρε το όνομά του από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που βρίσκεται στο κάτω μέρος του χωριού. Από το ίδιο σιγίλλιο του 1638 πληροφορούμαστε ότι ο Αγιάννης έγινε πατριαρχική εξαρχία «χάριν βεβαίως τῆς Σχολῆς τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου, λειτουργούσης πολλοῦ παλαιότερον». Σύμφωνα, λοιπόν, με το συγκεκριμένο απόσπασμα στον Άγιο Ιωάννη λειτουργούσε σχολείο, πολύ πριν το 1638. Στον Άγιο Ιωάννη, λειτουργούσαν επίσης και «κατώτερα» σχολεία, όπως αυτό του Παπακυριακού και κρυφά σχολεία, αρχικά στο Μετόχι της Μονής Λουκούς, Άγιος Δημήτριος και αργότερα στους νάρθηκες των εκκλησιών του χωριού.
Oι Αγιαννίτες πραγματικά δεν παραδόθηκαν ποτέ στους κατακτητές και για απόδειξη με το τρόπο τους κατάφεραν να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοικτά όλη την διάρκεια του τούρκικου ζυγού και διατήρησαν κρυφά και φανερά αναμμένη την φλόγα του έθνους.
Από κτητορική επιγραφή της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη.
«1798ΕΝ ΜΗΝΙ ΙΟΥΛΙΩ 18
Η ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝΑ
ΤΙ ΕΣΤΗΚΑΣ ΘΑΜΒΟΥΜΕΝΟΣ ΦΙΛΕ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝΜΕ ΑΠΟΡΙΑΝ ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΖΗΤΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΣ ΤΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΜΩΜΑ ΜΟΥ………………………..
“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.
Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741-1819) γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη) και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και “καλλιμάρμαρο” Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη. Ο μεγάλος ευεργέτης μας από την διασπορά ενδιαφερόταν έμπρακτα για την απελευθέρωση της πατρίδας μας και είχε σχετικές επαφές με πολλούς μεγάλους της εποχής του , όπως με το Ρήγα Φεραίο και τον Μέττερνιχ. Το 1798 επίσης άρχισαν οι εργασίες για το μεγαλοπρεπές μέγαρο του στην Τεργέστη , που το είχε ονομάσει «Άστρος» και αργότερα ονομάσθηκε μετά τον θάνατο του μέχρι σήμερα PalazzoCarciotti. Ο Μέττερνιχ ο σπουδαιότερος πολιτικός της Ευρώπης και φημισμένος υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας το 1816 φιλοξενήθηκε και έμεινε για ένα διάστημα στο μέγαρο «Άστρος» ,στη σημερινή οδός 3ης Νοεμβρίου, όπου βρίσκεται το κτήριο, ονομαζόταν μέχρι το1918RivaCarciotti, δηλαδή οδός Καρυτσιώτη. Aναφέρεται ότι έχτισε την Σχολή στον Αγγιάννη και το Άστρος με προτροπή του εθνικού ήρωα Ρήγα Φεραίου, για να μάθουν «γράμματα» και την ιστορία τους οι σκλάβωμένοι τότε συμπολίτες του και να επαναστατήσουν . Επίσης στο μέγαρο του παρείχε καταφύγιο στη σοφίτα αυτού του αρχοντικού για μήνες στους διασωθέντες Ιερολοχίτες, στρατιωτικό τμήμα της ελληνικής επανάστασης για την εθνική ανεξαρτησία.
Το Ελληνικό κράτος αναγνωρίζοντας την μεγάλη προσφορά της Σχολής Καρυτσιώτη στο Ελληνικό έθνος εκήρυξε σαν «ιστορικόν διατηρητέον μνημείον»,«ιστορικό τόπο» και «αρχαιολογικόν χώρον».
“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.
«Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο το εναπομείναν σήμερα τμήμα εκτάσεως 18.850 τα.μ. του παλαιού αγροκηπίου (συνολικής εκτάσεως 46 στρεμμάτων), το οποίο ανήκε στη Σχολή Καρυτσιώτη και εντός του οποίου βρίσκεται η Σχολή Καρυτσιώτη, όπως αυτό εμφαίνεται στο Κτηματολογικό Διάγραμμα κλίμακας 1:1000 και σημειώνεται με τα στοιχεία 1, 2, 3 έως και 15, λόγω των σημαντικών ιστορικών γεγονότων, τα οποία έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή.
Ο χώρος αυτός είναι τμήμα του αγροκηπίου – αρχικά 46 στρεμμάτων, το οποίο είχε δωρίσει ο Δημήτριος Καρυτσιώτης στη Σχολή, την οποία είχε ιδρύσει το 1805 – δενδροφυτεμένου με πορτοκαλιές, λεμονιές και ελιές, το προϊόν των οποίων χρησιμοποιούνταν για την πληρωμή των δασκάλων της Σχολής και την κάλυψη των εξόδων της.
Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης».
Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 15 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823.
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.
Το Ναύπλιο, που είχε αρχικά επιλεγεί για να πραγματοποιηθεί η Συνέλευση, απορρίφθηκε καθώς εθεωρείτο «τόπος μερικός», δηλ. κομματικός, υπό την απόλυτο επιρροή του Κολοκοτρώνη. Έτσι, επιλέχθηκε τελικά το Άστρος για την Εθνοσυνέλευση ως «τόπος του Έθνους», δηλαδή τόπος ουδέτερος, που δεν ανήκε σε κομματικές φατρίες.“ Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εις τα Απομνημονεύματα του αναφέρει , «Τέλος πάντων απεφασίσθη εις το Άστρος να γίνη η Συνέλευσις ..εσηκώθηκα και επήγα και εγώ εις το Άστρος ….εις ένα περιβόλι όπου έκαναν την συνέλευσιν .»(Φλούδας Θυρεατικά Β σελ 53.«Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης Στο Άστρος άρχισαν να προσέρχονται τα μέλη της κυβέρνησης από τις αρχές Μαρτίου, αλλά χρειάστηκε ένας περίπου μήνας μέχρι να έλθουν οι πληρεξούσιοι. Η συνέλευση άρχισε στις 10 Απριλίου 1823 στο Άστρος Κυνουρίας και κράτησε μέχρι τις 30 Απριλίου.
DCIM\101MEDIA\DJI_0184.JPG
Διακρίνεται με την κίτρινη γραμμή «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνωνκαι με την μπλε γραμμή είναι ο γειτονικός χωριστός χώρος το Προαύλιο της Σχολής.
Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.
Στις 13 Απριλίου 1823, αναθεωρήθηκε το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος, το σύνταγμα το οποίο είχε ψηφιστεί την 1η Ιανουαρίου 1822 από την Α’ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου. Το νέο Σύνταγμα ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου» (δείχνοντας τη συνέχεια του νέου Συντάγματος με το προηγούμενο).
Κατά τη Συνέλευση αποφασίστηκε να καταργηθούν οι τοπικοί οργανισμοί, η Μεσσηνιακή Γερουσία στην Καλαμάτα από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, η Πελοποννησιακή Γερουσία στη Μονή Καλτεζών, η Γερουσία της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Μεσολόγγι, από τον Αλ. Μαυροκορδάτο και ο Άρειος Πάγος στα Σάλωνα, για την Ανατολική Ελλάδα, από το Θ. Νέγρη, ώστε να υπάρχει ένα μόνο κέντρο εξουσίας και συντονισμού.
Ένα από τα σημαντικά σημεία της Β’ Εθνοσυνέλευσης είναι η κατάργηση της αρχιστρατηγίας, απόφαση που αν και χωρίς αναφορά στο όνομά του, κατάργησε τη θέση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.Η απόφαση θεωρήθηκε σαν διακήρυξη του δημοκρατικού πολιτεύματος ,που όλες οι εξουσίες ανήκαν στους εκλεγμένους από καθολική ψηφοφορία αντιπροσώπους του έθνους.
Tο Έθνος απέκτησε οριστικό Σύνταγμα, που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος και υπηρίσχυε των νόμων του βουλευτικού. Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης.Το αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών.
Σημαντικό είναι επίσης το καταληκτικό κείμενο της Εθνοσυνέλευσης όπου γίνεται επαναδιακήρυξη της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απόφασης για συνέχιση της Επανάστασης με κάθε θυσία.Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη«Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρειεντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου»,λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής .«Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».”λίγο επίκαιρο σήμερα…
‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.
Η ιδέα του μουσείου Άστρους ξεκίνησε και έγινε πραγματικότητα το 1959 από τον αείμνηστο σεβαστό καθηγητή μας «αρχαίο Έλληνα» Κυριάκο (Κούλη) Χασαπογιάννη που μετέφερε τις αρχαιολογικές «συλλογές» στο τότε γειτονικό κτήριο του αγροκηπίου. Ο αείμνηστος καθηγητής μας Παναγιώτης (Πάνος) Καμπύλης συνέχισε με το ίδιο και καλύτερο τρόπο να υπηρετεί το μουσείο και τον τόπο. Ο φίλος και σεβαστός μας καθηγητής Ηλίας Σακαλής ,με την αναμφίβολα επίδραση του άλλου αείμνηστου καθηγητού μας Μίμη Σακαλή , του πατριώτη μας αρχαιολόγου, Παναγιώτη Φάκλαρη, καθηγητού της Κλασσικής Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ, και του Γεωργίου Σταϊνχάουερ, έφορου αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟΑ, σχεδίασε και τελείωσε το έργο όπως το ξέρουμε σήμερα ,με μεγάλη εξυπνάδα και πολλή δουλειά , μετέφερε το 1985 το Μουσείο Άστρους από το κτήριο του αγροκηπίου στη Σχολή , «Μουσείο Καρυτσιώτη».
Οι συλλογές του Μουσείου περιλαμβάνουν γλυπτά, κεραμική, χάλκινα αντικείμενα, επιγραφές, νομίσματα και άλλα ευρήματα από διάφορες θέσεις της αρχαίας Κυνουρίας, όπως τη Θυρέα και την Ανθήνη, το ελληνιστικό – ρωμαϊκό νεκροταφείο των Ελληνικών και το ιερό του Απόλλωνα Τυρίτα, του σημαντικότερου ιερού της αρχαίας Κυνουρίας κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο (8ος-4ος αι. π.Χ.). Γλυπτά και αρχιτεκτονικά μέλη, όπως κιονόκρανα, εκτίθενται επίσης στον υπαίθριο προαύλειο χώρο του μουσείου.
Διακρίνεται με την μπλε γραμμή το Προαύλιο της Σχολής ,με την κίτρινη γραμμή είναι ο γειτονικός χωριστός «Ιερός Χώρος»της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων.
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.
Στον επιβλητικό χώρο του προαυλίου της σχολής Καρυτσιώτη περπάτησαν ο Κολοκοτρώνης και οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης. Οι συνεδριάσεις της Β΄Εθνοσυνέλευσης έγιναν στην ύπαιθρο, «μέσα εις ένα περιβόλι», σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη.
Το μουσείο διαθέτει επίσης μεγάλο Προαύλιο Χώρο, που υπάρχουν οι καμινάδες των δωματίων των οικότροφων μαθητών της σχολής με την δική τους ιστορία, ο οποίος έχει μετατραπεί σε αρχαιολογικό πάρκο και έκθεση. Στον προαύλιο χώρο ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει δύο αγάλματα σε ανάκλιντρο, του Ηρώδη Αττικού και της συζύγου του, καθώς και κίονες και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού.
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.
Η Αστρεινή παράδοση, φέρει τον Κολοκοτρώνη να παραθέτει γεύμα, το 1821 στο Άστρος, στο Δημήτριο Υψηλάντη, το γνωστό ως Κολοκοτρωνέικο τραπέζι,γίδα ψητή στρωμένη σε φύλλα, ασκί με ρετσινόκρασο και ψωμί,. Το γεύμα έγινε στο αγροκήπιο του Καρυτσιώτη κάτω από το τήλιο ,που ακόμα υπάρχει και αργοπεθαίνει, και στο χώρο υπάρχει σχετική πινακίδα, δίπλα στην Σχολή Καρυτσιώτη (νυν Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους).
«Η Αστρεινή παράδοσις διασώζει και τας φράσεις με τα οποίας ο Κολοκοτρώνης συνώδευε το ψητό κι το κρασί ,τα οποία έδιδεν εις τον πρίγκηπα. «Αυτό πρίγκηπα ,σου το προσφέρει η Ελλάς, με τα χρυσά πηρούνια της» Και όταν του έδωσε το κρασί μέσα σε κούπα από νεροκολόκυθο,του είπε. «Αυτό ,πρίγκηπα , σου το προσφέρει η πατρίς με τα χρυσά ποτήρια της» «
Ο γέρος του Μωριά έξυπνα και σκόπιμα προσπαθούσε να προσαρμόσει τον Υψηλάντη στην Ελληνική πραγματικότητα.
Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρει μετά από το τραπέζι. : «Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα “.
“Σ υνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους των δένδρων του Άστρους” Γ.Τερτσέτης
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.
Ο χώρος αυτός είναι τμήμα του αγροκηπίου – αρχικά 46 στρεμμάτων, το οποίο είχε δωρίσει ο Δημήτριος Καρυτσιώτης στη Σχολή, την οποία είχε ιδρύσει το 1805 – δενδροφυτεμένου με πορτοκαλιές, λεμονιές και ελιές, το προϊόν των οποίων χρησιμοποιούνταν για την πληρωμή των δασκάλων της Σχολής και την κάλυψη των εξόδων της.
Στο αγροκήπιο υπήρχαν δύο είσοδοι , η μία σώζεται και σήμερα κοντά και ανατολικά της σχολής. Η άλλη είσοδος ήταν μεγαλοπρεπέστατη και ιστορικό μνημείο, πιο κάτω από το δημοτικό σχολείο Άστρους , απέναντι από την οικία του Δημητράκη Ευθυμίου, που από εκεί πέρασε ο γέρος του Μωριά και οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης, αλλά μετά το 1966 την έφαγε επίσης η “ανάπτυξη”και η κουταμάρα μας , όπως το ίδιο έγινε και με τα φαγωμένα σκαλοπάτια της σχολής. Στη γωνία δίπλα από την είσοδο υπήρχε το πλίθινο κτήριο που χρησιμοποιούσαν ο γεωπόνος και οι κηπουροί του αγροκηπίου. Το κτήριο αυτο το 1959 έγινε το μουσείο Άστρους από τον αείμνηστο σεβαστό καθηγητή μας Κυριάκο (Κούλη ) Χασαπογιάννη. .Την δεκαετία του 1960 το Άστρος είχε Μουσείο που δυστυχώς σήμερα φαίνεται δεν μπορούμε να έχουμε , με τις «προφάσεις της ρωγμής και της στατικής επάρκειας» .
Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης το 1805, με τη βοήθεια του αδελφού του, Γεώργιου Καρυτσιώτη, έκτισε ένα πέτρινο υδραγωγείο, που άρχιζε πλησίον της Μονής Λουκούς από την πηγή «μάννα του νερού», γιαναέχειτο‘Αστροςνερόκαι“ναποτίζεταιτοαγροκήπιογιαναείναιανοικτήηΣχολή». Από το υδραγωγείο και άλλες πηγές υδρεύονται μέχρι και σήμερα το Άστρος, τα Κάτω Δολιανά, η Μονή Λουκούς, τα Κάτω Βέρβενα και το Παράλιο Άστρος. Σύμφωνα με την διαθήκη και τις οδηγίες του αδερφού του Γεωργίου το νερό του υδραγωγείου ανήκει το ένα τρίτο στη μονή Λουκούς , τοένατρίτοστησχολήΚαρυτσιώτη ( στηνπραγματικότηταγιαδιατήρησητηςσχολήςέγινετουδραγωγείο) και το ένα τρίτο στο χωριό.
Έγκριση κήρυξης – οριοθέτησης ως ενιαίου αρχαιολογικού χώρου του ρωμαϊκού συγκροτήματος – έπαυλης Ηρώδου του Αττικού στην Εύα (Λουκού) και του αρχαίου λατομείου πωρόλιθου στη θέση «Κουφογή», Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου.
Την έγκριση κήρυξης – οριοθέτησης ως ενιαίου αρχαιολογικού χώρου του ρωμαϊκού συγκροτήματος – έπαυλης Ηρώδου του Αττικού στην Εύα (Λουκού), που έχει ανασκαφεί στη θέση «Κολώνες» και του αρχαίου λατομείου πωρόλιθου στη θέση «Κουφογή», Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου, για λόγους προστασίας και ανάδειξης των σημαντικών μνημείων του αρχαιολογικού χώρου. Εντός της οριοθέτησης συμπεριλαμβάνονται πλέον των προαναφερομένων μνημείων, η διατηρητέα Ι.Μ. Λουκούς με πλήθος αρχαίων εντοιχισμένων στο καθολικό της Μονής και διάσπαρτων στον αύλειο χώρο και το χώρο στάθμευσης αυτής, η δίτοξη υδατογέφυρα ρωμαϊκών χρόνων ΝΑ της Ι.Μ. Λουκούς, οι διάσπαρτες αρχαιότητες στη θέση «Μάνα του Νερού» και τα εντοπισμένα οικοδομικά κατάλοιπα στη θέση «Καλάμι». Ο αρχαιολογικός χώρος οριοθετείται με ενιαία πολυγωνική γραμμή που σημειώνεται με κόκκινο χρώμα στο συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα, που αποτελεί απόσπασμα του χάρτη της ΓΥΣ 1/5000 και ορίζεται από τα σημεία 1, 2, 3, …, 229, 1 του πίνακα συντεταγμένων, που συνοδεύει την παρούσα.
Η ανασκαφή της γειτονικής έπαυλης στην Εύα Δολιανών (απέχει από το Άστρος 4 χλμ) του Ρωμαίου Έπαρχου και συνεργάτη των Ρωμαίων κατακτητών Ηρώδη Αττικού έφερε στο φως ένα αρχαίο «μουσείο». Το νόμιμο όνομα του είναι, Lucius Vibullius Hipparchus Tiberius Claudius Atticus Herodes (Λούκιος Βιβούλλιος Ίππαρχος Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης ).
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συλλογή των γλυπτών. Ο Αθηναίος μαικήνας διακόσμησε την έπαυλή του με μια πληθώρα έργων, που περιλάμβαναν τόσο πρωτότυπα γλυπτά των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, όσο και ρωμαϊκά αντίγραφα. Η «Ορχούμενη Λάκαινα» , έργα του Καλλιμάχου του 5ου αι. π.Χ και βρισκόταν αρχικά στην Ακρόπολη των Αθηνών. Από εκεί, ο «συλλέκτης έργων με την βοήθεια των Ρωμαϊκών λεγεώνων» , συνεργάτης των Ρωμαίων κατακτητών Ρωμαίος έπαρχος , μετέφερε αυτό το σπάνιας καλλιτεχνικής αξίας άγαλμα, για να κοσμήσει την έπαυλή του στην Εύα Κυνουρίας.
Στα σημαντικότερα εκθέματα συγκαταλέγονται:
– Επιτύμβια στήλη με παράσταση καθιστής γυναίκας και όρθιας κόρης. Αττικό έργο του 4ου αι. π.Χ. με μεταγενέστερες επεμβάσεις. – Ακέφαλο άγαλμα Νηρηίδας. 5ος αι. π.Χ. Θεωρείται έργο του γλύπτη Ξάνθου. – Αναθηματικό ανάγλυφο με παράσταση του Ερμή και των Νυμφών. Αρχαϊστικό έργο της εποχής του Αυγούστου που αντιγράφει πρώιμο κλασικό πρότυπο. – Πορτραίτο του Ηρώδη Αττικού. 2ος αι. μ.Χ. – Πορτραίτα του Αδριανού και αυτοκρατόρων της δυναστείας των Αντωνίνων, 2ος-3ος αι. μ.Χ
“Xαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν την καλουμένην Ελληνικό η Tειχιό, την ευρισκομένην εις τα ορεινά της Θυρέας και άνωθεν της από Aστρους εις Tρίπολιν οδού”.
Η αρχαία πόλις Θυρέα βρισκόταν στο κάμπο της Θυρέας κοντά στο Άστρος και πιθανά στην σημερινή τοποθεσία του Άστρους, αφού η αρχή της πόλης ήταν περίπου δύο χιλιόμετρα από την παραλία (αν αυτό ήταν ακριβές) και θα είχε μια έκταση μερικά χιλιόμετρα, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης και ήταν η μητρόπολη της αρχαίας Βόρειας Κυνουρίας και η επάνω πόλη Θυρέα ήταν στο Ελληνικό η Τειχιό μεταξύ Άστρους και Αγιάννη. Στην αρχαιότητα οι κάτοικοι κατοικούσαν στα ενδότερα για λόγους υγείας απέφευγαν τα έλη,επίσης γιατί η γη δεν ήταν καλιεργίσιμη, “αλμύρες” αποκαλούσαν οι Αστρεινοί αργότερα την περιοχή κοντά στη θάλασσα, και προτιμούσαν τις βουνοπλαγιές που επίσης ήταν μακρυά από τους πειρατές.Από την πόλη Θυρέα προήλθε η περιοχήΘυρέα , Θυρεάτις Γη.
Φαίνεται οι κάτοικοι της Θυρέας ανέβαιναν το καλοκαίρι στην επάνω πόλη στο στο Ελληνικό η Τειχιό, όπως κάνουν μέχρι σήμερα οι κάτοικοι του Άστρους για χιλιάδες χρόνια , τους καλοκαιρινούς μήνες ανέβαιναν στον Αγιάννη, για το υγειινό κλίμα του και για να αποφύγουν τον ελώδη πυρετό
Γεωγραφικά η περιοχή της Κυνουρίας χωρίζεται σε δυο μεγάλες ενότητες. Στη βόρεια Κυνουρία , στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης , υπήρχε ο κυριότερος οικισμός της περιοχής η Θυρέα και δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίδα, η Εύα και αργότερα τουλάχιστον από το 2.μ.χ, αιώνα το Άστρος. Στο νότιο αντιστοιχούσε στη χώρα των Πρασιών, στην οποία υπήρχε ο κύριος οικισμός Πρασιαί και οι δευτερεύοντες Πολίχνη, Τυρός και Γλυππία
Σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων από το Άστρος στην κορυφή του λόφου πάνω από τις στροφές «κοδέλες » σε λίγη απόσταση από τον ανηφορικό δρόμο προς τον Αγιάννη βρισκεται το Ελληνικό η Τειχιό,από εκεί η θέα της Θυρεάτιδας Γης και του Αργολικου κόλπου είναι εξαιρετικη. Στο σημείο υπάρχει επιγραφή της αρχαιολογικής υπηρεσίας που οδηγεί σε αγροτικό δρόμο και μετά από 2 χιλιόμετρα φθάνει ο επισκέπτης σε ένα πλάτωμα, που αποτελεί την αρχή 15λεπτης πορείας που οδηγεί στην κορυφή ενός λόφου, του Τειχιού ή Ελληνικού. Εδώ αντικρίζει κανείς τα ερείπια του αρχαίου ιερού ναού του Θεού Απόλλωνα, ερείπια τειχών, οικοδομημάτων και υπόγειων δεξαμενών και λειψάνων της Άνω Θυρέας ή για κάπ οιους άλλους της Νηρηίδας.”
Αρχαιολογικός χώρος των θέσεων «Νησί Αγ. Ανδρέα» και «Χερρονήσι», Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου.
Περι Ενότητα / Δήμος / Δημ Ενότητα / Κοινότητα / Οικισμός ΑΡΚΑΔΙΑΣ / ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ / / Αγίου Ανδρέου / Άγιος Ανδρέας
Θέση Χερρονήσι
Τύπος Κήρυξης αρχαιολογικός χώρος
Κοντά στο λιμάνι του Άγιου Ανδρέα υπάρχει το «νησί του Αγίου Ανδρέα» όπου κανείς μπορεί να δει ερείπιακυκλώπειου τείχουςπου ανήκουν σύμφωνα με τις μαρτυρίεςστην αρχαία πόλη Ανθήνη.Σώζονται τμήματα από τον εξωτερικό περίβολο με πύργους του 5ου-4ου αιώνας. π.Χ. Αργότερα η πόλη μεταφέρθηκε χαμηλότερα προς τη θάλασσα, όπουσώζονται υστερορωμαϊκά ερείπια και συμπληρωματική οχύρωση από τους βυζαντινούς χρόνους. Κοντά στο κάστρο σώζεται μισό κατεστραμμένο τοξωτό λιθόκτιστο γεφύρι.
Η παραλία είναι πεντακάθαρη και γαλάζια σαν όλες τις παραλίες του Αργολικού.
“Ήλιος και η Θάλασσα» του Αργολικού.
Η παραλία Πόρτες ανήκει στην Κοινότητα της Μελιγούς , είναι σε κοντινή απόσταση (3.5 χλμ) από το Άστρος και (2.5 χλμ) από το λιμάνι του Παραλίου Άστρους, και είναι ένας μαγευτικός περίπατος .
«Στην παραλία “Πόρτες” κατέληγε το ένα από τα δύο αποστραγγιστικά κανάλια , που κατασκευάσθηκαν από Βαυαρούς μηχανικούς, επί Βασιλείας Όθωνα… (Το άλλο είναι το γνωστό μας κανάλι από το Μουστό μέχρι τη θάλασσα). Σκοπός των αποστραγγιστικών καναλιών ήταν να περιορίσουν την έκταση του έλους Μουστού και απαλύνουν έτσι το πρόβλημα της ελονοσίας, που ήταν η μάστιγα της περιοχής… Οι Πόρτες ήταν δυο σιδερένιες πόρτες, στερεωμένες στα τρία καλαίσθητα «ποδάρια», οι οποίες δεν εμπόδιζαν το νερό του Μουστού να κυλάει στη θάλασσα, αλλά όταν έπιανε Μπάτης οι Πόρτες έκλειναν με τα χτυπήματα των πρώτων κυμάτων… Έτσι απέτρεπαν να ξαναγεμίζει το έλος με θαλασσινό νερό… Το έργο αυτό περιορίζοντας την έκταση του έλους και των προβλημάτων που δημιουργούσε, λειτούργησε καταλυτικά για την εξέλιξη όλης περιοχής».
Κάστρο Εστέλλα (στον Αγιάννη), Το μνημείο προστατεύεται από τον Αρχαιολογικό Νόμο 3028/2002
Θέση:Το κάστρο εντοπίζεται σε φυσικό έξαρμα με υψόμετρο 1.008μ. στα νοτιοανατολικά του οροπεδίου Ξερόκαμπος και ανάμεσα στα χωριά Άγιος Ιωάννης και Άγιος Πέτρος…..
Από Νίκο Α. Βέη , Μνείαι του Άστρους
“ Και δη εν τη αραγωνιακή παραλλαγή του Χρονικού του Μωρέως αναφέρεται ότι ο πρίγκιψ του Μωρέως Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς ευκολωτέραν υποταγήν των Τσακώνων έκτισε , τω 1256, το κάστρον, όπερ καλείται la Estella” Παραθέτω…. Et le princep por mellor senyorear los fizo alli un castiello suso en las montanyas, el qual se clama la Estella (σ.93»
«Όθεν το castiellolaEstella (=Άστρος) πρέπει να αναζητήσωμε στα ενδότερα της Κυνουρίας « susoenlasmontanyas”,
«Και όντως το Άστρος και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήτο διμερές… οι κατοικούντες τα λεγόμενα Καλύβια Άστρους (είτε Αγιαννίτικα) αναγκάζονται ένεκεν των ελωδών πυρετών ν’αναβαίνωσιν εις το Άγιον Ιωάννη. … ο Άγιος Ιωάννης κατ αρχάς είχεν υπόστασιν σαν θερινή κατοικία των Αστρινών καλουμένη και (επάνω) Άστρος και Αγιάννης Άστρους,έπειτα δε κατέστη και αυτοτελές χωρίον ,ότε μετά την Άλωσιν της Βασιλευούσης …Και ακριβώς επί μεμονωμένου βουνού άνωθεν του Αγίου Ιωάννου (=Επάνω Άστρους) κείται … το Κάστρο τη Ωριάς …Κατά την εμήν γνώμην μετά τας ανωτέρω εξηγήσεις πιθανώτατα δυνάμεθα να ταυτίσωμεν το Κάστρο της Ωριάς του Πάρνωνος προς το Estella =Άστρος.(σελ 99-100)
Την έγκριση οριοθέτησης ως ενιαίου χερσαίου και ενάλιου αρχαιολογικού χώρου της θέσης «ΝησίΠαραλίουΆστρους»,στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας, Π.Ε. Αρκαδίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου, για λόγους προστασίας των αρχαιολογικών καταλοίπων που δηλώνουν τη συνεχή χρήση της θέσης από τα προϊστορικά έως και τα σύγχρονα χρόνια και ιδιαίτερα:
– Των αρχαίων καταλοίπων στη νότια κορυφή του λόφου, που δηλώνουν την ύπαρξη οικισμού προϊστορικών χρόνων.
– Του αρχαίου τείχους στα βορειοδυτικά, που ταυτίζεται με το «επί θαλάσση τείχος» των Αιγινητών.
– Των ρωμαϊκών καταλοίπων στη θέση «Άστρον».
– Του Κάστρου της Φραγκοκρατίας (Κάστρο Ζαφειρόπουλου) στα νότια. Τα όρια του ενιαίου χερσαίου και ενάλιου αρχαιολογικού χώρου αποτυπώνονται με συνεχή κόκκινη πολυγωνική γραμμή στο συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα κλίμακας 1:5000 με σημεία 1, 2, 3, …44, 1, σύμφωνα με τον συνημμένο πίνακα ζευγών συντεταγμένων των κορυφών του πολυγώνου
«Η ταύτιση της θέσης Άστρος και του κάστρου της, καθώς και ο συσχετισμός τους με τις ονομασίες Αστρίτσι και Estella [=Άστρος (ελλ.)] δημιούργησε σύγχυση στους ιστορικούς και χαρτογράφους του παρελθόντος, αλλά και σε νεώτερους ερευνητές. Το κάστρο στο παράλιο Άστρος συγχεόταν κυρίως με το κάστρο Estella, το οποίο σύμφωνα με το Αραγωνικό Χρονικό ανεγέρθηκε το 1256 από τον Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο για τον έλεγχο των ατίθασων Τσακώνων. Ωστόσο, το κάστρο Estella έχει πλέον ταυτιστεί με το οχυρό στο Ξεροκαστέλλι στην ορεινή ενδοχώρα της βορειοανατολικής Κυνουρίας….
Η μελέτη των καταλοίπων του κάστρου επιτρέπει τη διάκριση δυο οικοδομικών φάσεων. Η πρώτη φάση αφορά στην περίοδο μεταξύ του 17ουαι. και του τέλους του 18ουαι….. Η δεύτερη οικοδομική περίοδος εντοπίζεται από το 1824 και 1825, εποχή που το κάστρο ενισχύθηκε και κατοικήθηκε από τους μυημένους στην Φιλική Εταιρία εύπορους έμπορους του εξωτερικού, αδερφούς Ζαφειρόπουλους.
Αναοριοθετούμε τον αρχαιολογικό χώρο του λόφου «Καστράκι», Μελιγούς Κυνουρίας, Νομού Αρκαδίας,ο οποίος στο φύλλο 7315.1 του χάρτη της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, κλίμακας 1:5000, που υπογράφεται από τον Προεδρεύοντα του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, σημειώνεται με κίτρινο χρώμα και ορίζεται από τα σημεία 1, 2, 3, 4, … 10, 11, 1 τα οποία αντιστοιχούν στον ακόλουθο πίνακα συντεταγμένων των συστημάτων ΗΑΤΤ και ΕΓΣΑ.
Τα χωριά του Πάρνωνα εκχριστιανίστηκαν περίπου τον 9ον αιώνα και από υπερβολικό σεβασμό πολλά πρόσθεσαν την λέξη Άγιος στο όνομα τους , όπως Άγιος Ιωάννης ,Άγιος Πέτρος, Άγιος Νικόλαος ,Άγιος Ανδρέας ,¨Αγιος Βασίλειος,¨Αγιοι Αώματοι,Άγιος Πανελεήμονασς, Άγια Σοφιά ,Άγιος Γεώργιος, Κοσμάς και γέμισαν το τόπο με εκκλησίες και μοναστήρια .Επίσης όνόμασαν «Αγιες» πολλές τοποθεσίες.Για το λόγο αυτό οΠάρνωναςονομάστηκεκαιτο«ΆγιονΌρος»τηςΝότιαςΕλλάδας.
Τίτλος ΦΕΚ Περί κηρύξεως ως διατηρητέας της I.Mονής Λουκούς, στο N. Aρκαδίας
“Xαρακτηρίζουμε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με ζώνη προστασίας 200 μ. γύρω από αυτήν την I. Mονή Λουκούς που βρίσκεται δυτικά της Κοινότητας Άστρους, επαρχίας Κυνουρίας, Nομού Aρκαδίας, γιατί είναι αξιόλογο σύνολο διώροφων και τριώροφων κελιών με καθολικό στο κέντρο, το οποίο είναι σύνθετος τετρακιόνιος ναός του 17ου αι. με οκτάπλευρο τρούλο, κατάγραφος με τοιχογραφίες, πλούσιο κεραμοπλαστικό διάκοσμο και φορητές εικόνες του 17ου αι.”
Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με το όνομα της Μονής Λουκούς. Πιθανότερη είναι η άποψη ότι προέρχεται από την ρωμαϊκή ονομασία Lucus, που σημαίνει «ιερό άλσος». Σύμφωνα με την παράδοση η μονή χτίστηκε το 1117
Η μονή επονομάζεται «της Λουκούς» τουλάχιστον από τις αρχές του 17ου αιώνα, βεβαιώνοντας την ύπαρξη της σταυροπηγιακής της ιδιότητας. Το έτος 1649 μ.Χ. καταγράφεται ως έτος αγιογράφησης του ναού, πιθανώς, σύμφωνα με τους μελετητές της. Άλλες σημαντικές για τη μονή ημερομηνίες είναι: το 1730 μ.Χ., όταν ο αββάς Fourmont καταστρέφει εκατοντάδες πολύτιμες μαρτυρίες, επιγραφές, αγάλματα, καθώς και έργα λόγου και τέχνης της μονής, για να έχει μόνο αυτός το προνόμιο της αντιγραφής τους! Το 1826 μ.Χ., ο Ιμπραήμ διατάσσει την αποτέφρωσή της και έτσι καταστρέφονται χρυσόβουλλα, βαρύτιμα κειμήλια και έγγραφα αξίας.
Τίτλος ΦΕΚ Περί κηρύξεως Ιεράς Μονής Παλαιοπαναγιάς στο Άστρος Κυνουρίας του Νομού Αρκαδίας.
”Χαρακτηρίζουμε την Ιερά Μονή Παλαιοπαναγιάς, που βρίσκεται 4 χιλιόμετρα ΝΔ του Άστρους της επαρχίας Κυνουρίας, του Νομού Αρκαδίας, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, με ζώνη προστασίας 100 μ. γύρω του, διότι αποτελεί δείγμα μεταβυζαντινής μοναστηριακής αρχιτεκτονικής και το καθολικό της φέρει αξιόλογο τέμπλο με φορητές εικόνες των μοναχών Νικοδήμου και Κυδωνιάτου”.
Η σημερινή μονή της Παλαιοπαναγιάς, βρίσκεται σε μία κατάφυτη χαράδρα, 7 χλμ. από το Άστρος. Υπήρξε βυζαντινό μοναστήρι ίσως σε άλλη θέση, τιμώμενη στο όνομα της Παναγίας Ελεούσης. Οι μοναχοί εξαιτίας πειρατικών επιδρομών, ίδρυσαν το 1612 μ.Χ. νέο μοναστήρι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, ως μετόχι. Έκτοτε η Ελεούσα έλαβε την επωνυμία Παλιο-Παναγιά και με τον καιρό εξελίχθηκε σε αυτοτελές μοναστήρι. Η μονή, που πιθανολογείται ότι κτίστηκε στα 1310 μ.Χ., σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες είχε ερημωθεί κατά την περίοδο 1770-1778 μ.Χ., ενώ ανακαινίζεται στα 1799 μ.Χ. και αργότερα. Εντοιχισμένα παλαιοχριστιανικά λείψανα (6ος αι.)
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός του Ιερού Ναού του Προδρόμου στον οικισμό Άγιος Ιωάννης Ν. Αρκαδίας ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου.
“Xαρακτηρίζουμε τον Iερό Nαό του Προδρόμου, που βρίσκεται στον οικισμό Άγιος Iωάννης της επαρχίας Κυνουρίας, του Nομού Aρκαδίας, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με ζώνη προστασίας 10 μ. γύρω του.
O ναός είναι σταυροειδής, τετρακιόνιος με οκταγωνικό τρούλο και μεταγενέστερο νάρθηκα. Σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα και βάσει αρχιτεκτονικών στοιχείων συνάγεται ότι ο ναός είναι κτίσμα μεταβυζαντινών χρόνων.”
“Σύμφωνα με πολλούς ερευνητές ο ναός του Προδρόμου χτίστηκε κατά τον 14ο – 15ο αιώνα, ενώ κατ’ άλλους χτίστηκε τον 16ο ή 17ο αιώνα, λόγω της τεχνοτροπίας του εσωτερικού του ναού. Σύμφωνα με αναφορά του έτους 1828ο ναός ήταν ηλικίας 250 ετών, είχε δηλαδή χτιστεί περί το 1578.Πιθανόν όμως να χτίστηκε κατά τα Βυζαντινά χρόνια, καθώς η μορφή του ναού, αλλά και η τοιχοποιία του μοιάζει με πολλά Βυζαντινά μνημεία της περιοχής (όπως η Μονή Λουκούς).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στον Αγιάννη .Το άφθονο παγωμένο νερό της πηγής Πρόδρομος ρέει από πέντε κανάλους, ένας είναι πολύ χαμηλά ακριβώς κάτω από την εκκλησία ,σαν να φαίνεται το νερό έρχεται μέσα από την εκκλησία. .Επίσης οι αγιογραφίες του Αγίου Γεωργίου στον Αγιάννη, που είναι κατεστραμμένες από τον Ιμπραήμ το 1826 (17χλμ)
Η μονή της Μαλεβής συγκαταλέγεται στις πιο φημισμένες της Αρκαδίας. Χτισμένο στις πλαγιές του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 950 μ., περιβάλλεται από πυκνό δάσος με δενδρόκεδρους. Βρίσκεται στο δρόμο μεταξύ Άστρους και Αγίου Πέτρου και απέχει 26 χλμ. από το Άστρος. Το μοναστήρι οφείλει την ονομασία του στην ψηλότερη κορυφή του Πάρνωνα, που είναι γνωστή ως «Μαλεβός». Έτσι, η «Παναγία του Μαλεβού» μενομάστηκε σε «Παναγία η Μαλεβή» ή απλά «Μαλεβή»
Σύμφωνα με την παράδοση, η πρώτη μονή ιδρύθηκε κατά τον 8ο αι. (περί το 717 μ.Χ.) σε διαφορετική όμως θέση από την σημερινή και πιο συγκεκριμένα σε ένα προστατευμένο σημείο (για να αποφεύγ.ονται οι επιδρομές κακοποιών) στην τοποθεσία “Κανάλοι”. Η πρώτη μετακίνηση πραγματοποιήθηκε το 1320, σύμφωνα με χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου. Λίγα χρόνια αργότερα επαργυρώθηκε η θαυματουργή, μυροβλήζουσα εικόνα της Παναγίας, έργο πιθανόν του Ευαγγελιστή Λουκά.
“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.
Aπό τις αρχές το 1821 άρχισαν συζητήσεις μεταξύ των επαναστατημένων για να γίνει ο Αγιάννης η πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους.Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822.Το «κυβερνείο» που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης. . Το χρονικό αυτό διάστημα βεβαιώνεται και από τα Αρχεία των Λαζάρου και Γεωργίου Κουντουριώτη (τ. Α΄, σ. 92 κ.εξ.).
Κοντά στον Αγιάννη στη θέση «Ξεροκάμπι»(2 χλμ), βρίσκεται το Κάστρο Εστέλλα , σε ένα απόκρημνο λόφο σαν μία «φυσική πυραμίδα», ανάμεσα στα χωριά Άγιος Ιωάννης και Άγιος Πέτρος, είναι επίσης γνωστό σαν το κάστρο Ωριάς η κάστρο στο Ξηροκάμπι. Tο ορεινό αυτό κάστρο θεωρείται ότι είναι το οχυρό που αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό του Μορέως ως Estella (μετάφραση της ελληνικής λέξης Άστρος. Το κάστρο Εστέλλα έχτισε το 1256 ο Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς υποταγήν των ανυπότακτων γειτόνων Τσακώνων στη Σίταινα , Καστάνιτσα και Πραστό, εκεί που ήταν οι Τσάκωνες , «επάνω εις τα όρη » suso en law montanyas , όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως.
Στο γειτονικό Πλάτανο υπάρχει στο δρόμο προς τον Αγιάννη και η περιοχή Αστρίτης,επίσης κοντά στο Πλάτανο βρίσκεται το κάστρο Εστέλλα (Άστρος) και το Αστρίτης πιθανόν έχει σχέση με το Εστέλλα. Στη θέση Αστρίτης βρισκόταν παλιά το ιστορικό χωριό που οι κυνηγημένοι από το κάμπο της Θυρέας από το Αθηναίο στρατηγό Νικία το 424 π.χ Αιγινίτες κατέφυγαν στα βουνά για να γλυτώσουν. Οπως Αιγνίτες εηκαταστάθηκαν και στον γειτονικό Αγιάννη, που αναφέρεται ότι το όνομα Αγιαννίτες πιθανόν να προήλθε από το Αιγινίτες. (αϊ -αγια).
Οι αυτόχθονες Πελασγοί είχαν ένα χρυσό κανόνα που για χιλιετηρίδες εφάρμοσαν πιστά μέχρι σήμερα οι κάτοικοι της Θυρέας, τον αμοιβαίο σεβασμό , την συναίνεση , την συνεννόηση και το Ελληνικό μέτρο. Η Θυρεάτις Γη σχετικά μικρός χώρος για χιλιετηρίδες μέχρι σήμερα κατόρθωσε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της , την ιδιαιτερότητα της , τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της , τα χαρακτηριστικά της, το πολιτισμό της και να αντισταθεί γενναία και αποτελεσματικά σε πολλούς μικρούς και μεγάλους κατακτητές και επιδρομείς.
Η Θυρέα είναι η αρχαία ονομασία περιοχής της Βόρειας Κυνουρίας που περιλαμβάνει: το Άστρος, τον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη). το Παράλιο Άστρος, τη Μελιγού, το Χάραδρο και τον Πλάτανο . Για πολλούς αιώνες μέχρι την δεκαετία του 1950 ο Αγιάννης,σημερινός θερινός οικισμός του Άστρους, αποτελούσε το μητροπολιτικό κέντρο της Θυρέας.
Το μεγαλοπρεπές μέγαρο «Άστρος» του Δημητρίου Καρυτσιώτη στην Τεργέστη ( PalazzoCarciotti)
Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741-1819) έχτισε το 1798 το μεγαλοπρεπές μέγαρο του στην Τεργέστη , που το είχε ονομάσει «Άστρος», αργότερα μετά το θάνατο του ονομάσθηκε μέχρι σήμερα Palazzo Carciotti. Aναφέρεται ότι έχτισε την Σχολή στον Αγγιάννη και το Άστρος με προτροπή του εθνικού ήρωα Ρήγα Φεραίου, για να μάθουν «γράμματα» και την ιστορία τους οι σκλάβωμένοι τότε συμπολίτες του και να επαναστατήσουν. Ο Μέττερνιχ ο σπουδαιότερος πολιτικός της Ευρώπης και φημισμένος υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας το 1816 φιλοξενήθηκε και έμεινε για ένα διάστημα στο μέγαρο «Άστρος» ,στη σημερινή οδός 3ης Νοεμβρίου, όπου βρίσκεται το κτήριο, και ονομαζόταν μέχρι το 1918Riva Carciotti , δηλαδή οδός Καρυτσιώτη.
‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις
Ο χώρος του μουσείου, το κτήριο της Σχολής Καρυτσιώτη, τοπικού παραδοσιακού ρυθμού, μαντρωμένο με τον πέτρινο τείχο (μάντρα), μαζί με τον Προαύλιο Χώρο που σώζονται μέχρι σήμερα οι καμινάδες των δωματίων των οικότροφων μαθητών της σχολής και τον επίσης μαντρωμένο χωριστó γειτονικό «Ιερό Χώρο» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων εíναι σεμνός , αρμονικός και επιβλητικός,είναι «διατηρητέον ιστορικόν μημείον» και «μουσείο από μόνος του».
Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που ήταν η αρχαία πόλη της Θυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες.
ΣμαράγδηςΙ. Αρβανίτη–ΟισχολέςτουΔημητρίουΚαρυτσιώτηστονΆγιοΙωάννηκαιτοΆστροςΘυρέας–Κυνουρίαςκατάταπροεπαναστικάχρόνιαέωςτηναπελευθέρωση, ΕταιρίαΠελοποννησιακώνΣπουδών, Αθήνα 2001
ΣμαράγδηςΙ. Αρβανίτη–ΜελέτεςΒυζαντινήςκαιΜεταβυζαντινήςΑρχαιολογίαςκαιΤέχνηςπροςτιμήντηςκαθηγήτριαςΕλένηςΔεληγιάννη–Δωρή. ΟμεταβυζαντινόςναόςτουΑγίουΓεωργίουστονΆγιοΙωάννηΚυνουρίαςσυνοπτικήπαρουσίασητουμνημείουκαιτουεικονογραφικούπρογράμματος, Αθήνα 2010
ΣμαράγδηςΙ. Αρβανίτη –ΤοκάστροτουΠαραλίουΆστρουςΚυνουρίαςπρώτεςπαρατηρήσεις, Αθήνα 2007
The historic Astros of Kynouria is located on the west beach of the Argolic, south of the first city in Europe the historic Argos and the seat of the Mycenaean culture Mycenae.
Athens is 170 km, about two hours, the airport is about 200 km and Astros has the famous and best Attica climate.
In the historical Astros of Kynouria, Greece we have it all. 1) We are close to everything .. 2) We have the “sun and the sea” of the Argolic Gulf, with many enchanting beaches. 3) We have a great history and very important archeological monuments 4) We have Parnona, “our mountains and our castles “. 5) We are the” Mount Athos “of Southern Greece
We have our neighbors and the appropriate infrastructure for holidays for all and for families
The historic Astros of Kynouria is not the center of the world, but “it is close to everything and we have it all”.
In the ancient Greek world Delphi was the navel of the earth.
Astros is very close to the most important Archaeological Sites and Museums of our country, which one day we should all visit, which are easily visited by many of our friends with day trips from Astros, when they choose Astros for the basis of their annual vacation.
a. Most important Archaeological Sites and Museums in Greece. Palamidi in Nafplio (33 km), Turin 33 km, Mycenae (43 km), the Epidaurus Theater (70 km), Olympia (170 km), the Parthenon, the Acropolis and the Acropolis Museum in Athens ( 170 km), Delphi (288 km) and Mystras (88 km).
b. We have with us easily accessible the “Aegean islands“
c. We have many historical and traditional villages and our friends Tsakones who continue to speak ancient Greek.
2) The Argolic gulf and our beaches.
We have the “sun and the sea” of the Argolic, with many enchanting beaches. We are a magical “island that has it all”. Let us repeat, we have with us easily accessible the “Aegean islands”.
Astros and Agiannis perfectly combine “the mountain and the sea” and that is why many prefer Astros for their holidays. The change of landscape from the blue of the sea to the green of the plain and the mountain, is a pleasant challenge for the demanding traveler who quickly gets bored of the monotonous scenery.
The picturesque “island” Paralio Astros is 4 km from Astros. The “island”, as the old people called the inhabited hill, has nothing to envy from any Aegean island, it has it all, it is only 2 hours from Athens and very close is the “mountain” Parnonas and its traditional villages, from its port the access to the “Aegean islands” is easy.
The Argolic has enchanting beaches and the “sun and the sea” of the Argolic is charming, Anyone who tries once comes again and becomes a permanent…. It is no coincidence that we have regular visitors from Germany, Italy, France, England and all of Greece. On the beach there is also the small German settlement. !!!
We have a long history and very important archeological monuments, which undoubtedly played a catalytic importance for the organization and success of the liberation struggle.
The “Holy Space” of the Second National Assembly of the Greeks
“ At this place, the Second National Assembly of the Greeks met, March 30 – April 18, 1823 “,
In Astros, in 1823 AD, the Second National Assembly of the Greeks convened, with the main purpose of the revision and modernization of the Constitution which had been voted in 1822 AD, during the First National Assembly in Epidaurus, for this and was named “Law of Epidaurus”. The country now has a final Charter, which regulates all matters related to the establishment and operation of the state, institutions and the army. The revised Constitution, extremely progressive and pioneering for its time. The Assembly, in the model of the Constitutions of the French Revolution of 1789 AD, also drafted the “Declaration of the NW of the Greek Assembly”. The assembly responded with the proclamation, to the world and the greats of the time. “We are determined to become independent, as an autonomous and independent nation.” a little topical today…
The Karytsiotis School of Agiannis
The school of Karytsiotis of Agiannis with its branch in Astros played a primary and decisive role for Agiannis to become the capital of the revolted Greece.
The founding inscription of the Karytsiotis School of Agiannis.
“1798 IN THE MONTH OF JULY 18 THE SCHOOL TO PHILOTHEAMON ..”
Dimitris Karytsiotis built the famous school Karytsiotis the “university” in pre-revolutionary Greece in 1798 in Agiannis (17 km) and the branch of the school in 1805 in Astros. His contribution to the Thyroid Earth and the homeland is incalculable. Pre-revolutionary Greece had many small “hidden” and few open schools. One of the few obvious schools was the famous Karytsiotis School that was built in 1798, 23 years before the Greek revolution and this is of great importance. It was built on the hill Koutri of Agiannis Kynourias and was one of the few “universities” of our pre-revolutionary homeland and its students were from all over mainland Greece and our islands. Our great benefactor Dimitrios Karytsiotis, a powerful Agiannitis patriot of the Diaspora, found a way for the 400-year-old Turkish conquerors to allow the construction and operation of the school in Agiannis and the branch of the Karytsiotis school in Astros Kynourias.
The Archaeological Museum of Astros.
The Archaeological Museum of Astros has been housed since 1985 in the building of the Karytsiotis school (built in 1805), of local traditional style, lined with the stone wall, together with the courtyard that survives to this day the chimneys of the rooms of the boarding students and the also chanted separately neighboring “Sacred Space” of the Second National Assembly of the Greeks. It also has a large courtyard, which has been converted into an archeological park and exhibition. In the courtyard the visitor can admire two statues on a couch, of Herod Atticus and his wife, as well as columns and capitals of Corinthian style.
The space is modest, harmonious and imposing, “it is a museum in itself”.
The exhibition material of the Museum includes the following collections: Architectural members from the Villa of Herodes Atticus in Eva (Doliana Kynourias), finds, mainly ceramics from cemeteries of Hellenistic times, small objects and coins from various areas of Kynouria, inscriptions from various places
Agios Ioannis Kynourias: The “government” and Panos (Akouros) Zafeiropoulos
Agiannis was the capital of revolutionary Greece from August 22 to October 1, 1822. The “government” located very close to the Karytsiotis school of Agiannis was the seat of government.
Ibrahim slaughtered and burned the whole Peloponnese, but he could never defeat Akouros, although he had temporarily captured him, not even in the castle of Paralio Astros, someone had to resist and it is our great honor, this was Panagiotis Zafeiropoulos from Agianniti ( 500 books were saved from the burning of the School, which were kept in 1827 in the house of the Zafeiropouloi (Castle of Paralio Astros).
The “camp of the Bervena“, the historic Vervena and the historic Doliana
The battle of May 18, 1821 in historic Vervena and historic Doliana thwarted the dismantling of the camp in Vervena and the plan of the Turks. It also boosted the morale of the revolutionaries and paved the way for the fall of Tripoli.
Undoubtedly the “camp of the Berbens” played a catalytic role in the organization and success of the liberation struggle. From the “camp of the historical Bervens” the liberation of our homeland began essentially and militarily.
4) Our mountains and castles .
We have Parnonas, “our mountains and our castles”.
Much of North Kynouria, but also a natural border to the west to Laconia is the mountain range of Parnon. Parnonas or Malevos delineates to the middle the borders of the prefectures of Arcadia and Laconia and its southern extension reaches the cape of Malea. Its name is very ancient and comes from the same root as the names of the mountains Parnitha and Parnassos, denoting “the shining peak”, from the rising sun or the moon. Its highest peak is Megali Tourla (1.93B meters], while on its ridge there are several mountain peaks, whose altitude exceeds 1500 meters.
The name Parnonas means bright glow, from the light of the sun or from the light of the moon.
Castles, we have many castles…
Castle Estella or Castle Oria near Agiannis “ suso en law montanyas”
Paralio Astros Castle or Zafeiropoulos
5) Monasteries and churches
We are the “Mount Athos” of Southern Greece
Parnonas: the “Mount Athos” of Southern Greece Dozens of monasteries of Parnonas, sometimes rooted in steep cliffs, roots of the faith and soul of Christianity and sometimes on hills, ascension to the uncle and the dream. Founded for many centuries, they are a complex part of the history of the place, high examples of architecture, places of mental euphoria and rejoicing, paths of redemption and hope.
Monasteries of the Municipality of North Kynouria, distances from Astros.
Holy Monastery of Loukous 4km, Holy Monastery of the Assumption of the Virgin Mary Palaiopanagia 6 km, Holy Monastery of the Assumption of the Virgin Mary Malevi 26 km, Holy Monastery of Timios Prodromos Perdikovris 37 km, Holy Monastery of Panagia Artokasos Kotonas 20 km in Leonidio (64km), and Mystras 90km We have the right infrastructure for holidays for everyone and for families. In the historic Astros of Kynouria we have it all.
We have the right infrastructure for holidays for everyone and for families.
In the historic Astros of Kynouria we have it all.
The historic Astros of Kynouria is located on the west beach of the Argolic, where the above map shows the ancient city of Thyrea, south of the first city in Europe the historic Argos and the seat of the Mycenaean culture Mycenae.
Ο Θουκυδίδης ,ο πρώτος επιστήμονας Ιστορικός του κόσμου, και ο Ηρόδοτος , αναφέρουν η Θυρεάτις Γη ( Θυρέα) υπήρχε πριν 3,000 χρόνια (ο Ηρόδοτος αναφέρει τα τέλη του 11ου αι. π.Χ. αιώνα).
2.27.1,2] “Το ίδιο καλοκαίρι, οι Αθηναίοι εκτόπισαν όλους τους κατοίκους της Αίγινας, άντρες, γυναίκες και παιδιά ….Οι Λακεδαιμόνιοι παραχώρησαν την Θυρέα στους Αιγινήτες πρόσφυγες. Το έκαναν και από έχθρα εναντίον των Αθηναίων και επειδή οι Αιγινήτες τούς είχαν βοηθήσει όταν είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός και όταν οι Είλωτες είχαν επαναστατήσει. Η Θυρεάτις γη βρίσκεται στα σύνορα της Αργείας γης και της Λακωνικής και φτάνει έως την θάλασσα. Μερικοί από τους Αιγινήτες εγκαταστάθηκαν εκεί και οι άλλοι σκόρπισαν σ᾽ όλην την άλλη Ελλάδα”.
Το τοπωνύμιο «Θυρέα», οφείλει την προέλευσή του στο ότι η περιοχή αποτελούσε τη δίοδο ή θύρα επικοινωνίας και μετάβασης από το Κράτος του Άργους στο Κράτος της Σπάρτης και τανάπαλιν (Θουκυδίδης, Β΄ 27). Το φυσικό μάλιστα όριο, κατά τον Ευριπίδη (Ηλ. 410-2), ήταν ο «Ταναός», δηλαδή ο σημερινός χείμαρρος Τάνος.
Θυρεάτις Γη ( Θυρέα)
Η Κυνουρία αντλεί το όνομα της από τον αρχαίο οικιστή της περιοχής Κύνουρο, γυιό του Περσέα σύμφωνα με την Αργεία παράδοση. Οι κάτοικοι την Κυνουρίας ήταν σε σειρά Πελασγοί, Δαναοί, Ίωνες και Δωριείς.Οι Κυνουριείς ήταν Ιώνες και έδωσαν το όνομα στην περιοχή από το όνομα τους.
Στη βόρεια Κυνουρία ,στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης , υπήρχε ο κύριοτερος οικισμός της περιοχής η Θυρέακαι δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίδα, η Εύα και αργότερα τουλάχιστον από το 2.μ,χ αιώνα το Άστρος. Υποστηρίζεται η άποψη από τους ιστορικούς οι Θυρεάτες προέρχοντο από τους Δαναούς. που εγκαταστάθηκαν στο Άργος, την πρώτη πόλη της Ευρώπης, από το 2,800-2,000 π.χ.
Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα{ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ99Α–28/05/1985).Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας(ΦΕΚ244Α–04/12/1997 )
Η Θυρέα είναι η αρχαία ονομασία περιοχής της Βόρειας Κυνουρίας που σήμερα περιλαμβάνει: το Άστρος, τον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη). το Παράλιο Άστρος, τη Μελιγού, το Χάραδρο και τον Πλάτανο . Για πολλούς αιώνες μέχρι την δεκαετία του 1950 ο Αγιάννης, σημερινός θερινός οικισμός του Άστρους, αποτελούσε το μητροπολιτικό κέντρο της Θυρέας.Το Άστρος και ο Αγιάννης ήταν για τουλάχιστον οκτακόσια χρόνια και είναι και σήρερα μία κοινότητα, με τους ίδιους κατοίκους.
Ιστορία
Η ιστορία της περιοχής μελέτης είναι πλούσια σε γεγονότα και συμβάντα. Αυτό εξηγείται όχι μόνο με τη γεωστρατηγική της θέση (στα δυτικά παράλια του Αργολικού Κόλπου), αλλά και με την ύπαρξη των εύφορων πεδιάδων του Τάνου, του Βρασιάτη και του Δαφνώνα στα παράλια.
ΟΙ πρώτοι κάτοικοι στην ηπειρωτική Ελλάδα, με κέντρο την Αρκαδία της Πελοποννήσου, αναφέρονται οι Πελασγοί
Στα πρώτα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας διαπιστώνονται με βεβαιότητα τουλάχιστον από τα νεολιθικά χρόνια. Πλούσια ευρήματα της εποχής αυτής, καθώς και της εποχής Χαλκοκρατίας από τις θέσεις Μαρμαράλωνα (Ξερόκαμπου), Κουτρί (Άνω Μελιγούς), Άγιος Γεώργιος (Μελιγούς), Χερρονήσι (Τεύχος Παραρτημάτων), Νησί Παραλίου , στο δρόμο κοντά στην Παραλία Λεωνιδίου, στο Γεράκι, φωτίζουν κάπως τα προϊστορικά αυτά χρόνια. Οι πρώτοι κάτοικοι ανήκουν στα προελληνικά φύλλα, στους Πελασγούς, που έζησαν εδώ πριν τους Αρκάδες στην Αρκαδία και τους (πρωτοέλληνες) Δαναούςστην Αργολίδα και στα Παράλια της Κυνουρίας. Στη συνέχεια εγκαθίστανται στην Κυνουρία οι Ίωνες. Οι δημιουργοί του Μυκηναϊκού πολιτισμού, οι Αχαιοί, εγκαταστάθηκαν στην Αργολίδα γύρω στα 1600 π.Χ. Λίγο αργότερα κατέβηκαν από κει στη Λακωνία, ενώ η Κυνουρία ήταν ήδη κομμάτι της Αργείας γης. Αυτά μαρτυρούν και τα ευρήματα από το Χερρονήσι, το Νησί του Αγίου Ανδρέα, το Ελληνικό Άστρους, το Καστράκι Μελιγούς. Στο λόφο της Ανάληψης, δυτικά του χωριού Βούρβουρα, βρέθηκαν λείψανα αξιόλογου οχυρωμένου οικισμού (Ίασος ή Ιασαία), που άκμασε στα μυκηναϊκά χρόνια. Θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι βρέθηκαν στη θέση Μάκρος (παραλία Λεωνιδίου), στη θέση Κοτρώνι (Βασκίνα), κοντά στο Παλαιοχώρι. Και σε άλλες περιοχές του Πάρνωνα βρέθηκαν λείψανα αυτής της περιόδου (στο Ξεροκάμπι, στην περιοχή Χάραδρου, Πλατάνας, σον Κάμπο Καρυάς, στη θέση Σοβάλα Πραστού).
Με την κάθοδο των Δωριέων, που ήρθαν και κατέλαβαν τη γη αυτοί τελευταίοι, αρχίζει ο εκδωρισμός των κατοίκων. Στην περιοχή συναντιούνται τα όρια των τριών επικρατειών: των Δωριέων της Σπάρτης, των Αρκάδων της Τεγέας και των Aχαιών του Άργους. Χαρακτηριστική μαρτυρία είναι τα ευρήματα στη θέση Φονομένοι του Αγ. Πέτρου, δίπλα στο δρόμο προς Καρυές, όπου βρέθηκαν τρεις μεγάλοι λιθοσωροί οι οποίοι αντιστοιχούσαν στα όρια των επικρατειών του Άργους, της Τεγέας και της Σπάρτης και ήταν αρχαία ιερά αφιερωμένα στον Ενόδιον Ερμή.
Η Κυνουρία από τα τέλη του 11ου αι. π.Χ. αιώνα σύμφωνα με τον Ηρόδοτοως τα ρωμαϊκά χρόνια, αποτέλεσε περιζήτητη λεία για την ικανοποίηση συμφερόντων της Σπάρτης και του Άργους. Γεωγραφικά η περιοχή της χωρίζεται σε δυο μεγάλες ενότητες. Τη βόρεια,που στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στη Θυρεάτιδα, με κύριο οικισμό τη Θυρέακαι δευτερεύοντες την Ανθήνη, τη Νηρίδα, την Εύα και το Άστρος, ενώ το νότιο αντιστοιχούσε στη χώρα των Πρασιών, στην οποία υπήρχε ο κύριος οικισμός Πρασιαί και οι δευτερεύοντες Πολίχνη, Τυρός και Γλυππία. Μέχρι τον 7ο αι. π.Χ. η Κυνουρία πρέπει να διατηρεί την αυτονομία της (προκύπτει από την συμμετοχή των Πρασιών στην Αμφικτυονία της Καλαυρίας) παρ’ όλες τις προσπάθειες του Άργους και της Σπάρτης να την προσαρτήσουν. Εν τούτοις η περιοχή των Πρασιών πρέπει να σχετιζόταν περισσότερο με τη Λακωνία, ενώ η περιοχή της Θυρεάτιδας με την Αργολίδα.
Παρά την έντονη πίεση των γειτόνων της η Κυνουρία πρέπει να παρέμενε ανεξάρτητη μέχρι την εποχή του Αργείου Τυράννου Φείδωνα οπότε και πέρασε στην κυριαρχία του Άργους, που γνώριζε τότε τη μέγιστη ακμή του. Μετά τη Φείδωνα όμως το Άργος άρχισε σταδιακά να παρακμάζει ενώ η Σπάρτη ισχυροποιούταν. Η τύχη της Κυνουρίας φαίνεται να κρίθηκε οριστικά ο 546 π.Χ., στη μάχη της Θυρέας (ή μάχη των Εξακοσίων Επιλέκτων), οπότε η Σπάρτη επικράτησε του Άργους και απέκτησε τον έλεγχο της Κυνουρίας. Το 424 π.Χ. ο αθηναϊκός στόλος έφθασε στα παράλια της Θυρεάτιδος, την κυριεύσε, τη λεηλάτησε και την πυρπόλησε. Η Κυνουρία παρέμεινε Σπαρτιατική μέχρι το 338 π.Χ. όταν ο Φίλιππος Β΄ απέδωσε το βόρειο τμήμα της στους Αργείους μέχρι και τη ρωμαϊκή περίοδο, ενώ η νότια περιοχή των Πρασιών και του Τυρού (η οποία ήταν το φυσικό σύνορο της αρχαίας Σπάρτης) παρέμεινε στη Σπάρτη.
Ο Θουκυδίδης ,ο πρώτος επιστήμονας Ιστορικός του κόσμου, και ο Ηρόδοτος , αναφέρουν η Θυρεάτις Γη ( Θυρέα) υπήρχε πριν 3,000 χρόνια . ο Ηρόδοτος αναφέρει την Θυρέα τα τέλη του 11ου αι. π.Χ. αιώνα ,που από τότε ήταν για χιλιάδες χρόνια το μήλο της έριδος μεταξύ του Άργους και της Σπάρτης
Το τοπωνύμιο «Θυρέα», οφείλει την προέλευσή του στο ότι η περιοχή αποτελούσε τη δίοδο ή θύρα επικοινωνίας και μετάβασης από το Κράτος του Άργους στο Κράτος της Σπάρτης και τανάπαλιν (Θουκυδίδης, Β΄ 27). Το φυσικό μάλιστα όριο, κατά τον Ευριπίδη (Ηλ. 410-2), ήταν ο «Ταναός», δηλαδή ο σημερινός χείμαρρος Τάνος. Από την πόλη Θυρέα ονομάστηκε Θυρεάτις Γη η Θυρέα η ευρύτερη περιοχή .
Η κρατούσα άποψη από αναφορά του Θουκυδίδη για τον Πελοποννησιακό πόλεμο το άστυ (η πόλη) Θυρέα άρχιζε περίπου δύο χιλιόμετρα από την παραλία και απλωνόταν στη Θυρεατική Γη ,στο κάμπο της Θυρέας. Η Θυρεατικη Γη η Θυρέα ήταν η ευρύτερη περιοχη του “κάμπου της Θυρέας”(Θουκυδίδης 4,56,4,57 )
Η αρχαία πόλις Θυρέα σίγουρα βρισκόταν στο κάμπο της Θυρέας κοντά στο Άστρος και πιθανά στην σημερινή τοποθεσία του Άστρους, αφού η αρχή της πόλης ήταν περίπου δύο χιλιόμετρα από την παραλία (αν αυτό ήταν ακριβές) και θα είχε μια έκταση μερικά χιλιόμετρα, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης, και ήταν το άστυ, το μητροπολιτικό κέντρο της περιοχής και η σπουδαιότερη πόλη στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Βόρειας Κυνουρίας και η επάνω πόλη Θυρέα ήταν στο Ελληνικό η Τειχιό μεταξύ Άστρους και Αγιάννη.
Στην αρχαιότητα οι κάτοικοι κατοικούσαν στα ενδότερα για λόγους υγείας απέφευγαν τα έλη,επίσης γιατί η γη δεν ήταν καλιεργίσιμη, “αλμύρες” αποκαλούσαν οι Αστρεινοί αργότερα την περιοχή κοντά στη θάλασσα, και προτιμούσαν τις βουνοπλαγιές που επίσης ήταν μακρυά από τους πειρατές.
Η πόλη Θυρέα και ήταν διμερής, γιατί επίσης υπήρχε και η επάνω πόλη στη περιοχή του Ελληνικου η Τειχιο.Φαίνεται οι κάτοικοι της Θυρέας ανέβαιναν το καλοκαίρι στην επάνω πόλη στο στο Ελληνικό η Τειχιό, όπως κάνουν μέχρι σήμερα οι κάτοικοι του Άστρους για χιλιάδες χρόνια , τους καλοκαιρινούς μήνες ανέβαιναν στον Αγιάννη, για το υγειινό κλίμα του και για να αποφύγουν τον ελώδη πυρετό.Είναι σχετικό οι κάτοικοι το Άστρους να αποκαλούνται επίσης Θυρεάτες και σήμερα υπάρχει από το 1928 η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Πανθυρεατικός .
Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα {ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Ο Αγιάνης και το Άστρος είναι μαι κοινότητα για χιλιάδες χρόνια με τους ίδιους κατοίκους.
Ελληνικό η Τειχιό και Θυρέα.
Σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το σημερινό Άστρος, στην περιοχή Ελληνικό η Τειχιό , πιθανότατα εδώ ήταν η επάνω πολή της Θυρέας ,υπήρχε Ναός αφιερωμένος στο Θεό Απόλλωνα τον οποίο λάτρευαν ιδιαίτερα οι Κυνούριοι. Στη θέση αυτή σήμερα βρίσκονται ερείπια αρχαίας πόλης του 5ου έως 3ου π.χ αιώνα κατά τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων.
Εύα και έπαυλη Ηρώδη του Αττικού
Σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το Άστρος στη κοινότητα Δολιανών απαντάται η περιοχή της Αρχαίας Εύα, όπου σήμερα βρίσκονται τα ερείπια της έπαυλης του Ηρώδη του Αττικού που αποκαλύφθηκαν σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν εκεί τα τελευταία χρόνια. Στις ίδιες ανασκαφές βρέθηκαν σπουδαία και μοναδικά ευρήματα που χρονολογούνται από τον 4ο π.χ. αιώνα μέχρι και τον 2ο αιώνα μ.χ. Τα ευρήματα αυτά φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο του Άστρους.
Ανθήνη.
Κοντά στο λιμάνι του Άγιου Ανδρέα υπάρχει το «νησί του Αγίου Ανδρέα» όπου κανείς μπορεί να δει ερείπια κυκλώπειου τείχουςπου ανήκουν σύμφωνα με τις μαρτυρίες στην αρχαία πόλη Ανθήνη (14 χλμ). Σώζονται τμήματα από τον εξωτερικό περίβολο με πύργους του 5ου-4ου αιώνας. π.Χ. Αργότερα η πόλη μεταφέρθηκε χαμηλότερα προς τη θάλασσα, όπου σώζονται υστερορωμαϊκά ερείπια και συμπληρωματική οχύρωση από τους βυζαντινούς χρόνους. Κοντά στο κάστρο σώζεται μισό κατεστραμμένο τοξωτό λιθόκτιστο γεφύρι
Στη θέση Ελληνικό Χάραδρου, 3 χλμ. ανατολικά του χωριού υπάρχουν λείψανα τετράγωνου πύργου – φυλακίου, ο οποίος πιθανολογείται ότι χτίστηκε από τους Αργείους για τον έλεγχο της γύρω περιοχής και του δρόμου από την παραλία στο εσωτερικό.Απο το Άστρος ο Χάραδρος απέχει 17 χλμ.
«Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που στο παραπάνω χάρτη διακρίνεται ηαρχαίαπόλητηςΘυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες»
Το ιστορικό Άστρος
Η πρώτη αναφορά για το πόλισμα Άστρον έγινε από τον Πτολεμαίο τον 2ο μ.χ. αιώνα, αλλά ο Πτολεμαίος δεν αναφέρει την ακριβή τοποθεσία του οικισμού. Το Άστρον σίγουρα εκτεινόταν στη πεδιάδα της Θυρέας.
Εύκολα συμπεραίνουμεο οικισμός Άστρονβρισκόταν σαν συνέχεια της πόλης Θυρέας στο κάμπο της Θυρέας κοντά η εκεί που ήταν η αρχαία πόλη Θυρέα ,που είναι πολύ κοντά η στο σημερινό Άστρος (η επάνω πόλη Θυρέα ήταν στο Ελληνικό η Τειχιό). Η αρχαία πόλη Θυρέα ονομάστηκε από τους κατοίκους της περιοχής η Πόλη σαν διάκριση με τους γύρω μικρούς οικισμούς , όπως είναι το Άστρος σήμερα με τα γύρω μικρότερα χωριά. Από την Πόλη η το Άστυ προήλθε Toast(r)ι, Toastri και το Astro και συμφωνούμε με την σοβαρά τεκμηριωμένη και έξυπνη άποψη το όνομα Άστρος προήλθε από το Άστυ= Toast(r)ι.
Ο Νίκος Βέης (1883; – 1958) Βυζαντινολόγος ιστορικός και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός αναφέρει στο βιβλίο του Μνείαι του Άστρους το σημερινό Άστρος υπήρχε πριν το 1256 και από το διμερές Άστρος –Αγιάννη πήρε το όνομα του το κάστρο Εστέλλα =Άστρος στο Ξεροκάμπι του Αγιάννη. Αναμφισβήτητα το κάστρο στον Αγιάννη είναι το κάστρο Εστέλλα.«Και όντως το Άστρος και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήτο διμερές… ο Άγιος Ιωάννης κατ αρχάς είχεν υπόστασιν σαν θερινή κατοικία των Αστρεινών καλουμένη και (επάνω) Άστρος και Αγιάννης Άστρους,έπειτα δε κατέστη και αυτοτελές χωρίον ,ότε μετά την Άλωσιν της Βασιλευούσης …Και ακριβώς επί μεμονωμένου βουνού άνωθεν του Αγίου Ιωάννου (=Επάνω Άστρους) κείται … το Κάστρο τη Ωριάς …Κατά την εμήν γνώμην μετά τας ανωτέρω εξηγήσεις πιθανώτατα δυνάμεθα να ταυτίσωμεν το Κάστρο της Ωριάς του Πάρνωνος προς το Estella =Άστρος.(σελ 99-100).Παραθέτω…. Et le princep por mellor senyorear los fizo alli un castiello suso en las montanyas, el qual se clama la Estella (σ.93»…..«Όθεν το castiello la Estella (=Άστρος) πρέπει να αναζητήσωμε στα ενδότερα της Κυνουρίας « suso en las montanyas”.Ο Νίκος Βέης αναφέρει «έχομε κατ΄ επανάληψιν μνείας του Κυνουριακού αυτού πολίσματος» του Άστρους το 1320,1372,1374, 1407,1421 ,1435, 1463, 1467, 1471, 1481.
Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα«Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου. Στο χρυσόβουλο αυτό ο μητροπολίτης Μονεμβασίας λαμβάνει το αξίωμα του έξαρχου της Πελοποννήσου και του καθορίζονται τα εκκλησιαστικά του δικαιώματα.
Η αναφορά του Φραντζή Άστρον to 1435 είναι αναμφισβήτητα η δεύτερη αναφορά , η πρώτη ήταν του Χρονικού του Μορέως το 1256, που πειστικά τοποθετεί το σημερινό Άστρος στην συγκεκριμένη τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα. Αναμφισβήτητα υπήρχε οικισμός στο σημερινό Άστρος πριν χιλιάδες χρόνια . Σίγουρα η αναφορά του Φραντζή δεν είναι για άλλον οικισμό γιατί θα έπρεπε να αναφέρεται και το σημερινό Άστρος που ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός στο κάμπο της Θυρέας, έστω με διαφορετικό όνομα ( όπως αναφερει τον μικρότερο οικισμόΜελίγον (σημερ. Μελιγού)Από,Θανάση Π. Κωστάκη: Σύντομη γραμματική της Τσακώνικης Διαλέκτου (BT),1951«Από το Φρατζή,έκδοση Βόννης σ.159…..Και κατά αρχάς του θέρους του ς@μγ (=1435)…. αί είσιν αι κάτω γεγραμμέναι χώραι και πόλεις και κώμαι, Άστρον,άγιος Πέτρος, Άγιος Ιωάννης, Πλαταμόνας (Σημερ.Πλάτανος),Μελίγον (σημερ. Μελιγού),Προάστειον (σημερ,Πραστός) ,Λεωνίδας (σημερ.Λεωνίδιον), Κυπαρισσία (σημερ.Κυπαρίσσι) ,Ρέοντας και Σίτανας (σημερ.Σίταινας)… Βλ.Σ.Λάμπρου,Μικταί Σελίδες , Αθήναι 1905 σ.416-419 και Φ.Κουκουλέ, Αθηνά 39 (1927) σ.122
Το 1798 ο Δημήτριος Καρυτσιώτης έκτισε στον Αγιάννη την Σχολή Καρυτσιώτη και το 1805 έκτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη. Η Σχολή Καρυτσιώτη φυσικά κτίστηκε εκεί που υπήρχε οικισμός στην περιοχή στο σημερινό Άστρος, που οι Αγιαννίτες είχαν τα αρχοντικα τους(δύο πατώματα κατά τον Leake ) και τα καλύβια τους . Στο Άστρος σώζονται μέχρι σήμερα πολλά αρχοντικα και οι “πύργοι” των προκρίτων του Αγιαννη ,που κτίστηκαν πριν το 1800 όπως του Καρυτσιώτη, Πάνου Σαρηγιάννη,Ματθαίου,Παπαπέτρου, Διγενή,της κυρά -Μάρως συζύγου του Κ.Ζαφειρόπουλου, πύργος του Τσιράχη και πύργος του Λογοθέτη,Πέρρου,Πάσχου,ο πύργος της Μαριέττας,Κοράλλη,πύργος του Ζαχαριά, Κομηνέϊκος πύργος,Γ.Σαρηγιάννη,και πολλά άλλα.Το Άστρος ελέγετο από τους Αγιαννίτες και “Γιαλός” και οι κάτοικοι “Γιαλίσιοι” , γιατί ήταν στην παραλία του κάμπου της Θυρέας και αυτοί ήταν στα βουνά του Αγιάννη.(Απο την Θυρεάτις Γη,Ι.Κακαβούλιας, Ι.Κουσκουνάς,Κ.Χασαπογιάννης)
Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης έκτισε το 1798 το μέγαρο «ΑΣΤΡΟΣ» στην Τεργέστη , και στην διαθήκη του χάρισε την σχολή στο Άστρος και το αγροκήπιο στην ” πατρίδα Άστρος». Ο Καρυτσιώτης έφυγε από το Αγιάννη το 1756 αλλά θυμότανε την πατρίδα του Άστρος από τότε, γιατί το Άστρος υπήρχε πριν το 1756 και νωρήτερα.
Ο Δημήτριος Υψηλάντης το 1821 ήρθε με πλοίο στη Σκάλα η Σκάλα του Άστρους, στην θέση που βρίσκεται σήμερα το σημερινό Παράλιο Άστρος .Το 1821 δεν υπήρχαν άλλα μεταφορικά μέσα και δεν είχαν αεροπλάνα η ελικόπτερα . Από εκεί ο Κολοκοτρώνης , ο Άκουρος και άλλοι στρατιωτικοί με τμήματα στρατού τον συνόδευσαν θριαμβευτικά μέχρι τον ενδιάμεσο προορισμό του στο Άστρος, «ενώ ο λαός της Κυνουρίας με δάκρυα χαράς και συγκινήσεως εφώναζεν» «Καλώς ήρθες, Αφέντη» , με προορισμό το στρατόπεδο των Βερβένων.
Ο Δημήτριος Υψηλάντης ήρθε για συγκεκριμένο σκοπό να συναντήσει τους ανθρώπους της περιοχής ,τον Πάνο Σαρηγιάννη που το φιλόξενησε στο σπίτι του την ίδια ημέρα της άφιξης στον Άγιαννη και στο σπίτι τους στο Άστρος, δίπλα στο αργοκήπιο του Καρυτσιώτη. Στο αγροκήπιο Καρυτσιώτη στο Άστρος έγινε συνάντηση και γεύμα με τους στρατιωτικούς,το περίφημο Κολοκοτρωνέϊκο τραπέζι, « εις στους ίσκιους των δένδρων του Άστρους» για να τους διαβάσει το έγγραφο του αδελφού του Αλέξανδρου Υψηλάντη που τον διώριζε «πληρεξούσιο του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής».
Η Διακύρηξη της Εθνοσυνέλευσης το 1823 , τα Ψηφίσματα, τα έγγραφα του Εκτελεστικού και του Βουλευτικού ,τα πρακτικά της Εθνοσυνέλευσης και τα έγγραφα πολλών υπουργείων (μινιστέρια) Πολέμου, Θρησκείας, Δικαίου και Ναυτικών αναφέρουν «εν Άστρει». Η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης αναφέρει. «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», …. «Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγκροτήση εν Άστρει συνέλευσιν”
Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε το Άστρος και το περιβόλι του Καρυτσιώτη και πάντοτε ήταν σαφέστατος αναφέρει εις τα Απομνημονεύματα του, «Τέλος πάντων απεφασίσθη εις το Άστρος να γίνη η Συνέλευσις ..εσηκώθηκα και επήγα και εγώ εις το Άστρος ….εις ένα περιβόλι όπου έκαναν την συνέλευσιν .»(Φλούδας Θυρεατικά Β (σελ 53 ) και « εις στους ίσκιους των δένδρων του Άστρους».
Πάνος Ζαφειρόπουλος « επήλθεν το έτος 1823 και κατά Φεβρουάριον εσυστήθη η Εθνική συνέλευσις εις Άστρος ..έκαστος δύναται να εννοήσει τι υπέφερον οι κάτοικοι του Άστρους»(Φλούδας Θυρεατικά Β σελ 52)
Πάνος Ζαφειρόπουλος, «Ηλεκτρισθέντες, έγραφεν, υπέρ της ελευθερίας της πατρίδος ,τα πάντα χαίρειν και ειδόντες,μετέβημεν άπαντες εις την πατρίδα μας το Άστρος» ( Ιστ. και Εθνολ. Εταιρ.Κώδικας 316, Φλούδας, Θυρεατικά Β σελ 50)
ΥΑΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005 –ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005“ΧαρακτηρισμόςτηςπλατείαςσχολήςΚαρυτσιώτηκαιτμήματοςτουαγροκηπίου, στοΆστροςΚυνουρίας, ωςιστορικούτόπου.” “Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, τογνωστόως«κολοκοτρωναίικοτραπέζιτηςσυμφιλίωσης»στις 19 Ιουνίου 1821… καθώςεπίσηςκαιηΒ΄ΕθνοσυνέλευσητωνΕλλήνων (30 Μαρτίουέωςτις 18 Απριλίουτου 1823)”
Το Άστρος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση, την 30 Μαρτίου μέχρι 18 Απριλίου του 1823, στον περίβολο της σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος, έγινε η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων,στην οποία ψηφίστηκε το νέο αναθεωρημένο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας. Η επέτειος αυτού του γεγονότος γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε χρόνο την Παρασκευή του Πάσχα.
Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.
“Tο Έθνος απέκτησε οριστικό Σύνταγμα, που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος” και υπηρίσχυε των νόμων του βουλευτικού… Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης…
Η συνέλευση ψήφισε την “περίφημη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως», προς την Υφήλιο, υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης και η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».” λίγο επίκαιρο σήμερα…
Η Αστρεινή παράδοση, φέρει τον Κολοκοτρώνη να παραθέτει γεύμα, το 1821 στο Άστρος, στο Δημήτριο Υψηλάντη, το γνωστό ως Κολοκοτρωνέικο τραπέζι. Από στόμα σε στόμα μάλιστα, διασώθηκαν και κάποιες φράσεις με τις οποίες ο Κολοκοτρώνης λέγεται ότι συνόδευε το κρασί και το φαγητό που πρόσφερε στον πρίγκιπα με τα χέρια, αφού ούτε πιρούνια ούτε πιάτα, και φυσικά ούτε τραπέζια υπήρχαν: Ο Τερτσέτης αναφέρει «συνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους των δένδρων του Άστρους». Ο Κολοκοτρώνης σκόπιμα για να προσαρμόσει τον πρίγκηπα στην Ελληνική πραγματικότητα είπε στο τραπέζι στον Δημήτριο Υψηλάντη κόβοντας το ψητό με τα χέρια του “ αυτά είναι τα χρυσά πιρούνια και τα χρυσά μαχαίρια της Ελλάδος και αυτό το ρετσινόκρασο τα πολύτιμα κρασιά της ” που ήταν τα χέρια του …
Το Άστρος και ο Αγιάννης είναι μια κοινότητα και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος για πολλές εκατοντάδες χρόνια.Από το χωριό Άγιος Ιωάννης προήλθε το Άστρος , το Παράλιο Άστρος, αλλά και άλλοι οικισμοί
Ο Άγιος Ιωάννης(Αγιάννης)
Ο Αγιάννης αναφέρεται για πρώτη φορά το 1435, στο Χρονικό της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης του Γεωργίου Σφρατζή και πιθανόν πήρε το όνομά του από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που βρίσκεται στο κάτω μέρος του χωριού.
Ο Άγιος Ιωάννης ( Αγιάννης) Κυνουρίας , ήταν η πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και προσέφερε πολλά και σημαντικά στην επανάσταση του 1821. Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835 έως το 1841 ,ο Άγιος Ιωάννης εντάχθηκε και αποτέλεσε έδρα του Δήμου Θυρέας (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835). Από το 1841 έως το 1912 , αποτέλεσε θερινή έδρα του Δήμου Θυρέας, χειμερινή έδρα ήταν το ΄Αστρος (ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841). Το 1845 αποτέλεσε έδρα της Επαρχίας Κυνουρίας.. Από τον Αγιάννη προήλθε το Άστρος, το Παράλιο Άστρος αλλά και κάποιοι άλλοι οικισμοί.
Το1638, το χωριό ανακηρύχθηκεΣταυροπηγιακό, δηλαδή Πατριαρχική Εξαρχία, με έδρα τον ναό του Αγίου Βασιλείου. Το1765, ιδρύθηκε σχολείο στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μετόχι της Μονής Λουκούς Αρκαδίας.
Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη <Αγιάννη > και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και “καλλιμάρμαρο” Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη. Η σχολή αυτή, λειτούργησε κατά τα έτη 1798 – 1826 και απέκτησε μεγάλη φήμη, καθώς στη Σχολή Καρυτσιώτη συνέρρεαν μαθητές από διάφορα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας και των νησιών μας, Μαζί με την σχολή ο μεγάλος ευεργέτης μας δώρισε μία μεγάλη έκταση στη Σχολη στο Άστρος , το λεγόμενο Αγροκήπιο Καρυτσιώτη.
Η συνεισφορά του Αγίου Ιωάννη στην επανάσταση του 1821, ήταν σημαντική, καθώς ανέδειξε σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) ,Πάνος Σαρηγιάννης, , αδερφούς του άκουρου Ιωάννης Ζαφειρόπουλος, Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος ,Γεωργάκης Διγενής και άλλοι , που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προετοιμασία και κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Με την έναρξη της επανάστασης, οργανώνονται πάνω πάνω από 100 Αγιαννίτες, με σημαντικότερο τον πεσόντα ηρωϊκά στο Δραγούνι το 1821 Γεωργάκη Διγενή, οι οποίοι υπό την αρχηγία των Ζαφειροπουλαίων, ενώθηκαν με τα διάφορα στρατιωτικά σώματα της Κυνουρίας. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή τους σε διάφορες μάχες, όπως των Δολιανών, των Βερβένων, Τριπολιτσάς κ.α
Aπό τις αρχές το 1821 άρχισαν συζητήσεις μεταξύ των επαναστατημένων για να γίνει ο Αγιάννης η πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους.Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822.Το «κυβερνείο» που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης. . Το χρονικό αυτό διάστημα βεβαιώνεται και από τα Αρχεία των Λαζάρου και Γεωργίου Κουντουριώτη (τ. Α΄, σ. 92 κ.εξ.).
Το 1826 το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ , ενώ την ίδια τύχη είχαν και άλλα χωριά της περιοχής ,όπως Άγιος Πέτρος, Βέρβενα , Πραστός, Σίταινα και άλλα .Ο Ιμπραήμ, κατέστρεψε ολοσχερώς την Σχολή του Καρυτσιώτη επίσης και πολλές εκκλησίες, όπως του Άγιου Βασιλείου, του Αγίου Ευστρατίου, του Αγίου Πέτρου και πολλές άλλες…
Παράλιο Άστρος
Τον Αύγουστο του 1826 ο Ιμπραήμ κατάστρεψε πολλά χωριά και μετά επετέθη στο Παράλιο Άστρος.
Στο ΚάστροΠαραλίου Άστρους οι 2,000 Έλληνες μαχητές με επικεφαλής τον Πάνο (Άκουρο) Ζαφειρόπουλο , θα αποκρούσουν επιτυχώς τις ορδές του Ιμπραήμ, τις οποίες στη συνέχεια θα κυνηγήσουν στον κάμπο της Θυρέας, πετυχαίνοντας μια λαμπρή νίκη των Ελλήνων σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελληνική Επανάσταση.
Ο Ιμπραήμ κατέσφαξε και έκαψε ολόκληρο την Πελοπόννησο,αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να νικήσει τον Άκουρο , αν και τον είχε αιχμαλωτίσει πρσωρινά,ούτε στο κάστρο του Παραλίου Άστρους, κάποιος έπρεπε να αντισταθεί και είναι μεγάλη μας τιμή, αυτός ήταν ο Αγιαννίτης στατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος). Ο Πάνος Ζαφειρόπουλος και τα αδέλφια του καλά οχυρωμένοι στο Κάστρο, αλλά και με τη βοήθεια άλλων αγωνιστών πρόβαλαν τόσο σθεναρή αντίσταση, ώστε τον εξανάγκασαν σε φυγή. Σύμφωνα δε με μαρτυρία του Κολοκοτρώνη το Κάστρο αυτό έμεινε το μόνο απόρθητο..
Από την πυρπόληση της Σχολής Καρυτσιώτη στον Αγιάννη το 1826 από τον Ιμπραήμ διασώθηκαν 1,500 βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν στην οικία των Ζαφειροπουλαίων (Κάστρο Παραλίου Άστρους). Τα βιβλία αυτά ήταν, κατά την παράδοση, τοποθετημένα σε μια παλαιά ξύλινη βιβλιοθήκη που βρισκόταν στα γραφεία της Σχολής. Μεγάλο μέρος των βιβλίων αυτών έχει διασωθεί και καταγραφεί στις μέρες μας. Τα βιβλία αυτά ήταν ως επί το πλείστον κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, εκκλησιαστικά κείμενα, εγχειρίδια φυσικής, μαθηματικών κ.α.
Στο ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη στο άστρος βρίσκονται τα περίπου 1,500 βιβλία της περίφημης Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη , που προνοητικά και έξυπνα έσωσε και διαφύλλαξε ο Αγιαννίτης στατηγόςΠαναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος)αναγνωρίζοντας την μεγάλη σημασία τους, από τις ορδές του Ιμπραήμ αρχικά στο «αρχοντικό« του στον Αγιάννη και αργότερα τα μετέφερε για καλύτερη προστασία στην οικία του στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους
Ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Αγιαννίτης στρατηγός Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος με τα αδέλφια του ,Κωνσταντίνο και Ιωάννη , έχτισε τις οικίες στο κάστρο το 1824 , προνοητικά ανακαίνησε το εγκαταλελειμμένο κάστρο και το 1826 νικηφόρα αντιστάθηκε στον Ιμπραήμ.Η νίκη του Άκουρου στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους αναπτέρωσε αποφασιστικά το ηθικό των Ελλήνων και έδειξε ουσιαστικά το δρόμο στον Ιμπραήμ για την Αίγυπτο.
Πλάτανος
Ο Πλάτανος είναι χωριό, το οποίο βρίσκεται αμφιθεατρικά χτισμένο στις πλαγιές του όρους Πάρνωνας. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίαςστο Νομό Αρκαδίας. Ο Πλάτανος αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή το 1435, με την ονομασία Πλαταμώνας. Κατά τα επόμενα έτη, αναφέρεται σε αρκετά έγγραφα την περίοδο της Ενετοκρατίας. Πριν και κατά τη διάρκεια της Β΄ Τουρκοκρατίας (18ος και 19ος αι.) το χωριό γνώρισε μεγάλη ακμή, μαζί με άλλα γειτονικά χωριά. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν και αρκετά αρχοντικά πυργόσπιτα. Σημαντική ήταν η προσφορά του χωριού κατά την Επανάσταση του 1821. Το 1826, ο Ιμπραήμ πέρασε από το χωριό όμως οι κάτοικοι σωθήκανε γιατί κρυφτήκανε σε μια σπηλιά στον απέναντι λόφο που οι κάτοικοι την λένε ακόμα “τρούπα”. Υπάρχει μέσα φούρνος και στέρνα. Μετά την απελευθέρωση, έγινε έδρα του δήμου Πλατανούντος, ενώ τα επόμενα χρόνια, μετά τη συγχώνευσή του στον Δήμο Θυρέας, αποτέλεσε την έδρα της ομώνυμης κοινότητας.
Μελιγού
Η Ορεινή Μελιγού αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό του Μορέωςαπό τον Γεώργιο Σφραντζή το έτος 1435 με το όνομα Μελιγού. Το όνομα «Μελιγού» είναι σλαβικής προέλευσης και προέρχεται από την φυλή των Μηλιγγών (ή Μελιγγών), οι οποίοι μαζί με τους Εζερίτες εγκαταστάθηκαν τον 9ο αι. στον Πάρνωνα, αφήνοντας πολλά τοπωνύμια. Τον 17ο και 18ο αι. η Μελιγού αναπτύχθηκε και έγινε ένα από τα πλουσιότερα και ισχυρότερα χωριά της περιοχής μαζί με τονΆγιο Ιωάννη, τονΆγιο Πέτρο, τονΠλάτανοκαι άλλα. Σημαντική ήταν η προσφορά της Μελιγούς στην Επανάσταση του 1821, καθώς πολλοί Μελιγιώτες συμμετείχαν σε διάφορες μάχες όπως των Βερβένων, των Δολιανών, της Τριπολιτσάςκ.ά. Το 1826, η Ορεινή Μελιγού, καταστράφηκε ολοσχερώς από τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά, ενώ την ίδια τύχη είχαν και άλλα χωριά της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση, η Μελιγού υπήχθη στον Δήμο Θυρέας (με έδρα τον Άγιο Ιωάννη και Άστρος), ενώ οι κάτοικοί της εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη σημερινή Χειμερινή Μελιγού Αρκαδίας.
Στη Μελιγού υπάρχειπροτομή του Κολοκοτρώνη, ο οποίος είχε κατασκηνώσειμαζί με τους άλλους αγωνιστές κατά τη διάρκειας της Β΄ Εθνικής Συνέλευσης των Ελλήνων στο Άστρος Κυνουρίας.
Χάραδρος
ΟΧάραδρος είναι ένα όμορφο ημιορεινό χωριό, 17 χλμ. νοτιο δυτικά του Άστρους, στις βορειοανατολικές πλαγιές του Πάρνωνα, χτισμένο σε υψόμετρο 568 μ. Μεγάλα και μικρά υψώματα, κορυφογραμμές ποικίλες, πλαγιές με λιόδεντρα, ρέματα και φαράγγια συνθέτουν το τοπίο. Η χαραδραϊικη γη γίνεται ομορφότερη με τις χρωματικές συνθέσεις και αντιθέσεις που αποκτά στις εποχές του χρόνου. Στα όρια του χωριού παρατηρούνται αξιόλογοι αρχαιολογικοί χώροι όπως, το Σπήλαιο του Άσουλα (Άη Γιώργη) , μεδιαχρονικήκατοίκησηαπότηΝεολιθικήπερίοδοέωςκαιτουςΒυζαντινούςχρόνους, καιτοαρχαίοφυλακείοστηθέσηΕλληνικό, λίγο πριν την είσοδο στο χωριό, το οποίο σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση, ο οποίος πιθανολογείται ότι χτίστηκε από τους Αργείους για τον έλεγχο της γύρω περιοχής και του δρόμου από την παραλία στο εσωτερικό.
Σε ολόκληρη τη Θυρεάτιδα Γη (Θυρέα) δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι λιθαράκι και να σηκώσεις θα βρεις ένα ιστορικό μνημείο ,έναν αρχαιολογικό θησαυρό και ένα όμορφο ιστορικό παραδοσιακό χωριό. Αναφέραμε παραπάνω την ιστορία για τα χωριά της Θυρεάτιδας Γης (Θυρέας ) : Άστρος, Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη)( 17 χλμ) , Παράλιο Άστρος (4χλμ), Μελιγού (3 χλμ), Χάραδρο (17 χλμ ) τον Πλάτανο (21 χλμ) και Ορεινή Μελιγού (15 χλμ ),
Επίσης σε κοντινές αποστάσεις από το Άστρος υπάρχουν επίσης τα παραδοσιακά και ιστορικά χωριά που προσέφεραν πολλά και ανυπολόγιστα στον απελευθερωτικό αγώνα το 1821 , Κορακοβούνι (8 χλμ) , Άγιος Πέτρος (34 χλμ), Καστρί (42 χλμ), Δολιανά (35 χλμ)Βέρβενα (41 χλμ) και άλλα.
Στην περιοχή της Τσακωνιάς, Πραστός(32 χλμ), Άγιος Ανδρέας, Καστάνιτσα (30 χλμ), Σίταινα (26 χλμ) και στο γειτονικό Δήμο Νότιας Κυνουρίας , Λεωνίδιο (50 χλμ) ,Τυρό (30 χλμ) και άλλα χωριά χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα η τσακώνικη διάλεκτος η οποία έχει ρίζες στην αρχαία Δωρική”. Οι Τσάκωνες συννεχίζουν και σήμερα να μιλάνε αρχαία Ελληνικά και “τα Τσακώνικα είναι η αρχαιότερη ζωντανή γλώσσα στην Ελλάδα. “
Στο παρακάτω σύνδεσμο αναφέρεται και η ιστορία για τα παραπάνω παραδοσιακά και ιστορικά χωριά.
Αποστάσεις είναι παραπάνω για όλα τα χωριά από το Άστρος.
«Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που στο παραπάνω χάρτη διακρίνεταιηαρχαίαπόλητηςΘυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες»
Νικολάου Φλούδα–Θυρεατικά τόμος Β’: Άστρος, το χρυσήλιον το ιστορικόν, Αθήνα 1983
Νικολάου Φλούδα –Θυρεατικά, τόμος Γ’: Άγιος Ιωάννης, μητρόπολις οικισμών Θυρέας, Αθήνα 1983
Νικολάου Φλούδα –Διακοσιαετηρίς Σχολής Αγίου Ιωάννου Άστρους Κυνουρίας, Αθήνα 1965
ΙωάννηΜ.Αρβανίτη– Από τιςΠηγέςτου Λαού μας, τόμος Α, Β΄
Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους ,Απο Αρκάδες Εσμέν
Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη –Οι σχολές του Δημητρίου Καρυτσιώτη στον Άγιο Ιωάννη και το Άστρος Θυρέας – Κυνουρίας κατά τα προεπαναστικά χρόνια έως την απελευθέρωση, Εταιρία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα 2001
Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741-1819) γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη) και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έχτισε την μεγαλοπρεπή και “καλλιμάρμαρο” Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη.
Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823.Το “κυβερνείο” που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης. Πριν την Εθνοσύνελευση είχε προηγηθεί το καταλυτικό κτίσιμο της Σχολής Καρυτσιώτη.
Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως». Η διακήρυξη αρχίζει με τις φράσεις: “Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο τύραννος ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν. ….. Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγκροτήση εν Άστρει συνέλευσιν ....»Οι πληρεξούσιοι της εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης ετίμησαν το μεγάλο εθνικό ευεργέτη μας Δημήτριο Καρυτσιώτη, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».” λίγο επίκαιρο σήμερα…
Το Ελληνικό κράτος αναγνωρίζοντας την μεγάλη προσφορά της Σχολής Καρυτσιώτη στο Ελληνικό έθνος εκήρυξε σαν «ιστορικόν διατηρητέον μνημείον», «ιστορικό τόπο» και «αρχαιολογικόν χώρον».
“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.
“Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης”.
Το αρχοντικό του Πάνου Σαρηγιάννη όπως ήταν μετά την δεκαετία του 1960, στο Σουληνάρι του Αγιάννη. Ο Πάνος Σαρηγιάννης το 1821 στο αρχοντικό του στο Σουληνάρι φιλοξένησε το Δημήτριο Υψηλάντη στην πορεία του από το Άστρος για το στρατόπεδο των Βερβένων.
Ο Πάνος Σαρηγιάννης υπήρξε από πολύ νωρίς ένας από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης στην Πελοπόννησο. Το 1820 μυείται στην Φιλική Εταιρία από τον Αγιοπετρίτη προεστό Αναγνώστη Κονδάκη.Στις 24 Μαρτίου το 1821 μαζύ με τον Αγιοπετρίτη προεστό Αναγνώστη Κονδάκη κήρυξαν την επανάσταση στην επαρχία του Αγίου Πέτρου.Διετέλεσε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας ,πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση στο Άστρος και εκπρόσωπος της Επαρχίας του Αγίου Πέτρου.
«Ο Πάνος Σαρηγιάννης τιμήθηκε πολλές φορές από το Ελληνικό κράτος. Την 3ηΑυγούστου 1842 οι: πρώην Βρεσθένης και Σελλασίας Θεοδώρητος, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και Πανούτσος Νοταράς, μετά από αίτησης της Μαρίας χήρας Σαρηγιάννη και της κόρης της Μάρως, υπέγραψαν ένα πιστοποιητικό δρασεώς του. Το πιστοποιητικό αυτό υπέγραψε και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Αυτό γράψει τα εξής:
<<Η οικία του εξ’ Αγίου Ιωάννου της Κυνουρίας Πελοποννήσου, υπήρξε μία εκ των επισήμων οικογενειών της Πελοποννήσου. Ούτος επί μεν τουρκοκρατίας εχρημάτισεν προεστώς της αυτής επαρχίας, εις τον υπέρ ανεξαρτησίας της πατρίδος πόλεμον, εδείχθη ζηλωτής, επροσέφερεν εις τας ανάγκας του Έθνους, αυτοπροαιρέτως τροφάς, πολεμοφόδια και χρήματα εις το εν βερβένη στρατόπεδον, εις το εν ρίζαις στενώ, βολιμή, και εις πολλά άλλα μέρη, όπου οι ανάγκες.
Έτι δε εις την του Ναυπλίου πολιορκίαν εις τα κατά του Δράμαλη ημέτερα στρατεύματα. Εις συνεισφοράς πάντοτε προθύμως κατέβαλεν καθόλας τας του πολέμου περιστάσεις.
Έν ένι λόγω απεκατέστησε την οικίαν του πανδοχείον, εφιλοξένει χωρίς εξαίρεσιν πάντας τους εκείσε διευθυνομένους χορηγών εν αυτοίς φιλοφρόνως και παν ότι αναγκαίον εις την οδοιπορίαν τους. Διετήρει εις την επαρχίαν του την μεγαλυτέραν ησυχίαν και ευνομίαν. Συνδεδεμένος δε και μετά του γαμβρού του Κωνσταντίνου Ζαφειρόπουλου εκυβέρνα ούτος μεν το εσωτερικόν της επαρχίας, ο γαμβρός του δε διατελών εις τα πολιτικά Γερουσιαστής πληρεξούσιος εις όλας τας συνελεύσεις και βουλευτής εις δύο περιόδους υπηρέτησε την πατρίδα και εις πολλάς υπηρεσίας αυτής και αιχμαλωτίσθη παρά του Ιμβραΐμη εις την εν Σφακτηρία μάχην.
Τέλος κατά το 1826 τελευτήσαντες αμφότεροι εγκατέλιπον τας συζύγους των χήρας.
Σεβόμενοι όθεν τας πασιγνώστους πολυειδείς θυσίας των ρηθέντων πάνου Σαρηγιάννη και Κων/νου γαμβρού του… εκδίδομεν το παρόν…>>
Η παραδοσιακή πηγή Σουληνάρι στον Αγιάννη με την πλατάνα της .
Τα καλοκαίρια όταν “γέμιζε το χωριό”, ερχόντουσαν πολλοί κάτοικοι για διακοπές , στο Σουληνάρι καθημερινά είχαμε πανηγύρι. Είχε πολύ κόσμο 20 – 30 περίπου άτομα, που περίμενε 2-3 ώρες μερικές φορές να έρθει η σειρά του, για να πάρει νερό με τις λαίνες , τις τέσες και τα βαρέλια φορτωμένα στα γαιδούρια. Ήταν μια ευχάριστη κοινωνική εκδήλωση και το κουτσομπολιό από τις γυναίκες “πήγαινε σύννεφο” ,ποιά κοίταξε ποιόν και τα παρόμοια.Πολλές πήγαιναν περισσότερο για το κουτσομπολιό και δηθεν και για νερό με μια μικρή στάμνα. Μερικές φορές ο παππούς μου με έστελνε στη βρύση για “λίγο δροσερό νεράκι “και πήγαινα με μια πολύ μίκρη στάμνα , έξυπνο κόλπο, και οι γυναίκες που περίμεναν να γεμίσουν τα βαρέλια τους με άφηναν πρώτο , αφού “είχα μικρή στάμνα” …, αλλά πιθανώτατα και για μην ακούω το κουστομπολιό.
Ο Αγιάννης ήταν η πρωτεύουσα της Ελλαδος της Προσωρινής Κυβέρνησης της Επανάστασης, από τις 22 Αυγούστου μέχρι την 1 Οκτωβρίου και η γειτονιά το Σουληνάρι ήταν η μητρόπολη του Αγιάννη. “Ο ναός του Αγίου Βασιλείου ήταν ένας μεγάλος ναός ο οποίος βρισκόταν στο κάτω μέρος του χωριού και συγκεκριμένα στη θέση Ματθαίου και κοντά στην πηγή Σουληνάρι. Ο ναός, ο οποίος αποτέλεσε την μητρόπολη του ναού, καταστράφηκε ολοσχερώς το 1826 και στη θέση του σήμερα έχει στηθεί ένα λιτό προσκυνητάρι…..“Ο ναός μαζί με την γύρω περιοχή του αποτελούσαν τη μητρόπολη του χωριού, καθώς βλέπουμε ότι στη γύρω περιοχή υπάρχουν πολλά αρχοντικά σημαντικών Αγιαννιτών (όπως του Πέρρου, του Σαρηγιάννη, του Ματθαίου κ.α. (των αδερφών Ζαφειροπουλαίων) ) και διάφορες εκκλησίες (Άγιος Ευστράτιος και Άγιος Πέτρος)” από τον συμπολίτη μας Γιάννη Δ.Κουρμπέλη
Σύμφωνα με τον ιστοριοδίφη Νικόλαο Ι. Φλούδα“Το αρχοντικό της οικογένειας Κουρόγιωργα – Φουρλίγκα στον Άγιο Ιωάννη. Βρίσκεται στη θέση «Ελαγός – Άγιος Βασίλειος», κοντά στην πηγή Σουληνάρι. Εδώ στεγάστηκε επί Τουρκοκρατίας κατώτερο σχολείο του χωριού
Το αρχοντικό του προεστού Ματθαίου στο Σουληνάρι του Αγιάννη “Σύμφωνα με τον ιστοριοδίφη Νικόλαο Ι. Φλούδα, ο οποίος διέσωσε την σχετική Αγιαννίτικη παράδοση, μετά την πυρπόληση της Σχολής Καρυτσιώτη από τον Ιμπραήμ πασά, οι μαθητές διδάσκονταν στο υπόγειο του αρχοντικού αυτού καθώς και του γειτονικού αρχοντικού του Φουρλίγκα (Γρηγορίου Κουρόγιωργα).”
Οι φίλοι μας λένε ότι το παραπάνω αρχοντικό βρίσκεται στον Πραστό και σεβόμαστε την παρατήρηση, δεν έχουμε στόχο τις αντιπαραθέσεις αλλα θέλουμε να προβάλλουμε τον τόπο μας αλλά και τους γείτονες μας , και διαχρονικα αυτό κάνουμε.
Το αρχοντικό του Πάνου Σαρηγιάννη όπως ήταν την δεκαετία του 1980 παρόμοιομε το παραπανω, η μάντρα και η εξώπορτα είχαν πρόσφατα γκρεμιστεί . Φαίνεται η αρχιτεκτονική της εποχής για ολη την Κυνουρία , μοιάζουν..Θέλουμε να τονίσουμε ότι έχουμε προσωπική εμπειρία, μεγαλώσαμε στο Σουληνάρι , το σπίτι μας ήταν δύο σπίτια μπροστά από το σπίτι τότε του Παγιού/Σαρηγιάννη, θυμόμαστε τον Παγιό με τις φουστανελλες, την μάντρα και στο σπίτι του αριστερά στην φωτογραφία διακρίνεται η κορομπληλιά που αναβαίναμε στον τοίχο για να φάμε τα κορόμπηλα για να πάμε στο γειτονικό σχολείο,ίσως να βρούμε στο αρχείο μας και άλλο σχετικό υλικό , αλλα δεν έχει μεγάλη σημασία.
Ακριβώς πίσω απο το αρχοντικό του Πάνου Σαρηγιάννη ήταν το αρχοντικό του Πέρρου
Το παλιό δημοτικό σχολείο του Αγιάννη
Δεν ειναι μακριά απο το Σουληνάρι ,το αρχοντικό Χασαπόγιαννη στη θέση Πηγαδάκι στον Αγιάννη.
Δυστυχώς με την επέτειο για τα διακόσια χρόνια της Εθνοσυνέλευσης συνεχίζονται οι «αυτοπυροβολισμοί» με πολλά , μόνο αρνητικά και ανακριβή σχόλια για την συνταγματική συνέλευση στον τόπο μας να «ξαναγράφονται» , κατασκευάζονται και αναφέρονται αναιτιολόγητα, σε φυλλάδια και στα ΜΜΕ ,όπως « συμφέρει» αυτούς που ονειρευόνται χωρίς μια συγκεκριμένη πρόταση για τίποτα. Για μερικούς, ευτυχώς έλάχιστους, δεν υπάρχει τίποτα θετικό , ούτε καταλαβαίνουν και ούτε σέβονται την υπογραφή του Κολοκοτρώνη.
Ας μην αναφέρουμε , τίποτα θετικό, ούτε την διακήρυξη.
..» και να ανεξαρτισθώμεν εντελώς Έθνος χωριστόν, αυτόνομον και ανεξάρτητον αναγνωριζόμενοι δια την δόξαν της Αγίας ημών πίστεως και την ευτυχίαν των ανθρώπων, η με τα όπλα εις τα χείρας όλοι, όλοι οι Έλληνες να καταβώμεν εις τους τάφους, αλλά Χριστιανοί και Ελεύθεροι, καθώς ανήκει εις ανθρώπους ,προσπαθούντας να απολαύσωσι ατίμητα αγαθά»…«Είναι διωρισμένη να ευχαριστήση και την καθεστώσαν Εθνικήν Διοίκησιν δια τους μεγάλους αγώνας,όσους εδοκίμασεν καθ΄όλην αυτής την δεκαεξαμηνιαίαν πρώτην περίοδον. Να ευχαριστήση και τας διαλυθείσας μερικάς διοικήσεις , οίον Γερουσία της Πελοποννήσου, της Δυτικής Ελλάδος και Άρειον Πάγον..
Καιρός είναι λοιπόν να διαλυθεί σήμερον η Συνέλευσις αύτη, ευχόμενη προς θεόν τον ζώντα τύχην αγαθήν χάριν του Έθνους των Ελλήνων.
Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καριτσιώτου την 18ην Απριλίου του χιλιοστού οκτακοσιοστού εικοστού τρίτου και τρίτου της των Ελλήνων ανεξαρτησίας»
Η ελευθεροτυπία και η θρησκευτικη ελευθερία είναι ψιλά γράμματα….
Tο Έθνος απέκτησε οριστικό Σύνταγμα, που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος και υπηρίσχυε των νόμων του βουλευτικού. Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης. Το αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών.
Για τους παραπάνω «αυτοπυροβολισμούς» και με την ευκαιρία κρίνουμε αναγκαίο να αναφέρουμε πάλι τις ιστορικές αλήθειες για την επίσκεψη του Δημητρίου Υψηλάντη στο ιστορικο Άστρος. Για την σημασία και την σπουδαιότητατης συνταγματικης συνέλευσης στο τόπο μας , δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε τίποτα, όποιος το καταλαβαίνει ας το καταλαβαίνει μόνος του.
Ο Δημήτριος Υψηλάντης ήρθε με πλοίο στο τότε λιμάνι Σκάλα , στην θέση που βρίσκεται σήμερα το σημερινό Παράλιο Άστρος με προορισμό το στρατόπεδο των Βερβένων.
Το 1821 δεν υπήρχαν άλλα μεταφορικά μέσα , και από εκεί ο Κολοκοτρώνης , ο Άκουρος και άλλοι στρατιωτικοί με τμήματα στρατού τον συνόδευσαν θριαμβευτικά μέχρι τον ενδιάμεσο προορισμό του στο Άστρος, «ενώ ο λαός της Κυνουρίας με δάκρυα χαράς και συγκινήσεως εφώναζεν» «Καλώς ήρθες, Αφέντη» .
Στο αγροκήπιο Καρυτσιώτη στο Άστρος έγινε συνάντηση και γεύμα με τους στρατιωτικούς, χωρίς τους προεστούς της περιοχής , όπου διάβασε το έγγραφο του αδελφού του Αλέξανδρου Υψηλάντη που τον διώριζε «πληρεξούσιο του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής».
Η Αστρεινή παράδοση, φέρει τον Κολοκοτρώνη να παραθέτει γεύμα, το 1821 στο Άστρος, στο Δημήτριο Υψηλάντη, το γνωστό ως Κολοκοτρωνέικο τραπέζι, γίδα ψητή στρωμένη σε φύλλα, ασκί με ρετσινόκρασο και ψωμί. Το γεύμα έγινε στο αγροκήπιο του Καρυτσιώτη κάτω από το τίλιο ,που ακόμα υπάρχει και αργοπεθαίνει, και στο χώρο υπάρχει σχετική πινακίδα, δίπλα στην Σχολή Καρυτσιώτη (σήμερα Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους).
Ο Γ. Τερτσέτης αναφέρει«συνέτρωγανο Δημήτριος Υψηλάντηςκαιο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιουςτων δένδρων του Άστρους».
Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρει μετά από το τραπέζι. : «Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα».
Μετά την συνάντηση με τους στρατιωτικούς στο Άστρος μέσω Αγιάννη και Άγιου Πέτρου έφθασε στο τελικό προορισμό του, στο ιστορικό στρατόπεδο των Βερβένων που δέκα χιλιάδες στρατού και λαού θραμβευτικά τον υποδέχτηκαν. Ένα μεγάλο και σημαντικο βήμα για την εθνική παλιγγενεσία ήταν γεγονός και η Τριπολιτσά το καταλάβαινε, οι στράτες του Μωριά έκλειναν αποφασιστικά, οριστικά και τελεσίδικα.
Το αρχοντικό αρχικά του Αγιαννίτη προεστού Αναγνώστη Παπάζογλου και μετέπειτα του γαμπρού του προεστού Πάνου Σαρηγιάννη στο Άστρος . Στο Άστρος υπάρχουν και σήμερα πολλά αρχοντικά των προεστών του Αγιάννη που ήταν κτισμένα από τον 18 αιώνα (1700-1800).
Στη δημόσια ζωή όλα πρέπει να γίνονται πάντοτε γραπτά ,δημόσια και φανερά.
Οι επισκέπτες μας ,κυρίως από το εξωτερικό, έρχονται στην πατρίδα μας πρωταρχικά για την ιστορία μας και ταυτόχρονα για τον «ήλιο και τη θάλασσα» . Είναι λάθος η άποψη ότι όλοι έρχονται για την θάλασσα, όταν όλοι εύκολα μπορούν να την βρούν σχεδόν την ίδια παντού γύρω μας και μερικές φορές με καλύτερες υποδομές.
Αυτός ο δυναμικός συνδυασμός, ιστορίας και θάλασσας . μας κάνει μοναδικούς και είναι αναμφισβήτητα το μεγάλο πλεονέκτημα που έχουμε , όταν μάλιστα προσθέσουμε τα βουνά και τα μοναστήρια μας.
Στην ψηφιακή εποχή μας η ιστοσελίδα του δήμου είναι πρωταρχικής σημασίας για την σωστή προβολή του τόπου μας , κάτι αυτονόητο, που όλοι παντού κάτι κάνουν, όσο μπορούνε καλύτερα. Πάντοτε οι επισκέπτες μας θα κοιτάνε πρώτα την ιστοσελίδα του κάθε δήμου, όταν ψάχνουν που θα περάσουν τις διακοπές τους στη πατρίδα μας , αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.
Κύριε δήμαρχε μπράβο για τις ενέργειες σχετικά με τους χώρους του Μουσείου , και της Εθνοσυνέλευσης. ευχόμαστε κάποτε να τελείωσαν οι «και άλλες μελέτες»… Σας παρακαλούμε μην ξεχάσετε και την ιστοσελίδα του δήμου μας.
ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ , σύμφωνα με το εκλογικό τουριστικό πρόγραμμα σας ,να αναρτήσετε χωρίς άλλη αργοπορία σχεδόν χωρίς χρήματα στην ιστοσελίδα του δήμου μας,
Στην πρόσφατα βελτιωμένη κεντρική σελίδα, μια φωτογραφία. α) του «Ιερού Χώρου» της Β’Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων μαζύ με την Σχολή Καρυτσιώτη (Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους ) , Η ΓΝΏΜΗ ΜΑΣ ΣΑΝ ΠΡΏΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ και β) επίσης μια φωτογραφία για την πρωτεύουσα του δήμου μας το ιστορικό Άστρος, όπως έχουν οι ιστοσελίδες όλων των δήμων για την πρωτεύουσα του κάθε δήμου, Η ΓΝΏΜΗ ΜΑΣ ΣΑΝ ΠΡΏΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ ,αν δεν έχετε την παραπάνω πρώτη γ) Επίσης είναι σημαντικό να προσθέσετε τα ονόματα των χωριών στις υπάρχουσες φωτογραφίες της κεντρικής σελίδας , για καλύτερη και έξυπνη προβολή του τόπου μας.
Στην ενότητα Αρχαιολογικοί Χώροι και Μουσεία χωριστές σελίδες με δύο φωτογραφίες και λίγες λέξεις για τα σπουδαιότερα μνημεία του δήμου μας ,α) τον «Ιερό Χώρο» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και β) την Σχολή Καρυτσιώτη, την πλάκα της Σχολής Καρυτσιώτη στον Αγιάννη και την Σχολή Καρυτσιώτη στο Άστρος (Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους ), όπως έχετε για τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους.
Να αναρτήσετε μια χωριστή σελίδα ,κείμενο και φωτογραφίες, για την πρωτεύουσα του δήμου μας το ιστορικό Άστρος, , όπως έχουν οι ιστοσελίδες όλων των δήμων και όπως έχετε στην ιστοσελίδα για άλλα χωριά του δήμου μας π.χ.Άγιος Ανδρέας, Αγιος Ιωάννης , Άγιος Πέτρος, Αρκαδικό Χωριό, Βέρβενα, Δολιανά, Καστρί, Καστάνιτσα,Παράλιο Άστρος ,Πλάτανος, Πραστός
Κύριε Δήμαρχε,πρέπει κάποτε να καταλάΒουμε όλοι, η προβολή του «Ιερού Χώρου» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και της Σχολής Καρυτσιώτη δεν γίνεται για τον “Καρυτσιώτη”…ΑΛΛΑ ΓΙΑΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΜΑΣ ,ΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, είναι κάτι αυτονόητο, και όλοι παντού κάτι κάνουν για ότι έχουν να προβάλλουν.
Ο «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και η Σχολή Καρυτσιώτη είναι εδώ, είναι μπροστά μας.
Σας παρακαλούμε να μας ενημερώσετε για τα ευχάριστα αποτελέσματα.
H πιό έξυπνη και ουσιαστική προσπάθεια μετά το Αισχύλο συνεχίζεται από το Θέατρο Πλατεία στο ιστορικό Άστρος Κυνουρίας .
Στην Αθήναϊκή δημοκρατία οι Αθηναίοι την στοιχειώδη τους εκπαίδευση την αποκτούσαν με τη συμμετοχή τους στην Εκκλησία του Δήμου, στη Βουλή, στα Δικαστήρια και στο θέατρο.
Δύο χιλιάδες πεντακόσια χρόνια αργότερα το Θέατρο Πλατεία μορφώνει τους εφήβους μας, με δική τους πρωτοβουλία χωρίς «χορηγίες» και χωρίς την ενεργό συμπαράσταση από το Ελληνικό κράτος. ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ.
Η ομάδα θεάτρου για έφηβους με υπεύθυνη την Μαρία Κρεμμύδα – Σκαρμούτσου συνεχίζει για 2η χρονιά και περιμένει τους φίλους μας, το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου και ώρα 05:00μ.μ. στο φιλόξενο Στέκι μας στην πλατεία Άστρους.
«Σήμερα στη τοπική κοινωνία μας οι φίλοι του θεάτρου έχουν αντικαταστήσει το σύγχρονο ελληνικό κράτος και κάνουν το κατά δύναμη για να μορθώσουν και να διασκεδάσουν τους συμπολίτες μας. Δεν αναφέρουμε τίποτα για τις αρχαίες «χορηγίες» , το συμπεράσματα είναι δικά σας.»
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ,ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΚΑΛΑ. Ευχόμαστε ο δήμος μας να βοηθήσει,όσο μπορεί, αυτή την αξιόλογη προσπάθεια.
Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίαςβρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που ήταν η αρχαία πόλη της Θυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες.
Το Άστρος απέχει 170 χλμ από την Αθήνα και τo Παράλιο Άστρος απέχει 4 χλμ από το Άστρος.
Το ιστορικόν Άστρος Κυνουρίαςβρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,στα ενδότερα του κάμπου της Θυρέας ,εκεί που ήταν η αρχαία πόλη Θυρέακαι αργότερα το πόλισμα Άστρον , νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες.
Στο παραπάνω χάρτη διακρίνονται στα ενδότερααπό την αρχαιότητα το ιστορικόν Άργος και οι Μυκήνες , επίσης αργότερα στα ενδότερα βρίσκονται το Άστρος και το Λεωνίδιο.Στα νεότερα χρόνια επίσης στα ενδότερα βρίσκονται ο γειτονικός Άγιος Ανδρέας,(από τον οικισμό Άγιο Ανδρέα ονομάστηκε το Λιμάνι του Άγιου Ανδρέα, βέβαια από τους οικισμούς ονομάζονται τα λιμάνια), το Κορακοβούνι ,η Μελιγού και τα Κούτρουφα.
Είναι έκδηλο οι κάτοικοι στην αρχαιότητα προτιμούσαν τα ενδότερα.
Το Άστρος υπήρχε χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης, «η Εθνοσυνέλευση της απελευθερωμένης Ελλάδας συνήλθε στο Άστρος» έλεγε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, πρόεδρος του Εκελεστικού (δηλ.Πρωθυπουργός) , και « Εν Άστρει» ,« στο Άστρος» έκαναν οι πληρεξούσιοι τα αυτονόητα, και με την διακήρυξη που «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτη» διακήρυξαν στην υφήλιο και του ισχυρούς της εποχής «και να ανεξαρτισθώμεν εντελώς Έθνος χωριστόν, αυτόνομον και ανεξάρτητον»
Δεν έγινε η εθνοσυνέλευση για να ονομάσει τον οικισμό Άστρος, την πρώτη ημέρα της Εθνοσυνέλευσης την 29η Μαρτίου 1823, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, Γρηγόριος Δικαίος η Παπαφλέσσας ,Θ.Νέγρης ,Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος , Κ. Ζαφειρόπουλος ,Βρεσθένης Θεοδώρητος, Γ.Ψύλλας και περίπου άλλοι 80 διακεκριμένοι πληρεξούσιοι. «Εν Άστρει τη 29 Μαρτίου 1823 και γ’ της Ανεξαρτησίας », το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης.
Λανθασμένα αναφέρεται η Συνέλευση το 1823 ονόμασε τον οικισμό Άστρος,(μερικές φορές απαιτείται και νομική κατάρτιση), γιατί όλες οι αποφάσεις της Συνταγματικής Συνέλευσης έγιναν και έπρεπε να γίνουν γραπτά ( ήταν Συνταγματική Συνέλευση, δεν ήταν καφενείο) και η Συνέλευση δεν αποφάσισε με κανένα έγγραφο για το όνομα Άστρος , απλά και αυτονόητα χρησιμοποίησε και επιβεβαίωσε επίσημα το υπάρχον όνομα Άστρος του οικισμού, «εν Άστρει» με τα πρώτα έγγραφα από την πρώτη ημέρα την 29η Μαρτίου 1823,πριν σχεδόν αρχίσει η Συνέλευση.
Στη σημερινή τοποθεσία του Παραλίου Άστρους δεν υπήρχε οικισμός για χιλιάδες χρόνια ,γιατί εκεί υπήρχαν έλη , βούρλα και καλάμια.Ήταν «ακατοίκητος τόπος» ,έλεγε ο Άκουρος , και το νησί ήταν έρημος βράχος.Ήταν το λιμάνι της περιοχής και στούς νεώτερους χρόνους πρίν το 1845 η ονομασία της τοποθεσίας ήταν Σκάλα η Σκάλα του Άστρους και στην αρχαιότητα πιθανά ήταν τα Πυράμια η Απόβαθμοι.OLeake αναφέρει “LeavingtheScalaofAstro= φεύγοντας από την Σκάλα του Άστρους ,Travels in the Morea (σελ 485 ).Ο Leake το 1805 αναφέρει και επισης επιβεβαιώνει δεν υπήρχε οικισμός στην τοποθεσία , «στη σκάλα υπάρχουν μια δεξαμενή, ένα χάνι, ένα πυργόσπιτο του (Τούρκου) φοροεισπράκτορα, και δύο τρεις μικρές αποθήκες» (TravelsintheMorea σελ 482) , όπως το ίδιο αναφέρουν και άλλοι ιστορικοί μελετητές
Το Παράλιο Άστρος είναι ο νεώτερος οικισμός της περιοχής και το έκτισεαπό το 1832-1845ο Αγιαννίτης στρατηγός Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος , όπως τιμoύν με αδριάντα του στη κεντρική πλατεία οι Παραλιώτες , «ΟΙΚΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ». Παράλιον ΆστροςΚυνουρίας, ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 .Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θυρέας.
Τίτλος ΦΕΚ Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.
“Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης”.
Πρακτικά των Συνεδριάσεων της Βουλής τω Ελλήνων κατά την πρώτην σύνοδον του 1844 τ.Γ , εν Αθήναις εκ του Βασιλικού τυπογραφείου, σ.1214 Συνεδρίασις ΡΜΖ’ της 16 Μαϊου , «α.διότι η εν Άστρει συνέλευσις συνεκροτήθη όπου ήδη ενηργήθη η εκλογή και ο τόπος ούτος εψηφίσθη και παρ’ αυτής Άστρος , το δε εις το Παράλιον λεγόμενον Άστρος δεν υπήρχε κατά την συγκρότησην της συνέλευσεως , ώστε το κανονίζον την πρωτεύουσα (Δήμου Θυρέας) Άστρος διάταγμα εννοεί βεβαίως τον τόπον όπου η συνέλευσις συνήλθεν….».(Φλούδας , Θυρεατικά Β , σελ 114)
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ – Ν.Σπηλιαδης Απομνημονευματα σελ 502, «και όμως οι ολιγαρχικοί,οίτινες είχον καταλάβει τ’ Αγιαννίτικα λεγόμενα καλύβια εις το Άστρος, ητοιμάζοντο»
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ . Γενική Εφημερίδα της Ελλαδος 1826, «και βλέπει τον εχθρόν επιστρέφοντα πάλιν πανστρατιά, και διευθυνόμενο προς τα Καλύβια του αγίου Ιωάννου εις το Άστρος» (Φάκλαρης , (2023) σελ 139»
«που μετέβησαν στο Άστρος για να παραστούν στη Β’ Εθνοσυνέλευση ως παραστάτες (Φάκλαρης , (2023) σελ.99)
Πάνος Ζαφειρόπουλος , το σημερινό Άστρος «ονομάζονται Άστρος και πριν την Β’Εθνοσυνέλευση π.χ. ο Πάνος Ζαφειρόπουλος σε κάποια έγγραφα του αναφέρει ως πατρίδα του το Άστρος ,όταν ακόμη δεν υπήρχε οικισμός στη σκάλα Άστρους » (Φάκλαρης , (2023) σελ 44)
Όλα τα ψηφίσματα και τα έγγραφα της Εθνοσυνέλευσης αναφέρουν «Εξεδόθη εν Άστρει“
Η Διακύρηξη της Εθνοσυνέλευσης το 1823 , τα Ψηφίσματα, τα έγγραφα του Εκτελεστικού και του Βουλευτικού ,τα πρακτικά της Εθνοσυνέλευσης και τα έγγραφα πολλών υπουργείων (μινιστέρια) Πολέμου, Θρησκείας, Δικαίου και Ναυτικών αναφέρουν «εν Άστρει». Η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης αναφέρει. «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», …. «Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγκροτήση εν Άστρει συνέλευσιν»
Το Άστρος και ο Αγιάννης είναι μια κοινότητα και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος για πολλές εκατοντάδες χρόνια.Από το χωριό Άγιος Ιωάννης προήλθε το Άστρος , το Παράλιο Άστρος, αλλά και άλλοι οικισμοί.
Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου . Η πρώτη όμως αναφορά με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.). Ο Νίκος Βέης (1883–1958) καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός αναφέρει «έχομε κατ΄ επανάληψιν μνείας του Κυνουριακού αυτού πολίσματος» του Άστρους το 1320,1372,1374, 1407,1421, ,1435, 1463, 1467, 1471, 1481.
Ο Φρατζης αναφέρει το Άστρος και το Άγιο Ιωάννη το 1435
Από Θανάση Π. Κωστάκη: Σύντομη γραμματική της Τσακώνικης Διαλέκτου (BT),1951
«Από το Φρατζή,έκδοση Βόννης σ.159…..Και κατά αρχάς του θέρους του ς@μγ (=1435).… αί είσιν αι κάτω γεγραμμέναι χώραι και πόλεις και κώμαι, Άστρον,άγιος Πέτρος, Άγιος Ιωάννης, Πλαταμόνας (Σημερ.Πλάτανος),Μελίγον (σημρ. Μελιγού),Προάστειον (σημερ,Πραστός) ,Λεωνίδας (σημερ.Λεωνίδιον), Κυπαρισσία (σημερ.Κυπαρίσσι) ,Ρέοντας και Σίτανας (σημερ.Σίταινας)…Βλ.Σ.Λάμπρου,Μικταί Σελίδες , Αθήναι 1905 σ.416-419 και Φ.Κοκκουλέ, Αθηνά 39 (1927) σ.122»
Ο Γ. Τερτσέτης αναφέρει «συνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους των δένδρων του Άστρους».(Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής φυλής σελ.287) Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρεi μετά από το τραπέζι :«Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα». Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», “Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγκροτήση εν Άστρει συνέλευσιν ....»λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης .
Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).
Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα {ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ 99Α – 28/05/1985)( Για ιστορικούς λόγους έγινε δήμος).
Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997) . Το 1845 Ο Αγιάννης αποτέλεσε την θερινή έδρα της Επαρχίας Κυνουρίας.
Παράλιον Άστρος (Αρκαδίας) ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 . Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θυρέας. ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912. Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους.
Συνοπτικά, αυτές τις μεγάλες ιστορικές αλήθειες καταλάβαμε από τον συμπατριώτη μας καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη από την ομιλία του για την Χερσόνησο Παραλίου Άστρους .
Δεν υπάρχει νησί στην Χερσόνησο Άστρους μετά το 500 π.χ αλλά υπήρχε νωρήτερα.
Το Κάστρο Παραλίου Άστρους δεν είναι «το κάστρο Εστέλλα» (Άστρος) που αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό του Μορέως που έχτισε ο Γουλιέλμος Βιλαρδουίνος το 1256 ,αλλά χτίστηκε αργότερα. ». Επίσης έχει σημασία ότι γύρω από το κάστρο όταν χτίστηκε, δεν ανέφερε ο καθηγητής ότι υπήρχε οικισμός.Απλά αναφέρει το κάστρο χτίστηκε τον 15ον αιώνα.
Σύμφωνα με το καθηγητή, αργότερα από το 1256, «στις αρχές του 15οναιώνα 1400-1410 …οι Ενετοί κατέχουν την χερσόνησο Άστρους στην οποία έχτισαν ένα μικρό κάστρο που αναφέρεται σε πηγή του 1407 με το όνομα Estella,Stella δηλ.Αστέρι, βλέπετε ένα χάρτη Ενετικό κει πέρα που το έχει σαν νησάκι κει πέρα και λέει Stella»
Το 1806 …»δεν υπήρχε χωριό στο νησί τότε, παρά μόνον τρία σπίτια, και μερικές αποθήκες και μία μεγάλη δεξαμενή, η «παλιόστερνα» που τροφοδοτούσε με νερό τα πλοία»
«Ο Ζαφειρόπουλος … αποφάσισε να ιδρύσει στην χερσόνησο του Άστρουςένα νέο χωριό»
«Η δημιουργία του νέου αυτού χωριού συντελέστηκε από το 1828 έως το 1833.Τότε χτίστηκαν και τα πρώτα σπίτια.»
H διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης είναι ένα συνταγματικό κείμενο. Οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης τίμησαν με την διακύρηξη το μεγάλο ευεργέτη μας με το καλύτερο τρόπο για τις μεγάλες και ανυπολόγιστες συνεισφορές του στο Ελληνικό Έθνος. «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης , υπήρχε πριν το 1823, δεν το εφεύραν εκείνη την ημέρα και ο μεγάλος ευεργέτης μας θυμόταν πολύ καλά την πατρίδα του απο το 1756.
Δεν καταλάβαμε ποτέ, αφού δεν θέλουν και δεν μπορούν να ανοίξουν το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους , κάτι που είναι αυτονόητο για μας ,τα κρατάνε όλα αναιτιολόγητα μυστικά για τις διάφορες αναθεωρημένς προφάσεις και τις “μελέτες”, “και άλλες μελέτες”… γιατί τουλάχιστον δεν αναρτούν σχεδόν χωρίς χρήματα στην ιστοσελίδα του δήμου μας δύο φωτογραφίες με δύο λέξεις για τα δύο σπουδαιότερα μνημεία του δήμου μας , τον «Ιερό Χώρο» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και την πλάκα της σχολής Καρυτσιώτη στον Αγιάννη.
Γιατί δεν διαβάζουν το δικό τους τουριστικό πρόγραμμα? Γιατί δεν εκτελούν τις εντολές τησ τοπικής κοιμωνίας που ψήφισε το πρόγαμμα? Στην ψηφιακή εποχή μας η προβολη του τόπου μας , για ότι έχουμε, είναι καταλυτκή ΚΑΙ ΕΝΤΟΛΗ της κοινωνίας για την περιβόητη οικονομική ανάπτυξη , που κάποτε …ΘΑ έρθει ΑΥΤΟΜΑΤΑ…. .Όλοι στο πλανήτη γη κάνουν τα αυτονόητα και ότι μπορούνε. Εμείς θα πνιγούμε.. δεν κουνάμε ούτε τα χέρια μας.,,,,αλλά ξέρουμε να βγάζουμε φωτογραφίες…
Δεν το καταλαβαίνουν, δεν θέλουν η δεν μπορούν?
Η τοπική κοινωνία περιμένει υπομονετικκά, γνωρίζει τα αδικαιολόγητα για την “μεγάλη παράλειψη της ντροπής ” , γνωρίζει τι δικαιούται κα τι της ανήκει και σύντομα θα ενεργήσει ανάλογα.
TO “AΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΘΥΡΕΑΣ” . Αυτά είναι τα «μουσεία» μας και οι αρχαιολογικοί χώροι ,όπως διαχρονικά για δέκα χρόνια μας λέει στην ιστοσελίδα του ο δήμος μας ,έλεος πιά , μετά λέμε γιατί πέφτουν αστραπές τον Αύγουστο. . .ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ , ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ Η ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ .Σωστά και δίκαια η σελίδα Archaiological Sights & Museums | DiscoverKynouria.gr θεωρείται το “AΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΘΥΡΕΑΣ”.
Στην ψηφιακή εποχή μας η ιστοσελίδα του δήμου είναι πρωταρχικής σημασίας για την σωστή προβολή του τόπου μας .Πρέπει κάποτε να καταλάνουμε όλοι ότι η προβολή για ότι έχουμε δεν είναι για τον “Καρυτσιώτη”… ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΜΑΣ ,ΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ,κάτι αυτονόητο, που όλοι παντού κάτι κάνουν, όσο μπορούνε καλύτεραΕυχόμαστε ο δήμαρχος να καταλαβαίνει, να θέλει , να μπορεί και να κάνει σύντομα τα αυτονόητα. Όχι άλλα λόγια ρε παιδιά.
ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΝΟΥ.
Πως να το κάνουμε εμείς και πολλοί συμπολίτες μας στην συντριπτική τους πλειοψηφία, ας μην πούμε όλοι οι συμπολίτες μας, δεν πιστεύουμε ότι τα σπουδαιότερα αξιοθέατα του δήμου μας για να αναφέρονται στη ιστοσελίδα του δήμου μας είναι το Λιμάνι Αγίου Ανδρέα , το Ελληνικό (ή Τειχιό) , τα ερείπια του Κάστρου της Ωριάς ,τα Φαράγγια της Μαζιάς και της Ζαρμπάνιτσας, αλλά είναι πολύ σπουδαιότερα που επίσης πρέπει να αναφέρονται τα δύο σπουδαιότερα μνημεία του δήμου μας o «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και η Σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη με το παράρτημα της στο Άστρος (που στεγάζεται το μουσείο Άστρους) . τελεία και πάβλα.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ Ο ΚΟΙΝΟΣ ΝΟΥΣ. ΑΛΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.
ΘΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ ΟΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.
Ο δήμος μας διαχρονικά «ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ» να κάνει τα αυτονόητα , να αναρτήσει χωρις έξοδα 2 φωτογραφίες για την Εθνοσυνέλευση και την Σχολή Καρυτσιώτη. Ο δήμαρχος δεν το «καταλαβαίνει» , «κοσκινάει» και υπόσχεται . Δικαιολογείται στους φίλους του … δεν θα κάνει μπαλώματα, λες και η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΛΑΓΗ στην ιστοσελίδα του δήμου δεν ήταν ένα μπάλωμα. Οι φωτογραφίες από την κεντρική ιστοσελίδα του δήμου μας τα λένε όλα. – astrosgr.com. Έκανε ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ ΜΠΆΛΩΜΑ αλλά πάλι «ξέχασε» το Άστρος , την Εθνοσυνέλευση και την Σχολή Καρυτσιώτη. ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!!!
H «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» που είναι ένα συνταγματικό κείμενο αναφέρει. «Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγκροτήσηεν Άστρεισυνέλευσιν ….» «Εξεδόθη εν Άστρειεντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου»,
Το Κάστρο Εστέλλα (Άστρους ) βρίσκεται στο Ξεροκάμπι στον Αγιάννη και δεν είναι το Κάστρο Παραλίου Άστρος .
Το κάστρο Εστέλλα στον Αγιάννη έχτισε το 1256 ο Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς υποταγήν των ανυπότακτων γειτόνων Τσακώνων στη Σίταινα , Καστάνιτσα και Πραστό, εκεί που ήταν οι Τσάκωνες ,«επάνω εις τα όρη » suso en law montanyas , όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως. Οι διακεκριμένοι ιστορικοί μελετητές Νίκος Βέης , Σπ. Λάμπρος , Κ.Ρωμαίος , Ε. Καρποδίνης, Αδαμ. Αδαμαντίου ,Αναστάσιος Ι. Μπάλλας, και άλλοι τοποθέτησαν πειστικά το κάστρο Εστέλλα του Αραγωνικού Χρονικού του Μορέως , στο Ξεροκάμπι ανάμεσα στα χωριά Άγιος Ιωάννης και Άγιος Πέτρος
Αναστάσιος Ι. Μπάλλας Άστρος ( σ.209-210 Κάστρο Άστρους )« Πρώτος το αναφέρει ο Leake TravelsII σ.486 γράφοντας πως δύο μίλλια πάνω από τα Αγιαννίτικα καλύβια , στον καλλιεργημένο κάμπο του Ξηροκαμπιού υπάρχει ένα φρούριο Ελληνικό». «Τείχη της ακρόπολης του Άστρους» (Κάστρο Eστέλλα στον Αγιάννη), «Kεντρικός πύργος Άστρους» (Κάστρο Εστέλλα στον Αγιάννη)
ΟΝίκος Βέης (1883; – 1958) ήταν Βυζαντινολόγοςιστορικός και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός.
“ Και δη εν τη αραγωνιακή παραλλαγή του Χρονικού του Μωρέως αναφέρεται ότι ο πρίγκιψ του Μωρέως Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς ευκολωτέραν υποταγήν των Τσακώνων έκτισε , τω 1256, το κάστρον, όπερ καλείται la Estella” Παραθέτω…. Et le princep por mellor senyorear los fizo alli un castiello suso en las montanyas, el qual se clama la Estella (σ.93»……«Όθεν το castiello la Estella (=Άστρος) πρέπει να αναζητήσωμε στα ενδότερα της Κυνουρίας « suso en las montanyas”.
«Και όντως το Άστρος και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήτο διμερές… Και ακριβώς επί μεμονωμένου βουνού άνωθεν του Αγίου Ιωάννου (=Επάνω Άστρους) κείται … το Κάστρο τη Ωριάς …Κατά την εμήν γνώμην μετά τας ανωτέρω εξηγήσεις πιθανώτατα δυνάμεθα να ταυτίσωμεν το Κάστρο της Ωριάς του Πάρνωνος προς το Estella =Άστρος.(σελ 99-100).
Aπό, Θανάση Π. Κωστάκη: Σύντομη γραμματική της Τσακώνικης Διαλέκτου (BT),1951
«Από το Φρατζή,έκδοση Βόννης σ.159…..Και κατά αρχάς του θέρους του ς@μγ (=1435).… αί είσιν αι κάτω γεγραμμέναι χώραι και πόλεις και κώμαι, Άστρον,άγιος Πέτρος, Άγιος Ιωάννης, Πλαταμόνας (Σημερ.Πλάτανος),Μελίγον (σημρ. Μελιγού),Προάστειον (σημερ,Πραστός) ,Λεωνίδας (σημερ.Λεωνίδιον), Κυπαρισσία (σημερ.Κυπαρίσσι) ,Ρέοντας και Σίτανας (σημερ.Σίταινας)…Βλ.Σ.Λάμπρου,Μικταί Σελίδες , Αθήναι 1905 σ.416-419 και Φ.Κοκκουλέ, Αθηνά 39 (1927) σ.122»
Το 1435 ο Φρατζής αναφέρει (έκδοση Βόννης σ.159) ¨Αστρον ,Άγιο Ιωάννηκαι τα άλλα μικρα χωριά που τότε υπήρχαν , αλλά δεν αναφέρει Παράλιο Άστρος η ας πούμε τα Αγιαννίτικα Καλύβια ,όπως ισχυρίζονται μερικοί ήταν το όνομα του Άστρους, γιατί το 1453 δεν υπήρχε το Παράλιο Άστρος και τότε αναμφισβήτητα υπήρχε στο κάμπο της Θυρέας ο οικισμός Άστρος, όπως σωστά αναφέρεται από τον Φρατζή.Έχει μεγάλη σημασία ποιά χωριά αναφέρει ο Φρατζής για το 1435, αυτά που τότε υπήρχαν. Σχετικά ότι το Παραλιο Άστρος δεν υπήρχε το 1435 επιβεβαιώνεται από τον καθηγητή Παναγιώτη Φάκλαρη, που αναφέρει για το Παράλιο Άστρος , «το 1806 …δεν υπήρχε χωριό στο νησί τότε, παρά μόνον τρία σπίτια…. η δημιουργία του νέου αυτού χωριού συντελέστηκε από το 1828 έως το 1833. Τότε χτίστηκαν και τα πρώτα σπίτια.» Καί επισης σωστά δεν αναφέρεται από το Φρατζή αφού δεν υπήρχε. Η αναφορά του καθηγητή Φάκλαρη επιβεβαιώνεται από την ιστορική αλήθεια ότι το Παράλιο Άστρος έχτισε ο Οικιστής Παραλίου Άστρους στρατηγός Άκουρος και ότι το καινούργιο χωριό Παράλιο Άστρος εντάχθηκε στο δήμο Θυρέας το 1845 και όχι το 1835 που έγινε ο δήμος Θυρέας,γιατί ακόμα το 1835 δεν είχε τελειώσει ο οικισμός.
Πολλοί διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί, ιστορικοί αναφέρουν.
Ν.Βέης«ο Άγιος Ιωάννης κατ αρχάς είχεν υπόστασιν σαν θερινή κατοικία των Αστρινών καλουμένη και (επάνω) Άστρος και Αγιάννης Άστρους
Πουκεβίλ ,“Η έδρα της Κυβερνήσεως μεταφερθή ειςΆγιον Ιωάννην του Άστρουςεν Κυνουρία
Κόκκινος, «Η κυβέρνησις … απεφάσισε μετά τη βουλής να μεταφέρουν την έδραν των από το Άγιον Ιωάννην του Άστρους εις Καστρί Ερμιονίδας
Ο Γ. Τερτσέτης αναφέρει «συνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους των δένδρων του Άστρους».
Ο Φωτάκος αναφέρεi μετά από το τραπέζι : «Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην..»
Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης έφυγε από την Καρύτσα του Αγιάννη 15 χρονών και ονόμασε το κτήριο στην Τεργέστη «ΑΣΤΡΟΣ»,που θυμότανε καλά από το 1756 .
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ από όλα είναι το ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΙΝ 200 ΧΡΟΝΙΑ ,Η «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» και διαχρονικά το Ελληνικό κράτος
H «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» που είναι ένα συνταγματικό κείμενο αναφέρει. «Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγκροτήσηεν Άστρεισυνέλευσιν ….» «Εξεδόθη εν Άστρειεντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου»,
Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835,το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).
Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας ,ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα {ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) ..
Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ 99Α – 28/05/1985)( Για ιστορικούς λόγους έγινε δήμος).
Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997) ..
Παράλιο Άστρος
Διαχρονικά το Ελληνικό κράτος από το 1845 αναγνωρίζει το οικισμό του Παραλίου Άστρους και το όνομα είναι αποδεκτό από την μεγάλη πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας .
ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912 Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους
Οι σφραγίδες της Κοινότητας του Παραλίου Άστρους , από τις αρχές του 20 αιώνα αρχικά, «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1912 και αργότερα «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1932.
Στον εκλογικό κατάλογο του 1871 της «Κοινοτ. Παραλίου ‘Aστρους» αναφέρεται πρώτος ο Αγιαννίτης Αναστάσιος Πάσχος του Ιωάννου κτηματίας .
Συνοπτικά, ο καθηγητής αρχαιολογίας Παναγιώτης Φάκλαρης, από την ομιλία του για την Χερσόνησο Άστρους, αναφέρει πειστικά τις ιστορικές αλήθειες για το Παράλιο Άστρος .
Δεν υπήρχε νησί στην Χερσόνησο Άστρους μετά το 500 π.χ, ,αλλά υπήρχε νωρήτερα.
Σύμφωνα με το καθηγητή το Κάστρο Παραλίου Άστρους «χτίστηκε στις αρχές του 15οναιώνα 1400-1410 …οι Ενετοί κατέχουν την χερσόνησο Άστρουςστην οποία έχτισανένα μικρό κάστρο που αναφέρεται σε πηγή του 1407 με το όνομα Stella δηλ.Αστέρι, βλέπετε ένα χάρτη Ενετικό που το έχει σαν νησάκι κει πέρακαι λέειStella»
Ο καθηγητής γνωρίζει ότι οι χάρτες της εποχής περιέχουν μεγάλες ανακρίβειες με τον τρόπο και τις πληροφορίες που υπήρχαν τον μεσαίωνα, όλοι αντέγραφαν ότι εβρισκαν και επίσης αντέγραφαν και τα πολλά ίδια λάθη και επισημαίνει.. «Δεν υπάρχει νησί στην Χερσόνησο Άστρους μετά το 500 π.χ ,αλλά υπήρχε νωρήτερα».
«Το 1806 …δεν υπήρχε χωριό στο νησί τότε, παρά μόνον τρία σπίτια, και μερικές αποθήκες και μία μεγάλη δεξαμενή, η «παλιόστερνα» που τροφοδοτούσε με νερό τα πλοία»
«Ο Ζαφειρόπουλος …αποφάσισε να ιδρύσει στην χερσόνησο του Άστρουςένα νέο χωριό» …«Η δημιουργία του νέου αυτού χωριού συντελέστηκε από το 1828 έως το 1833.Τότε χτίστηκαν και τα πρώτα σπίτια.»
Ο οικισμός το1845 «επισήμως ονομάζεταιΠαράλιο Άστρος».
Οι Παραλιώτες ετίμησαν τον Πάνο Ζαφειρόπουλο η Άκουρο με άγαλμα στην κεντρική πλατεία, «ΟΙΚΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ”
Πριν το 1806 στη τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα το Παράλιο Άστρος υπήρχαν τρία σπίτια με την «παλιόστερνα» και για πολλά χρόνια υπήρχε το λιμάνι , αρχικά στον Ατσίγγανο και αργότερα εκεί που είναι σήμερα.
Η περιοχή γύρω από το λιμάνι ονομαζόταν «Σκάλα του Άστρους» και από το 1845 «επίσημαΠαράλιο Άστρος».
Ο κάμπος της Θυρέας γενικά και το «νησί» ονομαζόταν επίσης Χερσόνησος Άστρους .Το όνομα στην ευρύτερη περιοχή επικράτησε από τον μαγαλύτερο οικισμό Άστρος στο κάμπο της Θυρέας, που υπήρχε για πολλούς αιώνες νωρήτερα μαζί με άλλους οικισμούς. Στο Άστρος υπήρχαν τα «αρχοντικά» των προεστών , που υπάρχουν μερικά και σήμερα , και τα «καλύβια» που διέμεναν τον χειμώνα οι Αγιαννίτες και μεγάλωσε μετά το 1805 αναμφισβήτητα από την επίδραση της Σχολής Καρυτσιώτη. Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου . Η πρώτη όμως αναφορά με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.).
Οι Ζαφειρόπουλοι το 1835,που συστάθηκε ο δημος Θυρέας, αν και έιχαν σημαντικη επιβολή και στο βασιλιά Όθωνα, δεν κατάφεραν να εντάξουν το Παράλιο Άστρος στο δήμο Θυρέας, γιατί πιθανόν τότε δεν είχε τελειώσει ο οικισμός .Το Ελληνικό κράτος έκρινε τότε δεν υπήρχαν τα κατάλληλα κριτήρια.
Ο Πάνος Ζαφειρόπουλος βοήθησε να ενταχθεί το 1845 το καινούργιο χωριό Παράλιο Άστρος στον υπάρχοντα δήμο Θυρέας, ενώ πριν δέκα χρόνια το 1835 το Άστρος και άλλα χωριά είχαν ενταχθεί στο δήμο Θυρέας και από το 1841 το γειτονικό Άστρος ήταν η έδρα του δήμου Θυρέας
Επίλογος
Διακεκριμένοι ιστορικοί και ακαδημαϊκοί τεκμηριωμένα και επιστημονικά έχουν λεπτομερέστατα καταγράψει την μακρόχρονο ιστορία της Θυρεάτιδας Γης.
Η Θυρεάτιδα Γη η ο κάμπος της Θυρέας προοδεύει και δέχεται φιλόχενα πολλούς μόνιμους που διαλέγουν τον τόπο μας για την δική τους μόνιμη εγκτάσταση, πολλοί μάλιστα δικαιολογημένα γίνονται «Αστρεινότεροι» των Αστρεινών .
Δυστυχώς υπάρχουν και μερικοί, που χωρίς να καταθέτουν μια συγκεκριμένη πρόταση διαμαρτύρονται ατεκμήριωτα με «μισές αλήθειες» και μύθους για τους δικούς του λόγους για το όνομα Άστρος. Καταλαβαίνουμε ότι το Παράλιο Άστρος είναι επίσης στο κάμπο της Θυρέας και στην Χερσόνησο Άστρους.
Αλλά επίσης γνωρίζουμε το Άστρος τεκμηριωμένα και θεσμικά υπήρχε για πολλούς αιώνες νωρήτερα από το 1845, που το «καινούργιο χωριό» Παράλιο Άστρος χτίστηκε μετά το 1828 και εντάχθηκε στο δήμο της Θυρέας το 1845, και φυσικά σίγουρα «τα άγρια δεν θα διώξουν τα ήμερα» .
Επίσης ας θυμόμαστε τι μας έλεγε ο Θουκυδίδης , «οι κάτοικοι είναι τα κράτη», δεν είναι τα κράτη οι πόλεις και τα κάστρα. Φαίνεται το Άστρος άρχιζεαπό το ξεροκάμπι και το κάστρο Εστέλλαςητης Ωριάς, που βρίσκεται κοντά σον Αγιάννη, μέχρι το κάστρο του Παραλίου Άστρους και ο πυρήνας του ήταν οι κάτοικοι του Αγιάννη και του σημερινού Άστρους και σίγουρα συμφωνούσε με αυτά ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Αγιαννίτης στρατηγός Άκουρος, που γνώριζε τον τόπο του καλύτερα από όλους μας.
Έχουμε αναφέρει και άλλοτε. Πρέπει να βρουν την λύση που θέλουν και να προτείνουν κάτι δημόσια. Ευχόμαστενα αποδεχθούν την πραγματικότητα τουλάχιστον διακόσιων χρόνων , από το 1823 ,1835, 1841 και 1845 ,η να αλλάξουν σε ένα όνομα που τους αρέσει η να ενωθούν με το Άστρος σε μια κοινότητα. Για να ησυχάσουμε μόνιμα. Είναι σίγουρο δεν θα πάρουν κανενός το όνομα του, που έχει μια μακρόχρονη ιστορία, και έχουν αποτύχει νωρήτερα. Αυτό είναι αδύνατο και αδιανόητο. Είναι όνειρο καλοκαιριάτικης νύκτας , μεγάλο παραμύθι και γίνεται για τους δικούς τους λόγους ….στα «φυλλάδια» και σε κουβεντούλες στα καφενεία.
Αυτοί που έχουν το πρόβλημα, «τα τοπόσημα»… και τα πονηρά και ηθελημένα δήθεν «μικρά λαθάκια»… , με την τεκμηριωμένη ιστορική αλήθεια, τα θεσμικά δεδομένα τουλάχιστον διακοσίων χρόνων, με τα σημερινα δεδομένα και με την υπογραμμένη από τον Κολοκοτρώνη και τους πληρεξουσίους διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης, που ξάστερα και βροντερα αναφέρει «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου» , πρέπει να βρούν μια εφικτή λύση στο δικό τους πρόβλημα ,που είναι για μια τρούπα στο νερό.
Δεν σβήνεται ούτε ξαναγράφεται η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης και το Χρονικο του Μορέως. Ούτε είναι διχαστικό να διαβάζουμε την διακήρυξη……Αντίθετα η τοπική κοινωνία γνωρίζει καλά τι είναι τα ατεκμήριωτα «φυλλάδια» και τα «τοπόσημα».
Συνιστούμε με όλο το θάρρος στους φίλους μας αναγνώστες, αν θέλουν να γνωρίζουν τις ιστορικές αλήθειες να μην διαβάζουν ατεκμήριωτα «φυλλάδια» και κείμενα στο διαδίκτυο , που σωστά τα αποκαλούν «κίτρινο τύπο», και να διαβάζουν τεκμηριωμένα και επιστημονικά κείμενα .Εμείς δεν ασχολούμαστε , δεν διαβάζουμε και δεν απαντούμε σε «φυλλάδια» και ατεκμήριωτες «μισές αλήθειες».
Η τοπική κοινωνία γνωρίζει, διαβάζει την ιστορία μας (και την διακύρηξη της Εθνοσυνέλευσης ,που δεν εΊναι καθόλου διχαστικό να την διαβάζουμε ), τους περιφρονεί σιωπηρά και ενδιαφέρεται για αυτά που μας ενώνουν.
Πριν από 2,500 χρόνια ο πρώτος επιστήμονας ιστορικός του κόσμου Θουκυδίδης αποκαλούσε τον τόπο μας «Θυρέαν ….. Θυρεᾶτιςγῆ».
Νικολάου Ι. Φλούδα –Διακοσιαετηρίς Σχολής Αγίου Ιωάννου Άστρους Κυνουρίας, Αθήνα 1965
Ιωάννη Μ. Αρβανίτη – Από τις Πηγές του Λαού μας, τόμος A,Β, Αθήνα 1988
Ιωάννη Μ. Αρβανίτη-Η Επαναστατική Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδας στον Άγιο Ιωάνη (Αγιάννη) Β.Κυνουρίας -20 Αυγουστου εως 1 Οκτωβριου 1822
Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη – Οι σχολές του Δημητρίου Καρυτσιώτη στον Άγιο Ιωάννη και το Άστρος Θυρέας – Κυνουρίας κατά τα προεπαναστικά χρόνια έως την απελευθέρωση, Εταιρία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα 2001
Κοντά στον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη) Κυνουρίας , που ήταν πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 , στη θέση «Ξεροκάμπι»(2 χλμ), βρίσκεται το Κάστρο Εστέλλα , σε ένα απόκρημνο λόφο σαν μία «φυσική πυραμίδα», ανάμεσα στα χωριά Άγιος Ιωάννης και Άγιος Πέτρος, είναι επίσης γνωστό σαν το κάστρο Ωριάς η κάστρο στο Ξεροκάμπι. Tο ορεινό αυτό κάστρο θεωρείται ότι είναι το οχυρό που αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό του Μορέως ως Estella (μετάφραση της ελληνικής λέξης Άστρος). Το Κάστρο Εστέλλα έχτισε το 1256 ο Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς υποταγήν των ανυπότακτων γειτόνων Τσακώνων στη Σίταινα , Καστάνιτσα και Πραστό, εκεί που ήταν οι Τσάκωνες , «επάνω εις τα όρη » suso en law montanyas , όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως.
Από, ΝίκοΑ. Βέη , Μνείαι του Άστρους
«Ηδη έλθωμεν εις το περί της θέσεως ζήτημα του κάστρου la Estella (=Άστρος )…..ως ρητώς μνημονεύει η αραγωνιακή παραλλαγή του Χρονικού του Μωρέως. Η τόσον δε ρητή μνεία περί του τόπου ,καθ’ όν ιδρύθη το φρούριον, δεν δύναται ν’αναφέρεται εις τα κατά την χερσόνησον του Άστρους περισωθέντα ,εν μέρει, μικρά οχυρωματικά έργα,άτινα και ανίσχυρα θα ήσαν προς τον σκοπόν του Βιλλαρδουίνου ¨(σελ 99)
Όταν η επανάσταση στο δεύτερο έτος έδειχνε τις δυσκολίες που υπήρχαν, οι Άγγλοι φίλοι μας έστειλαν ένα ναύαρχο να συμβιβάσει τους εμπολέμους .Ο ναύαρχος συνάντησε τον γέρο του Μωριά στο Ναύπλιο και του ζήτησε να συμβιβαστεί με τους Τούρκους κατακτητές και ο γέρος του Μωριά έδωσε την απάντηση.Τι λέει παρακάτω ο γέρος του Μωριά με δύο λόγια τα λέει όλα.
Εμείς δεν παραδοθήκαμε ποτέ,πολεμάμε τους Τούρκους κατακτητές ασταμάτητα τετρακόσια χρόνια στα κάστρα μας ,στους κάμπους και στα βουνά, και για να καταλάβει καλύτερα ο ναύαρχος συνέχισε .
Φωτιά και τσεκούρι στους συνεργάτες των κατακτητών.
Ο ναύαρχος κατάλαβε καλά και η συνάντηση τελείωσε γρήγορα.
Το Kάστρο της Ωριάς καταλαμβάνει την κορυφή και το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής πλαγιάς ενός κωνικού υψώματος, στο οροπέδιο Ξηροκάμπι, στην κορυφή πρόβουνου του Πάρνωνα – Μαλεβού, σε υψόμετρο περ. 250μ. από το οροπέδιο και 980μ. από τη θάλασσα, στα όρια Αγιάννη – Αγίου Πέτρου.
Η ονομασία Κάστρο της Ωριάς οφείλεται στο θρύλο σύμφωνα με τον οποίο κατά την μακρόχρονη πολιορκία του Κάστρου από τους Τούρκους, η όμορφη (ωριά) κόρη του καστελλάνου εξαπατήθηκε από έναν πολιορκητή που μεταμφιέστηκε ζητώντας βοήθεια και μπαίνοντας, άνοιξε την πύλη στους υπόλοιπους. Η βασιλοπούλα χώθηκε σ’ ένα βαγένι για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων και κύλησε στο ρέμα, το καλούμενο «της βασιλοπούλας το ρέμα».
Χτίστηκε το 1256 από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Β΄ Βιλλαρδουίνο (1246-1278) στη στρατηγική αυτή θέση, στο πέρασμα από τη Λακεδαίμονα προς τη Θυρέα και γενικότερα την Αργολίδα, για να καταφέρει να κυριαρχήσει στην Πελοπόννησο και να ελέγξει τους ανυπότακτους Τσάκωνες και Μελιγγούς. Επίσης, η ορεινή θέση ήταν κατάλληλη, εφόσον οι παράλιες περιοχές είχαν εγκαταλειφθεί λόγω των πειρατικών επιδρομών και της ελονοσίας που μάστιζε τους πληθυσμούς στις βαλτώδεις εκτάσεις.
Σώζεται σε ερειπιώδη κατάσταση και διακρίνεται τμήμα των τειχών του, η Πύλη Εισόδου, καθώς και τα ερείπια του κεντρικού πύργου.
Το Παράλιο Άστρος απέχει από την Αθήνα 170 χιλιόμετρα, 49 από την Τρίπολη, 32 χιλιόμετρα από το Ναύπλιο και αποτελεί τον δημοφιλέστερο θερινό προορισμό της Αρκαδίας. Ο παλαιότερος οικισμός είναι χτισμένος στις πλαγιές λοφίσκου που σχηματίζεται σε μικρή χερσόνησο αστεροειδούς σχήματος – την καλούμενη «Νησί», ενώ ο σύγχρονος οικισμός πλέον εκτείνεται κατά μήκος της μεγάλης παραλίας.
Δυτικά και νότια στο λοφίσκο σώζονται ίχνη κατοίκησης από την 3η χιλιετία π.Χ. έως και το 2ο αιώνα π.Χ. , ενώ στην κορυφή του δεσπόζει Κάστρο. Για την ίδρυσή του δεν υπάρχουν σαφή δεδομένα και η χρονολόγησή του στη βυζαντινή ή ενετική περίοδο δεν επιβεβαιώνεται έως τώρα από οικοδομικά λείψανα.
Η σημερινή μορφή του Κάστρου χρονολογείται στα επαναστατικά χρόνια (1824-25) και είναι έργο των αδελφών Ζαφειρόπουλων, με καταγωγή από τον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας, πλούσιων εμπόρων που διέπρεψαν στο εξωτερικό και επέστρεψαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους για να αγωνιστούν κατά των Τούρκων. Οι Ζαφειρόπουλοι χρησιμοποίησαν και ενίσχυσαν την υπάρχουσα παλαιότερη φρουριακή κατασκευή για να χρησιμοποιηθεί ως αμυντικό προπύργιο και καταφύγιο των κατοίκων και, επιπλέον, έκτισαν τρεις κατοικίες για τους ίδιους. Από το Κάστρο αυτό, στις 5-6 Αυγούστου 1826, οι Έλληνες απέκρουσαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ πασά κατά την επιδρομή του στην Πελοπόννησο.
Στο Νησί βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Βασιλείου (ξεκίνησε να χτίζεται την εποχή του Βασιλέα Όθωνα, από το 1833) και δίπλα στο Κάστρο, ο παλαιότερος ναός της Ευαγγελίστριας, που η ίδρυσή του συνδέεται με την ίδρυση και λειτουργία του Κάστρου.
Στην κεντρική πλατεία του Παραλίου Άστρους, στα ριζά του λοφίσκου, βρίσκεται η προτομή του οπλαρχηγού του ’21 και οικιστή του Παραλίου Άστρους Πάνου Ζαφειρόπουλου ή Άκουρου.
Το Κάστρο Εστέλλα στον Αγιάννη , διακρίνεται σαν μακρυνό αστέρι «επάνω εις τα όρη » suso en law montanyas , όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως. Στο βάθος ευθεία ο Αργολικός και στο κέντρο στο μικρό λόφο είναι το «νησί» που είναι το Κάστρο Παραλίου Άστρους . Οι φωτογραφίες από το φίλο και γείτονα μας στη παλιά “μητρόπολη του Αγιάννη Σουληνάρι” Θόδωρο Μαγκλή .
“Το Παλαμήδι είναι η μάννα των κάστρων ” “Το Παλαμήδι είναι ένα από τα ωραιότερα κάστρα της Ελλάδας και το μεγαλύτερο και καλύτερα διατηρημένο φρουριακό συγκρότημα της Ενετοκρατίας”
Όσον αφορά, τέλος, στο τρίτο ερώτημά σας σχετικά με τα κάστρα αρμοδιότητας της Υπηρεσίας μας, σας παραθέτουμε τους κάτωθι υπερσυνδέσμους προκειμένου όχι μόνο να ενημερωθείτε για το ποια είναι τα κάστρα της Κυνουρίας αλλά και για να σταχυολογήσετε χρήσιμες πληροφορίες ιστορικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, ούτως ώστε να έχετε μια σφαιρική θεώρηση σχετικά με το θέμα:
Σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, πεθαίνει τυφλός και πάμφτωχος στον Πειραιά ο ενδοξότερος και ευγενέστερος όλων των αγωνιστών του 1821, ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο θρυλικός Νικηταράς.
Για τους Έλληνες ήταν ο ξακουστός Τουρκοφάγος, ενώ για τους συμπολεμιστές του ήταν ο φτωχός Νικήτας, που ποτέ δεν δέχθηκε να πάρει λάφυρα. Η εμφάνισή του στα πεδία των μαχών ξεσήκωνε τον ενθουσιασμό στους Έλληνες και προκαλούσε τον αληθινό τρόμο στους Τούρκους, που υποχωρούσαν αλαλάζοντας και μόνο στη θωριά του με το σπαθί στο χέρι. Αγνός και ανιδιοτελής, δεν καταδέχθηκε ποτέ να πάρει την παραμικρή αμοιβή, ακόμα και όταν η οικογένειά του πεινούσε. Όπως έγραψε ο Γεώργιος Γαζής, ο γραμματικός του Καραϊσκάκη «Ο Νικήτας επατούσε τον χρυσόν δια να κυνηγήσει τον εχθρόν, ευχαριστούμενος να ονομάζηται πένης ένδοξος παρά πλούσιος άδοξος». Μετά την επανάσταση, όταν ο Τερτσέτης ρώτησε το Νικηταρά γιατί δεν πήρε ποτέ του λάφυρα και ζει τώρα σε τόση φτώχια, ο Νικηταράς απάντησε αυστηρά «Πραματευτής δεν ήμουνα. Η μοίρα μου το θέλησε να γίνω Καπετάνιος. Και δεν θα ήτανε σωστό να κάμω πραμάτεια το Καπετανιλίκι μου για να καζαντίσω!».
Για τον Όθωνα και τους Βαυαρούς, τη Βαυαρική ακρίδα όπως τους αποκαλούσε ο απλός λαός, ο Νικηταράς ήταν κάτι παραπάνω από επικίνδυνος. Όχι μόνο γιατί ο Νικηταράς είχε σταθεί ολόψυχα στο πλευρό του Καποδίστρια, αλλά κυρίως γιατί στο πρόσωπό του οι ρακένδυτοι Έλληνες έβρισκαν ακόμα το ηρωικό τους ίνδαλμα, το ατρόμητο παλικάρι που ενσάρκωνε την τιμή και την υπερηφάνεια τους. Γι’ αυτό το Βαυαρικό παρακράτος τον συνέλαβε και τον φυλάκισε, υποβάλλοντάς τον σε φρικαλέα βασανιστήρια. Και όταν η μικρότερη κόρη του, στην οποία ο Νικηταράς είχε παθολογική αδυναμία, είδε να φέρνουν τον πατέρα της με καταματωμένα ρούχα με φορείο στην αίθουσα του δικαστηρίου που δικάζονταν, έχασε τα λογικά της και από τότε παραληρούσε λέγοντας «ωραία που σου παν’ τα κόκκινα πατέρα μου»…
Όταν μετά την πίεση της κοινής γνώμης ο Νικηταράς επέστρεψε τυφλός από την εξορία που τον είχε στείλει ο Όθωνας, αναγκάστηκε να ζητήσει για πρώτη φορά στη ζωή του από την κυβέρνηση ένα μικρό προνοιακό επίδομα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στα έξοδα νοσηλείας της κόρης του. Η κυβέρνηση αρνήθηκε το επίδομα και του έδωσε μόνο μια άδεια επαιτείας για να ζητιανεύει κάθε Παρασκευή απόγευμα έξω από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά. Έτσι, ο ημίθεος των Δερβενακίων στέκονταν ρακένδυτος και τυφλός κάθε Παρασκευή απόγευμα στο προαύλιο της εκκλησίας και ζητιάνευε…
Το ξημέρωμα της 25ης Σεπτεμβρίου 1849, η υπέροχη καρδιά του Νικηταρά σταμάτησε να χτυπά. Αμέσως κατακλύστηκε από πλήθος κόσμου το σπίτι του στον Πειραιά, καθώς όλοι οι απλοί άνθρωποι ήρθαν αυθόρμητα να δουν για τελευταία φορά το θρυλικό Νικηταρά. Στη μικρή διαθήκη του άφηνε μόνο το σπαθί του στο γιό του Γιάννη και δήλωνε την τελευταία του επιθυμία: να ταφεί δίπλα στο θείο του τον Κολοκοτρώνη, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Την ημέρα της κηδείας συνέβη κάτι το αναπάντεχο. Έξω από το χαμόσπιτο υπήρχε ένα μόνιππο κάρο το οποίο θα μετέφερε τη σορό του Νικήτα στην Αθήνα. Μόλις όμως η σορός βγήκε στο κατώφλι του σπιτιού, το άπειρο συγκεντρωμένο πλήθος ξέσπασε σε γοερά κλάματα και οι παλιοί συμπολεμιστές του που είχαν σηκώσει αρχικά τη σορό, δεν την απόθεσαν στο κάρο αλλά την παρέδωσαν στους αμέτρητους ανώνυμους Έλληνες που προσφέρονταν εθελοντικά να σηκώσουν στις πλάτες τους τη σορό του Νικήτα. Χιλιάδες άνδρες, νέοι, γέροι και παιδιά σήκωσαν διαδοχικά τη σορό και έτσι, από πλάτη σε πλάτη, μεταφέρθηκε η σορός από τον Πειραιά μέχρι την Αθήνα, ενώ από τα μπαλκόνια των σπιτιών που περνούσε η τεράστια πομπή έπεφταν λουλούδια στο φέρετρο. Με αυτόν τον μεγαλειώδη και ανεπανάληπτο τρόπο, ένα ολόκληρο Έθνος σήκωσε στις πλάτες του και ξεπροβόδησε στην αιωνιότητα αυτόν τον υπέροχο άνδρα. Μόνο οι Έλληνες θα μπορούσαν να αποδώσουν τέτοια τιμή σε ένα νεκρό και τέτοια τιμή μόνο στο Νικηταρά θα μπορούσε να γίνει…
Δυστυχώς, σήμερα δεν γνωρίζουμε ακριβώς που ήταν ο τάφος του, καθώς και τι απέγιναν τα οστά του Νικηταρά. Αλλά όπως έγραψε και ο ιστορικός Δημήτριος Καμπούρογλου που προσπάθησε το 1926 να βρει τον τάφο του Νικηταρά «Οι Έλληνες ας παρηγορηθούν δια της σκέψεως ότι δια τον Νικηταράν πάσα η Ελληνική Γη έχει ανοιχτές τις αγκάλας»….
Πρίν λίγα χρόνια ένας φίλος μας προνοητικά και συνοπτικά είχε ονομάσει τα πράγματα με το όνομα τους και είχε προβλέψει τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών λέγοντας, «φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε να λέμε είμαστε αριστεροί».
Τα κόμματα υπολογισμένα απευθύνονται στο εκλογικό σώμα με διαφορετικούς τόνους για να πάρουν όσους περισσότερους ψήφους μπορούν από όλες τις πλευρές.. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα επιτελικά στελέχη της Ν.Δ. υπουργοί Γεωργιάδης και Χατζιδάκης και του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Πολάκης και Σταθάκης, που μιλάνε με διαφορετικούς τόνους στους ψηφοφόρους για να πετύχουν τον σκοπό τους , που αντίστοιχα είναι ο ίδιος.
Οι αρχηγοί των κομμάτων είναι τελικά υπεύθυνοι , καθορίζουν τους εκλογικούς τόνους και ανάλογα «μαζεύουν η απλώνουν» τα επιτελικά τους στελέχη για να περάσουν το μήνυμα τους και να εισπράξουν ψήφους.
Στις τελευταίες εκλογές η ΝΔ κατόρθωσε να διατηρήσει τα ποσοστά της με μιά οριακή αυξηση , αν και ήταν κυβένηση και έπρεπε λογικά να είχε φθαρεί, και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δέν έχασε τις εκλογές, κατά την κοινή ομολογία συνετρίβει, για εκλογικό «σοκ» μίλησε ο αρχηγός του .
Θα αναφέρουμε παρακάτω τους λόγους για την πολιτική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ , αλλά τα δύο παρακάτω γεγονότα είναι πολύ σημαντικά και απαιτούν μεγαλη προσοχή από όλα τα κόμματα ,για κάθε μελλοντική τακτική και για τους επόμενους εκλογικούς τόνους .
1) Ο προσωρινά «αυτοαμφισβητούμενος» από την ηγεσία τέως υπουργός Πολάκης κέρδισε συντριπτικά στα Χανιά τον σοβαρό μετριοπαθή τέως υπουργό Σταθάκη ,αλλά ταυτόχρονα βροντερά ολόκληρη η Κρήτη έγινε γαλάζια.
2) Το μεγάλο μήνυμα της κοινωνίας είναι, ότι συνετρίβει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ , αλλά ταυτόχρονα εξαφανίστηκε και ο τέως υπουργός Βαρουφάκης , που λογικα έπρεπε να κέρδιζε από την συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Η κοινωνία από αγανάκτηση και οργή κάνει μερικές φορές λάθη, αλλά διαχρονικά είναι σωστή, διορθώνει τα λάθη της και δεν συγχωρεί ποτέ κανένα, έχει τους δικούς της απαράβατους νόμους.
Ας αναφέρουμε του λόγους για την πολιτική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Η κοινωνία τελικά κατάλαβε το μεγάλο πολιτικό ψέμμα «διώξαμε την τρόϊκα» … ήρθαν οι «θεσμοί» και «θα σχίσουμε τα μνημόνια με ένα νόμο» ,ήταν η μεγαλύτερη πολιτική απάτη στην μακρόχρονη ιστορία μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχασε την αξιοπιστία του με τους «θεσμούς» και τα «σχισμένα μνημόνια», αλλά δεν έμαθε το μάθημα του και συνέχισε στην ίδια πορεία με περισσότερα λάθη.
Έκανε έξη μήνες «σκληρή διαπραγμάτευση» για να μας φέρει τελικά και άλλα χειρότερα μνημόνια.
Τελικά έκανε το «κρέας ψάρι» , όπως κατηγορηματικα επεσήμανε ο γνήσιος λαϊκος ηγέτης της αριστεράς.
Στην προεκλογική περίοδο ο αρχηγός του θύμισε στους ψηφοφόρους για τις «τράπεζες» δεν έφταιγε αυτός αλλά ο Βαρουφάκης, και η κοινωνία πολύ σωστά θυμήθηκε και αντέδρασε ανάλογα τιμωρώντας και τους δύο, ακόμα μετράνε τους ψήφους που χάσανε για τις τράπεζες…
Η ηγεσία δεν ήταν σίγουρη τι έπρεπε να κάνει με το τέως υπουργό Πολάκη , γιατί? Τελικά ποιά πορεία θα αποφασίσει να ακολουθήσει , γιατί περισκέπτεται…?
Αγκάλιασε τους προδότες «αποστάτες και παραβάτες». Φτάσαμε να λέμε ξεδιάντροπα δημόσια η κρατούσα πολιτική ηθική είναι , δεν είναι πρόβλημα την μια μέρα να είμαστε επιτελικά στελέχη, ακόμα και υποψήφιοι για αρχηγοί, σε ένα κόμμα και όταν χάνουμε βροντερά τις καρέκλες μας, την άλλη εβδομάδα γινόμαστε επιτελικά στελέχη στην αντίπλευρη όχθη για καινούργιες καρέκλες. Με άλλα λόγια δεν ντρέπονται να λένε δημόσια, σημασία έχουν οι καρέκλες και οι κουτάλες. Σωστά η κοινωνία αποκάλεσε τον Αντωνοραγκουσισμό οι «αποστάτες και παραβάτες». Δυστυχώς οι αποστάτες εκλέγησαν πάλι ,έχουν πείρα για τις κουτάλες, αλλά το ουσιαστικο είναι οι αποδέκτες αποδοκιμάστηκαν και οι αποστάτες είναι προδότες.
Η άποψη οι πολιτικοί μας φίλοι μπορεί να είναι και ο «διάβολος» , άμα μας συμφέρει, και οι ανεξήγητες τυχοδιωκτικές «δεξιές και αριστερές» συμμαχίες, τελικά δεν συγχωρέθηκαν και αποδοκιμάστηκαν κραυγαλέα από την κοινωνία , όλα έχουν τα όρια τους. Ευχόμαστε το μάθημα να έγινε τελικά αντιληπτό.
Τελικά έχασε το ψέμμα, η πολιτική απάτη, «φταίνε οι άλλοι», ο διχασμός, οι ύβρεις , η άρνηση, η τοξικότητα, η διχόνοια, ο Μπαρουφακισμός , ο Πολακισμός, ο Αντωνοραγκουσισμός….. ποτέ πιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν κατάφερε να περάσει κανένα συγκεκριμένο θετικό, γιατί πρωταρχικά είχε επιλέξει και ασχολείτο αποκλειστικά με την άρνηση και τους υψηλούς τόνους.
Τελικά η σημερινη ηγεσία δεν κατάλαβε το μήνυμα των πρόσφατων εκλογών και συνεχίζει το ίδιο βιολί, την άρνηση , δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη θετική πρόταση και για όλα «φταίνε οι άλλοι». ( Ο Μητσοτάκης χαμογελά ασταμάτητα , τρίβει τα χέρια του για την εξουσία και δοκιμάζει τους θώκους …. )
Το δίλλημα παραμένει και είναι για όλους «Πολάκης η Σταθάκης».
Οι εκλογικοι τόνοι στην παρουσα εκλογική περίοδο θα είναι καταλυτικοί για το πολιτικό σύστημα αλλά και για την ύπαρξη των πολιτικών δυνάμεων.\
Τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας και τα επιτεύγματα του κοινωνικού κράτους για το ασφαλιστικό, την υγεία, την παιδεία σοβαρά απειλούνται σήμερα και είναι αναμφισβήτητα τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας, όσο ποτέ άλλλοτε.
Αυτό λογικά θα έπρεπε να δυναμώνει την αντιπολίτευση σε μια παγκόσμια λαίλαπα που έρχεται. Αυτό δεν έγινε στις τελευταίες εκλογές γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν γίνεται πια πιστευτός από την κοινωνία και αυτό είναι το μεγαλύτερο του πρόβλημα που πρέπει να λύσει για να επιβιώσει.
Η αναξιοπιστία προήλθε από τα αρχικά στρατηγικά λάθη ( «τρόίκα και θεσμοί», «το κρέας έγινε ψάρι» , «σκληρή διαπραγμάτευση …για τις τράπεζες..») αλλά διαχρονικά δυναμώνεται με τα πολλά άλλα μικρά λάθη και μετατρέπεται τελικά σε έλλειψη ουσιαστικού περιεχομένου.
Αναλαμβάνω την ευθύνη μέχρι σήμερα δεν σημαίνει άδεια λόγια, αλλά σημαίνει έμπρακτα κάνω το αυτονόητο για να σταματήσει ο κατήφορος. Όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη και ταυτόχρονα συνεχίζεις το ίδιο βιολί «φταίνε οι άλλοι» χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, τελικά αυτοπυροβολείσαι και κάνεις κακό αρχικά κόμμα σου και γενικά στην προοδευτική παράταξη που θέλεις να εκπροσωπήσεις.Αυτό το θέμα θα το διαχειριστεί το κόμμα, αν μετά τις εκλογές θα έχει χάσει ακόμα πέντε μονάδες.
Αυτή η τακτική καταλήγει να είναι άλλο ένα πολιτικό δώρο στους πολιτικούς αντιπάλους που θα το απολαύσουν και θα το διαχειριστούν
Ο αρχήγός του ΠΑΣΟΚ -Κίμημα αλλαγής βιάστηκε και απροετοίμαστος έκανε το πρώτο λάθος που θα το πληρώσει ανάλογα, είπε δεν θα κάνει συνεργασία ούτε αν έχει 148-149 έδρες ο Μητσοτάκης…τότε το ερώτημα παραμένει πως θα κυβερνηθεί η χώρα….Θα ήταν σωστότερο να έλεγε έχουμε πρόγραμμα συγκεκριμένο και αυτό μας ενδιαφέρει ….να περάσουμε το πρόγραμμα μας .
Ο Μητσοτάκης σκέπτεται να γίνει δυνάστης τουλάχιστον για δέκα χρόνια και μετά βλέπουμε. Θέλει και προτείνει για πολιτικό αντίπαλο τον Πολάκη και τον Βαρουφάκη….Ο καθένας θέλει ότι τον συμφέρει και με χαρά δέχεται τα πολιτικά δώρα από όπου και αν προέρχονται. Το ιδανικό σενάριο για την δεξιά έχει στηθεί και αυτό είναι η διαίρεση της αντιπολίτευσης σε δύο αντιμαχόμενους ισοδύναμους ισχυρούς πόλους , ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής .
Η κοινωνία τελικά θα αποφασίσει και θα διαλέξει ένα κόμμα από το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής που θα το κάνει την αξιωματική αντιπολίτευση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει πρόσφατα αποδείξει δεν μπορεί να κυβερνήσει, ούτε να είναι η αξιωματική αντιπολίτευση, χάνει έδαφος , βρίσκεται σε πτώση και ασχολείται με την άρνηση και για όλα «φταίνε οι άλλοι».
Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής , η μεγάλη δημοκρατική παράταξη πρέπει να «ωριμάσει βίαια» και ορθολογικά , έμπρακτα με πραγματικές «δημοκρατικές διαδικασίες» να καταθέσει σοβαρά χωρίς υψηλούς τόνους το πρόγραμμα της ,που θα κληθεί αργότερα « με δημοκρατικές διαδικασίες» να εφαρμόσει. Αν τα κόμματα δεν λειτουργούν δημοκρατικά, τελικά εμείς θα τα πληρώνουμε όλα και ποτέ δεν θα δούμε ούτε ήλιο ούτε στον ήλιο μοίρα.
Προκαλούμε δημόσια την δημοκρατική παράταξη να πάρει θέση για το μεγάλο θέμα της δημοκρατίας, κάτι που αρνούνται να πάρουν θέση οι σημερινοί ηγέτες της, την περιορισμένη θητεία για όλα, κάτι που μας δείχνει ξεκάθαρα η μεταπολίτευση. Μόνο με έντιμη και ξεκάθαρη πορεία για τις δημοκρατικές διαδικασίες θα πάμε μπροστά ,θα γίνουμε αξιωματική αντιπολίτευση και κυβέρνηση η αν μείνουμε στα ίδια θα συνεχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε για την λεηλασία….
Στην Αρκαδία συνεχίσαμε την «συντήρηση» και τα τζάκια, για εξήντα χρόνια …. θέλουμε τα «ίδια», καλά περνάμε… αλλά δεν φταίμε εμείς … τι να πούμε.
Στις επόμενες εκλογές οι καινούργοι «μασκαράδες και ψευταράδες» πρέπει να φύγουν οριστικά από την πολιτικη ζωή μας και να μπουν οριστικά στο πάγκο τους και στα ντουλάπια της ιστορίας.
Ο εμφύλιος πόλεμος του 1946 και η δικτατορία του 1967 αναμφισβήτητα αρνητικά και διχαστικά επηρέασαν την μεταπολίτευση και εμπόδισαν την κοινωνία να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα της . Κάποτε πρέπει να γυρίσουμε σελίδα, να σταματήσουμε τις ύβρεις, τους διχασμούς και τα χρωματιστά καφενεία. Η σημερινή νέα γενιά είναι η τρίτη γενιά από τον εμφύλιο , που έγινε πριν 77 χρόνια, δεν φταίνε οι άλλοι, σήμερα εμείς μπορούμε καλύτερα.
Ας αρχίσουμε από τα αυτονόητα, σε κάτι που συμφωνούμε όλοι.
Ας γυρίσουμε σε μια καινούργια σελίδα, την συναίνεση , την αναγκαία εθνική συννενόηση και τον αμοιβαίο σεβαστό πολιτικό πολιτισμό. Μπορούμε καλύτερα.
Πρέπει να κάνουμε αυτά που λέμε δημόσια και αν δεν τα κάνουμε , με νόμο να τιμωρούμαστε υποδειγματικά για πολιτική απάτη.
Η περιορισμένη θητεία όλων των αιρετών μας ηγετών για όλες τις δημόσιες θέσεις στο κράτος , στα κόμματα και όλους τους δημοσίους φορείς , είναι επτά χρόνια.Ο Ροβεσπιέρος, ο “Αδιάφθορος ” , τον καιρό της παντοδυναμίας του έχει θεσπίσει και ακολουθήσει πειστά την περιορισμένη θητεία της μιαs μέρας, γιατί ήξερε η εξουσία διαφθείρει. Οι αμερικάνοι έχουν θεσπίσει την περιορισμένη θητείαγια τον πρόεδρο και οι αρχαίοι Ελληνες αφάρμοσαν καλύτερα τον εξοστρακισμό. Όσο και να φαίνεται υπερβολικό ,η εξουσία που είχε ήταν μόνο για μια μέρα και ανανεώτανε κάθε μέρα, επτά χρόνια ίσως είναι πολλά. Η περιορισμένη θητεία για όλα τα δημόσια λειτουργήματα έχει τις ρίζες της στις θέσεις του Πρωταγόρα για την δημοκρατία , γιατί στον Πρωταγόρα δεν υπάρχουν «ειδικοί» , επαγγελματίες πολιτικοί, για να μιλούν αποκλειστικά και όπως τους συμφέρει για την «ντροπή και το δίκαιο». Πρέπει να γνωρίζουμε και ταυτόχρονα να εφαρμόζουμε, η πολιτική δεν είναι προσοδοφόρο επάγγελμα, γιατί τότε αυτονόητα υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων.
Στο χάρτη παραπάνω η Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 555 μ.χ. ήταν στο μεγαλέιο της ακμής της
Οι τρείς χάρτες περιγράφουν κραυγαλέα τα μάθήματα της ιστορίας που είναι πολύ επίκαιρα σήμερα, ο πόλεμος δεν τελείωσε…..
Την 29 Μαϊου 1453 «μαύρη Τρίτη» και αποφράδα ημέρα για το Ελληνικό έθνος ,τον χριστιανισμό και τον δυτικό πολιτισμό «η Πόλις Εάλω» , η Βασιλεύουσα αλώθηκε και υποδουλούθηκε στους Οθωμανούς «βάρβαρους» κατακτητές . Η πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Οθωμανούς χαρακτηρίστηκε «το αίσχος των Λατίνων» γιατί ευτυχώς οι λιγοί φανατικοί διδάσκουν στα παιδιά τους το μίσος για το δυτικό πολιτισμό δεν σταμάτησαν τον πόλεμο μέχρι σήμερα και η «δύση» αποδέχεται αυτά χωρίς καμία αντίδραση, αγνοώντας την δική τους άλωση που γίνεται καθημερινά αναπόφευκτη.
«Η εξουσία φθείρει και το χρήμα διαφθείρει» το 1453 και σήμερα, δεν ξεχάσαμε τους «πάση θυσία» πρωθυπουργούς μιας καμμένης γης …
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
«Η Βυζαντινή αυτοκρατορία των πρώτων χρόνων του 13ου αιώνα βρισκόταν σε αναταραχή και σε παρακμή. Η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, η διαφθορά στον κρατικό μηχανισμό γιγαντωνόταν, ενώ η εκμετάλλευση του λαού από τους κρατικούς αξιωματούχους και η συστηματική παραμέληση των επαρχιών από τους αυτοκράτορες είχε αποξενώσει τις επαρχίες από την πρωτεύουσα.»
Ουσιαστικά το τέλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας άρχισε το 1204 με την τέταρτη σταυροφορία που προσκάλεσαν στην Βασιλεύουσα οι «πραιτωριανοί» της εξουσίας για να ξαναπάρουν τις χαμένες «κουτάλες» από τους άλλους πραιτωριανούς . Η αυτοκρατορία μετα το 1204 τεμαχίστηκε σε μικρότερες «αυτοκρατορίες» και σε ασταμάτητους εμφύλιους πολέμους μεταξύ τους απο το 1204 μέχρι το 1453 . τελικά παρέδωσαν την Βασιλεύουσα στους Οθωμανούς.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετα το 1204 τεμαχίστηκε σε μικρότερες «αυτοκρατορίες» με ασταμάτητους εμφυλίους πολέμους.
Οι Οθωμανοί ανενόχλητοι , από τους εμφυλίους πολέμους μεταξύ των πραιτωριανων αυτοκρατόρων ,άρχισαν το δικό τους μεγαλεπήβολο σχέδιο να πάρουν την πόλη , που το σχέδιο είχε αρχίσει πριν το 1204 και ολοκληρώθηκε σχεδόν μετά από 300 χρόνια ,κάτι που δεν καταλαβαίνουν σήμερα οι «Λατίνοι του αίσχους» .
Ο «μαρμαρωμένος Βασιλιάς» τελικά έμεινε μόνος με 2,000 μισθοφόρους , 5,000 πολιτικοφύλακες και 170 Σφακιανούς να υπερσπίσει την πόλη μπροστά σε 150,000 φανατικούς Οθωμανούς .
Νωρήτερα είχε απορρίψει επιγραμματικά την πρόταση του Μωάμεθ Β’ να παραδόσει την πόλη με αντάλαγμα την ελευθερία του και το Δεσποτάτο του Μωρέος .
«Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμού εστίν, ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ού φεισόμεθα της ζωής ημών».
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1450 ήταν έτοιμη να παραδοθεί και υποδουλωθεί στουε εχθρούς της.
Οι Οθωμανοί είχαν μεγάλα σχέδια και δεν σταμάτησαν το έργο τους για 300 χρόνια ………
Ήταν «μαύρη Τρίτη» αποφράδα ημέρα 29 Μαΐου 1453, όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου «έπεφτε» μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, υπερασπιζόμενος την Βασιλεύουσα.
Οι ήρωες Σφακιανοί συνέχιζαν την αντίσταση και την σφαγή των Οθωμανών και μετά την άλωση μέχρι τον θάνατο και του τελευταίου.
Ο «μαρμαρωμένος Βασιλιάς» αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αναφώνησε δυνατά πριν τον επερχόμενο θάνατον του.
“ουκ έστι τις των Χριστιανών τού λαβείν την κεφαλήν μου απ’ εμού;”
Τετρακόσια χρόνια αργότερα όταν η Ελληνική επανάσταση στο δεύτερο έτος έδειχνε τις δυσκολίες που υπήρχαν, οι Αγγλοι φίλοι μας έστειλαν ένα ναύαρχο να συμβιβάσει τους εμπολέμους .Ο ναύαρχος συνάντησε τον γέρο του Μωριά στο Ναύπλιο και του ζήτησε να συμβιβαστεί με τους Τούρκους κατακτητές και ο γέρος του Μωριά έδωσε την απάντηση.
Παρακάτω ο γέρος του Μωριά με δύο λόγια τα λέει όλα.
–Εμείς ποτέ δεν παραδοθήκαμε , πολεμάμε τους Τούρκους κατακτητές ασταμάτητα τετρακόσια χρόνια στους κάμπους και στα βουνά, και για να καταλάβει καλύτερα ο ναύαρχος συνέχισε . Φωτιά και τσεκούρι στους συνεργάτες των κατακτητών. Ο ναύαρχος κατάλαβε καλά και η συνάντηση τελείωσε γρήγορα.
Την 29 Μαϊου 1453 «η Πόλις Εάλω» αλλά ο πόλεμος από ευτυχώς λίγους φανατικούς συνεχίζεται σήμερα , ας ξυπνήσουν κάποτε οι φίλοι μας στη «δύση» για να αποφύγουν την δική τους άλωση.
Πηγές
Χαρτες Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
