Από τη ομιλία του  καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη για την Χερσόνησο  Παραλίου Άστρους , ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ.

Σεβόμαστε τους αναγνώστες μας δεν σχολιάζουμε , τα ασχολίαστα, απλά τονίζουμε , για τους φίλους μας, για όσους δεν  γνωρίζουν και δεν διαβάζουν τι γράφουν  και  για αυτούς που μάταια προσπαθούν με μισές αλήθειες, που είναι τα χειρότερα ψέμματα, με σχόλια και «ερμηνίες»  να  «ξαναγράφουν» την ιστορία μας ,“και την ειωθυίαν  αξίωσιν των ονομάτων εις τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει”  «άλλαξαν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, ανάλογα με το πώς τους συνέφερε.”

Από

Παναγιώτης Φάκλαρης.ΑΡΧΑΙΑ ΚΥΝΟΥΡΙΑ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-» Αθήνα 1990 ΕΚΔΟΣΗ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΝ

«Μιά σαφέστερη για τα λείψανα της αρχαιότητος στην χερσόνησο του Παραλίου Άστρους αποκτήθηκε με μια σειρά αυτοψίες που πραγματοποίησα κατά καιρούς και με μια μικρή ανασκαφική έρευνα το 1981»

«Το νησί του Παραλίου Άστρους βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της πεδιάδας τη Θυρεάτιδας  και σε απόσταση 4χλμ ανατολικά του σημερινού  Άστρους».

«Στη νότια πλαγιά του λόφου, κάτω απο το νεότερο κάστρο και κατά μήκος της παραλίας ,στα Ν.Δ, είναι κτισμένο το Παράλιο Άστρος (κάτοικοι 897 απογραφή 1981)».

Το 1806 «Ο Leake επισκέφθηκε το Παράλιο Άστρος και ειδε στην δυτική πλαγιά του ένα τμήμα ελληνικού τείχους χωρίς πύργους».

«Το 1926  ο Wrede επισκέφθηκε το Παράλιο Άστρος και βρήκε λέιψανα της προϊστορικής και κλασσικής εποχής.

«Ο Παπαχατζής αναφέρει ότι στο λόφο υπήρχε εγκτάσταση απο την ΠΕ εποχή, το δε τείχος που πιστεύει οτι κτίσθηκε με αδούλευτους ογκόλιθους βιαστικά και ίσως έμεινε ημιτελές, το χρονολογεί στα κλασικά χρόνια και το αποδίδει στους Αιγηνίτες. Κατά τον Παπαχατζή στο Παράλιο Άστρος θα υπήρχε ένας παραλιακός συνοικισμός γνωστός ως κάτω πόλη,που θα ανήκε στη πόλη Θυρέα

Συνοπτικά, αυτές τις μεγάλες ιστορικές αλήθειες καταλάβαμε από  τον συμπατριώτη μας  καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη από την ομιλία του για την Χερσόνησο Παραλίου Άστρους .

Το Κάστρο Παραλίου Άστρους  δεν είναι «το κάστρο Εστέλλα» (Άστρος) που αναφέρεται στο Αραγωνικό  Χρονικό του Μορέως  που έχτισε ο Γουλιέλμος Βιλαρδουίνος το 1256 ,αλλά χτίστηκε αργότερα. ». Επίσης έχει σημασία ότι γύρω από το κάστρο όταν χτίστηκε,  δεν ανέφερε ο καθηγητής ότι  υπήρχε οικισμός.Απλά αναφέρει το κάστρο χτίστηκε τον 15ον αιώνα.

Σύμφωνα με το καθηγητή, αργότερα από το 1256,  «στις αρχές του 15ον αιώνα 1400-1410  …οι Ενετοί κατέχουν την χερσόνησο Άστρους  στην οποία έχτισαν  ένα μικρό κάστρο που αναφέρεται σε πηγή του 1407 με το όνομα Estella,Stella δηλ.  Αστέρι, βλέπετε ένα χάρτη Ενετικό κει πέρα που το έχει σαν νησάκι κει πέρα  και λέει   Stella»

«Κάποια στιγμή είχε κόψει το ποτάμι και έβγαινε εδώ στις Πόρτες, θα δούμε μετά μια άλλη εικόνα , είναι στην ακρη του κάμπου,  αυτή η αστεροειδής  χερσόνησος που ονομάζεται νησί  ήταν κάποτε πράγματι ένα νησί, αλλά τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα π.χ. είναι πλέον  χερσόνησος»

Το 1806 …»δεν υπήρχε χωριό στο νησί τότε, παρά μόνον τρία σπίτια,  και μερικές αποθήκες και μία μεγάλη δεξαμενή, η «παλιόστερνα» που τροφοδοτούσε με νερό τα πλοία»

«Ο Ζαφειρόπουλος … αποφάσισε να ιδρύσει στην χερσόνησο του Άστρους ένα νέο χωριό»

«Η δημιουργία του νέου αυτού  χωριού συντελέστηκε από  το 1828  έως το 1833. Τότε χτίστηκαν και τα πρώτα σπίτια.»

 Το  1845  «επισήμως ονομάζεται Παράλιο Άστρος».

Ας επαναλάβουμε  κάτι από την προιστορία μας που είναι διαχρονικά επίκαιρο .

«Κατά τον Παπαχατζή στο Παράλιο Άστρος θα υπήρχε ένας παραλιακός συνοικισμός γνωστός ως κάτω πόλη, που θα ανήκε στη πόλη Θυρέα»

Από το καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη

Lucius Vibullius Hipparchus Tiberius Claudius Atticus Herodes (Λούκιος Βιβούλλιος Ίππαρχος Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης), ας λέμε κάποτε τα πράγματα με το όνομα τους, ΕΚΤΌΣ ΑΠΟ ΔΙΑΡΠΑΓΗ ΓΛΥΠΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ  «μέσα από τα ιερά  τα ίδια η μέσα από τα νεκροταφεία των Αθηνών  και από αλλού, δεν δίστασε να πάρει , να αρπάξει και τις στύλες των Μαραθωνομάχων που έπεσαν στο Μαραθώνα…. .. και όλα αυτά για να διακοσμήσει την έπαυλη κατά τα ρωμαϊκα πρότυπα , γιατί η ζωή του ήταν σύμφωνα με τα πρότυπα αυτά».  Όμως θέλουνε μα προσθέσουμε  είχε κλέψει και την Λάκαινα έργα του Καλλιμάχου του 5ου αι. π.Χ κ από την Ακρόπολη των Αθηνών, που κάποτε ήταν  στο Αρχαιολογικό  Μουσείο Άστρους  και την περιμένουμε υπομονετικά κάποτε να γυρίσει…. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….ΣΗΜΕΡΑ …και την περιμένουμε υπομονετικά κάποτε να γυρίσει….στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους ,όταν κάποτε τελειώσουν  στα κρυφά οι πολλές … και άλλες… μελέτες…ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ.

Με την ευκαιρία ας διαβάσομε  συνοπτικά την διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης και την ιστορία μας .

 “Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).  Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα {ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ 99Α – 28/05/1985) Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997) .

Παράλιον Άστρος (Αρκαδίας)  

ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845  Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θυρέας  

 ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912.  Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους

ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912.  Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους

Η φωτογραφία για το Κάστρο Εστέλλα στον Αγιάννη ,  που αναφέρεται  «Κεντρικός πύργος Άστρους»  και  «Τείχη της ακρόπολης  του Άστρους»  είναι   Από το Αναστάσιος Ι. Μπάλλας ,Πελοποννησιακά, Τόμος ΚΓ Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών,Βραβείο  της Ακαδημίας Αθηνών

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com“Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Έχει δημοσιευθεί στους Συνεργάτες   μας  Astros Kynouria News 

Πηγές

«Οι κάτοικοι είναι τα κράτη» και οι ιστορικές αλήθειες άπο τον καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη. – astrosgr.com

Παναγιώτης Φάκλαρης.ΑΡΧΑΙΑ ΚΥΝΟΥΡΙΑ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-» Αθήνα 1990 ΕΚΔΟΣΗ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΝ

1- https://www.youtube.com/watch?v=VeO_bbM3fYo

2- https://www.youtube.com/watch?v=cjwoyIj9x8c

Σημείωση.

Τα δύο βίντεο με την ομιλία του καθηγητή από το Youtube έγιναν ιδιωτικά “Τhis video is private”…..

Τα δύο βίντεο ξαφνικά έγιναν “ιδιωτικά’ ,απορούμε γιατί άραγε…,τώρα που ακούσαμε τι είπε ο καθηγητής, τα κρύβουμε από το κόσμο…. αλλά άκουσαν πολλοί..Η ιστορία μας όμως δεν “σβήνεται, ούτε ξαναγράφεται ” με τίποτα. Οι συμπατριώτες μας άκουσαν το καθηγητή και οι δήθεν ερμηνείες κατέρρευσαν …. . Ο καθηγητής είπε στην πραγματικότητα τα αντίθετα από τις ερμηνείες, που αναγκαστικά τις πετάξαμε στα σκουπίδια και τώρα θα ψάξουμε για καινούργια μαργαριτάρια….Ας θυμίσουμε στους αναγνώστες μας, Το Χρονικό του Μορέως και η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης δεν σβήνονται με τίποτα….. “Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευση.

«Οι κάτοικοι είναι τα κράτη» και οι ιστορικές αλήθειες άπο τον καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη.

Το Άστρος και ο Αγγιάννης είναι μια κοινότητα για τουλάχιστον χίλια  χρόνια  και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος . Φαίνεται το Άστρος άρχιζε από το ξεροκάμπι και το κάστρο Εστέλλας= Άστρος η της Ωριάς, που βρίσκεται κοντά σον Αγιάννη,  μέχρι το Κάστρο  Παραλίου Άστρους , που αναφέρεται επίσης σε  χάρτες σαν κάστρο  Stella =Aστέρικαι ο πυρήνας του ήταν οι κάτοικοι του Αγιάννη και του σημερινού Άστρους  και σίγουρα συμφωνούσε με αυτά  ο Αγιαννίτης  στρατηγός οικιστής του Παραλίου Άστρους Άκουρος, που γνώριζε τον τόπο του καλύτερα από όλους μας.

Ας  θυμόμαστε τι μας έλεγε  ο πρώτος επιστήμονας ιστορικός του κόσμου  Θουκυδίδης , «οι κάτοικοι είναι τα κράτη», οι Αθηναίοι ,Σπαρτιάτες, Κορίνθιοι, Αργείοι,  δεν είναι  κράτη  οι πόλεις και τα κάστρα. Γνωρίζουμε και είναι επιστημονικα δια πεστημένο, ότι από  το χωριό Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης)  προήλθε το Άστρος , το Παράλιο Άστρος, αλλά και άλλοι οικισμοί

Μια και αναφέραμε τον Θουκυδίδη, ας θυμίσουμε κάτι επίσης επίκαιρο σήμερα.  «Ο Θουκυδίδης επισημαίνει επιγραμματικά τις στρεβλωτικές επιπτώσεις της  ηθικοπολιτικής  κρίσης στη χρήση της γλώσσας:  “και την ειωθυίαν  αξίωσιν των ονομάτων εις τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει”  άλλαξαν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, ανάλογα με το πώς τους συνέφερε.”

Με ενδιαφέρον ακούσαμε πρόσφατα  τον  συμπατριώτη μας καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη που  πειστικά μας θύμισε τις ιστορικές αλήθειες  του τόπου μας.  Θέλουμε να αναφέρουμε τα σπουδαιότερα, που γνωρίζαμε, αλλά τα ανέφερε και ο καθηγητής προς κάθε κατεύθυνση συνοπτικά και ξάστερα  για κάθε ενδεχόμενο.

Έχουμε μεγάλη ιστορία  και προϊστορία χιλιάδων ετών.

Δεν ακούσαμε σχεδόν τίποτα για τα τελευταία χίλια χρόνια για τους οικισμούς της Θυρεάτιδας Γης, που είναι σαν πρόσφατη ιστορία  και περισσότερο  σχετικά με το σημερινό πολιτισμό μας, σαν να μην υπήρχαν.

Ο καθηγητής πολύ σωστά μίλησε για «Χερσόνησο του Άστρους»  αναφερόμενος στο  κάμπο της Θυρέας, εκεί που υπήρχαν κάτοικοι και «χωριά», ακόμα  και κατά το πολυσυζητούμενο  περιηγητή  Leake. «Φτάσαμε στο Άστρος, όπως ονομάζεται,  όλος ο κόλπος και η πεδιάδα», Μην ξεχνάμε, οι κάτοικοι κάνουν τα χωριά  και χωρίς κατοίκους δεν υπάρχουν χωριά ,και ο Leake  το 1806 βρήκε, το λιμάνι και  «τρία σπίτια»  στο σημερινό Παράλιο Άστρος , «στην Σκάλα που βρίσκεται  νότια από την χερσόνησο».

Έμμεσα σύμφωνα με το καθηγητή το Κάστρο Παραλίου Άστρους  δεν είναι «το κάστρο Εστέλλα» =Άστρος που αναφέρεται στο Αραγωνικό  Χρονικό του Μορέως , που έχτισε ο Γουλιέλμος Βιλαρδουίνος το 1256»,όπως  τα τελευταία χρόνια , ηθελημένα η άθελα «διαφημίζεται»  και ανάφερεται εσφαλμένα  γύρω μας.

Αντίθετα σύμφωνα με το καθηγητή, αργότερα από το 1256,  στις αρχές του 15ον αιώνα 1400-1410  « οι Ενετοί κατέχουν την χερσόνησο Άστρους  στην οποία έχτισαν  ένα μικρό κάστρο που αναφέρεται σε πηγή του 1407 με το όνομα Estella,Stella δηλ.  Αστέρι, βλέπετε ένα χάρτη Ενετικό κει πέρα που το έχει σαν νησάκι κει πέρα  και λέει   Stella». Επίσης έχει σημασία ότι γύρω από το κάστρο όταν χτίστηκε,  δεν ανέφερε ο καθηγητής ότι  υπήρχε οικισμός. Χτίστηκε το κάστρο τον 15ον αιώνα.

Με την ευκαρία αναφέρουμε  την σχετική και κρατούσα άποψη  για το Κάστρο  Εστέλλα  στον Αγιάννη.

Κρατούσα άποψη είναι, όταν πολλοί διακεκριμένοι ιστορικοί έχουν την ίδια άποψη (όχι ένας διακεκριμένος η  μη διακεκριμένος…).

Από το Καστρολόγο, που ξέρει τα κάστρα.

Κάστρο Εστέλλα – Ελληνικά Κάστρα (kastra.eu)

«Το κάστρο Estella αναφέρεται στην αραγωνική έκδοση του Χρονικού του Μορέως. Σύμφωνα με το Χρονικό, ο πρίγκιπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος έχτισε το 1256, λίγο μετά την κατάκτηση της Μονεμβασιάς (το 1248), το Castello della Estella για να ελέγξει τους ανυπότακτους Τσάκωνες που κατοικοέδρευαν “suso en laσ montanyas”, δηλαδή «επάνω εις τα όρη» (προφανώς σε Σίταινα, Καστάνιτσα, Πραστό).
Οι ιστορικοί Νίκος Βέης, Σπ. Λάμπρος, Κ.Ρωμαίος και Αδ.Αδαμαντίου ταύτισαν με πειστικά επιχειρήματα το κάστρο αυτό του Αραγωνικού Χρονικού του Μορέως με την οχύρωση στο Ξεροκάμπι.

Οπότε σήμερα θεωρείται δεδομένο ότι το κάστρο στο Ξεροκάμπι είναι το φράγκικο οχυρό που αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό του Μορέως ως Estella (μετάφραση της ελληνικής λέξης Άστρος). Το κάστρο αυτό έχει μείνει γνωστό και με το δημώδες όνομα «Κάστρο της Ωριάς», το οποίο απαντά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, συνδεόμενο με θρύλους γύρω από την κατάληψή του.»

Η κρατούσα άποψη για το Κάστρο Παραλίου Άστρους πότε χτίστηκε ,είναι διαφορετική με αυτη του καθηγητή , γιατί οι χάρτες χωρίς άλλες αναφορές και στοιχεία  δεν θεωρούνται αξιόλογες πηγές από μόνοι τους και για την περίοδο αυτή υπάρχουν πολλοί λανθασμένοι χάρτες ( που τους φτιάχνανε όπως ήξεραν καλύτερα, χωρίς να ελέγχουν τις πληροφορίες και πολλοί αντέγραφαν προηγούμενους χάρτες, αναφέροντας τα ίδια λάθη, όπως αποδείχθηκε αργότερα).

Από

Παράλιο Άστρος – mobileContent – eCastles (culture.gr)

Κάστρο Παράλιου Άστρους Ελληνικά Κάστρα  Kastra.eu

«Η ταύτιση της θέσης Άστρος και του κάστρου της, καθώς και ο συσχετισμός τους με τις ονομασίες Αστρίτσι και Estella [=Άστρος (ελλ.)] δημιούργησε σύγχυση στους ιστορικούς και χαρτογράφους του παρελθόντος, αλλά και σε νεώτερους ερευνητές. Το κάστρο στο παράλιο Άστρος συγχεόταν κυρίως με το κάστρο Estella, το οποίο σύμφωνα με το Αραγωνικό Χρονικό ανεγέρθηκε το 1256 από τον Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο για τον έλεγχο των ατίθασων Τσακώνων. Ωστόσο, το κάστρο Estella έχει πλέον ταυτιστεί με το οχυρό στο Ξεροκαστέλλι στην ορεινή ενδοχώρα της βορειοανατολικής Κυνουρίας.

Έχει υποστηριχθεί ότι στη θέση του κάστρου του Παράλιου Άστρους είχε προηγηθεί μεσαιωνικό κάστρο, υπόθεση που λόγω απουσίας επαρκών στοιχείων δεν γίνεται να επιβεβαιωθεί. Η μελέτη των καταλοίπων του κάστρου επιτρέπει τη διάκριση δυο οικοδομικών φάσεων. Η πρώτη φάση αφορά στην περίοδο μεταξύ του 17ου αι. και του τέλους του 18ου αι. Ίσως μάλιστα να σχετίζεται με την ανακατάληψη της περιοχής το 1715 από τους Οθωμανούς και την οικοδομική τους δραστηριότητα για τον έλεγχο τοπικών κινημάτων. Η δεύτερη οικοδομική περίοδος εντοπίζεται από το 1824 και 1825, εποχή που το κάστρο ενισχύθηκε και κατοικήθηκε από τους μυημένους στην Φιλική Εταιρία εύπορους έμπορους του εξωτερικού, αδερφούς Ζαφειρόπουλους».

Θέλουμε να προσθέσουμε επίσης αναφέρεται σε πολλούς χάρτες την περίοδο του μεσαίωνα  στην περιοχή υπήρχε το  πραγματικο νησί Stella. Αντίθετα σύμφωνα με το καθηγητή δεν υπάρχει  πραγματικό νησί  μετά  το 500  π.χ. ,είναι χερσόνησος  ( αλλά υπήρχε  νησί νωρήτερα από το 500 π.χ.),  Αυτά για τους ανακριβείς  χάρτες….

Θεωρούμε αναγκαίο να ναφέρουμε, ότι χρησιμοποιούμε το νόμιμο όνομα του κάστρου σύμφωνα με το ΥΠΠΟΑ  και την υπάρχουσα  έγκυρη βιβλιογραφία , που είναι Κάστρο Παραλίου Άστρους.

Και συνέχισε ο καθηγητής για τις μεγαλύτερες  ιστορικές αλήθειες του τόπου μας.

«… το 1806  όταν πέρασε ο ο Leake  αναφέρει ότι ήταν ερειπωμένο το κάστρο, το έτος αυτό εξακολουθούσε να λειτουργεί το βόρειο λιμάνι αλλά υπήρχε πλέον  και δεύτερο, , που ήταν το κύριο λιμάνι ,νότια του νησιού κάπου εδω .. στη θέση του σημερινού λιμανιού    ….Δεν υπήρχε χωριό στο νησί τότε, παρά μόνον τρία σπίτια,  και μερικές αποθήκες και μία μεγάλη δεξαμενη, η «παλιόστερνα» που τροφοδοτούσε με νερό τα πλοία»

«Το  Δεκέμβριο του 1824  οι τρεις αδελφοί Ζαφειρόπουλοι   αποφάσισνα να   επισκευάσουν το Ενετικό κάστρο».  

«Όταν τελείωσε η επανάσταση  ο Ζαφειρόπουλος εκπιμώντας τα πλεονεκτήματα της θέσης, αποφάσισε να ιδρύσει στην χερσόνησο του Άστρους ένα νέο χωριό ,το οποίο αποτελείται  κυρίως  από κατοίκους του Αγιου Ιωάννου, στο οποίο προστέθηκαν και άλλοι από  διάφορα μέρη , από τις Σπέτσες , αλλά από  Βέρβενα , από τον Πλάτανο ,από  άλλα χωριά. Η δημιουργία του νέου αυτού  χωριού συντελέστηκε από  το 1828  έως το 1833. Τότε χτίστηκαν και τα πρώτα σπίτια  ,ένα από τα πρώτα σπίτια είναι και αυτό του Λογοθέτη, που χρονολογείται το 1832, ( ο Μιχαήλ Λογοθέτης ήταν Αγιαννίτης και ο πρώτος πρόεδρος του Παραλίου Άστρους )  ένα αρχοντικό,  ένα μεγάλο σπίτι ,το οποίο  πέρασε στην ιδιοκτησία του Αβραντίνη στη συνέχεια..Στην απογραφή του 1828 το χωριό αριθμεί  ? ? (λίγες..) οικογένειες,  είναι η απογραφή που έκαναν οι Γάλλοι. ..  και ονομάζεται το χωριό Άστρος, στην απογραφή εκείνη !  ( το 1828 άρχισε το χτίσιμο … οι Γάλλοι έβαλλαν και όνομα πριν το χτίσιμο του χωριού……… στην πραγματικότητα τότε ήταν ουσιαστικά  μια γειτονιά  με λίγα σπίτια από Αγιαννίτες  του γειτονικού  Άστρους,  που υπήρχε πολλούς αιώνες  νωρήτερα από το 1828,  “Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης  το 1823 ) ,το αρχαίο όνομα του διατήρησε ως το 1845 και έκτοτε επισήμως ονομάζεται Παράλιο Άστρος».!!!

«Στο 2 αιώνα  πρέπει να υπήρχε ένα σημαντικό  πόλισμα  στο νησί (?) ,  το οποίο αναφέρεται από το Κλαύδιο Πτολεμαίον  με την ονομασία  «ΑΣΤΡΟΝ» , όταν περιγράφει τα παράλια του Αργολικού ο  Κλαύδιος Πτολεμαιος,  όταν φθάνει στο Άργος ….

…πηγαίνει στην Αργολίδα…..»

Ο κώδικας δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο  για τον ακριβή χώρο  αλλά γενικά  , όπως διαβάζουμε «την οποίαν τοποθετεί στα Παράλια της Αργείας»  «βορειότερα της Λακωνικής Πρασιάς» «όταν περιγράφει τα παράλια του Αργολικού»…που είναι αρκετά μεγάλα σε πολλά χιλιόμετρα… και  «πρέπει να υπήρχε», ίσως….αλλά που ακριβώς δεν είναι δυνατόν έγκυρα να προσδιορίσουμε.

Είναι  επίσης ενδιαφέρον που ο καθηγητής βρήκε την ευκαιρία και  ανέφερε τα παρακάτω για τον Ηρώδη Αττικό, δεν ανέφερε το νόμιμο όνομα του.  Το νόμιμο όνομα είναι, και αυτό πρέπει να χρησιμοποιούμε  δημόσια,  Lucius Vibullius Hipparchus Tiberius Claudius Atticus Herodes (Λούκιος Βιβούλλιος Ίππαρχος Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης).

 Για την διακόσμηση της έπαυλης, «ο Ηρώδης  είχε μεταφέρει πάρα πολλά γλυπτά  είτε από παραγγελίες που έκανε ο ίδιος, είτε από διαρπαγή μέσα από τα ιερά  τα ίδια η μέσα από τα νεκροταφεία των Αθηνών  και από αλλού. Δεν δίστασε να πάρει , να αρπάξει και τις στύλες των Μαραθωνομάχων που έπεσαν στο Μαραθώνα.. και έχουν βρεθεί στις ανασκαφές της Λουκούς … με τα ονόματα των Αθηναίων.. και όλα αυτα για να διακοσμήσει την έπαυλη κατα τα ρωμαϊκα πρότυπα , γιατι η ζωή του ήταν συμφωνα με τα πρότυπα αυτά».  Όμως θέλουνε μα προσθέσουμε  είχε κλέψει και την Λάκαινα έργα του Καλλιμάχου του 5ου αι. π.Χ κ από την Ακρόπολη των Αθηνών , που κάποτε ήταν  στο Αρχαιολογικό  Μουσείο Άστρους….  

Θέλουμε να αναφέρουμε με την ευκαιρία  υπήρχαν κάποτε και συμπολίτες μας ,που πρότειναν να χτίσουμε ένα  καινούργιο μουσείο στο χώρο της έπαυλης «για να τιμήσουμε την ζωή και το έργο του», που προσωρινά σιώπησαν η χάθηκαν από την οργή της τοπικής κοινωνίας.

Συνοπτικά αυτές τις μεγάλες ιστορικές αλήθειες καταλάβαμε από  τον συμπατριώτη μας  καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη.

Το Κάστρο Παραλίου Άστρους  δεν είναι «το κάστρο Εστέλλα» =Άστρος που αναφέρεται στο Αραγωνικό  Χρονικό του Μορέως  που έχτισε ο Γουλιέλμος Βιλαρδουίνος το 1256 ,αλλά χτίστηκε αργότερα.

Δεν υπάρχει  νησί στην Χερσόνησο Άστρους  μετά  το 500  π.χ αλλά υπήρχε νωρήτερα.

Το 1806 …»δεν υπήρχε χωριό στο νησί τότε, παρά μόνον τρία σπίτια,  και μερικές αποθήκες και μία μεγάλη δεξαμενη, η «παλιόστερνα» που τροφοδοτούσε με νερό τα πλοία»

«Ο Ζαφειρόπουλος … αποφάσισε να ιδρύσει στην χερσόνησο του Άστρους ένα νέο χωριό»

«Η δημιουργία του νέου αυτού  χωριού συντελέστηκε από  το 1828  έως το 1833. Τότε χτίστηκαν και τα πρώτα σπίτια.»

 Το  1845  «επισήμως ονομάζεται Παράλιο Άστρος».

Ο Ηρώδης Αττικός   είχε μεταφέρει πάρα πολλά γλυπτά  για την διακόσμηση της έπαυλης  «από διαρπαγή μέσα από τα ιερά  τα ίδια η μέσα από τα νεκροταφεία των Αθηνών  και από αλλού . Δεν δίστασε να πάρει , να αρπάξει και τις στύλες των Μαραθωνομάχων που έπεσαν στο Μαραθώνα.. και έχουν βρεθεί στις ανασκαφές της Λουκούς … με τα ονόματα των Αθηναίων»

Αλλά θα ήταν παράλειψη με τη ευκαιρία να μην αναφέρουμε και τις ιστορικές αλήθειες  για το Άστρος.

Είναι πολύ ενδιαφέρον η «χερσόνησο του Άστρους»  προυπήρχε του «νέου χωριού» που ονομάσθηκε επίσημα Παράλιο Άστρος , γιατί υπήρχε το  γειτονικό Άστρος…. και από εκεί έπαιρνε το όνομα «του  Άστρους» , για ότι γενικά αναφέρεται για το κάμπο της Θυρέας.

«Εξεδόθη εν Άστρει». Το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης , υπήρχε πριν το 1823, δεν το εφεύραν εκείνη την ημέρα. Η διακήρυξη ευτυχώς το λέει καθαρά «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου».Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης έφυγε από τον Αγιάννη το 1756 και ονόμασε το κτήριο στην Τεργέστη «ΑΣΤΡΟΣ».

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835). Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας.Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο ΔήμοΆστρους το1985 (ΦΕΚ 99Α  28/05/1985).

 Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας(ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997). 

Ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος και οι αδελφοί του αργότερα το 1845 κατάφεραν να εντάξουν το Παράλιο Άστρος στον δήμο Θυρέας. ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 .

Ας μήν ξεχάσουνε τίποτα και  ας λέμε τα σύκα σύκα.

Για πολλούς αιώνες πριν την επανάσταση του 1821 σε διαφορές αναφορές και χάρτες οι δύο οικισμοί το Άστρος και ο Αγιάννης ανακατεύονται , το Άστρος αναφέρεται Άστρος ,γίνεται Αγιάννης ,Καλύβια Άστρους,  Αγιαννίτικα καλύβια  και ο Αγιάννης αναφέρεται Aγιάννης,  γίνεται Άστρος, ορεινό Άστρος ,επάνω Άστρος , Αγιάννης του Άστρους και  επίσης Αγιαννίτικα καλύβια !!!.

Ο Αγιάννης  αναφέρεται για πρώτη φορά το 1435 στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή και πιθανόν πήρε το όνομά του από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που βρίσκεται στο κάτω μέρος του χωριού. Από το ίδιο σιγίλλιο του 1638 πληροφορούμαστε ότι ο Αγιάννης έγινε πατριαρχική εξαρχία «χάριν βεβαίως τῆς Σχολῆς τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου, λειτουργούσης πολλοῦ παλαιότερον».

Ειλκρινέστατα δεν το αναφέρουμε ειρωνικά, αλλά θέλουμε να προσθέσουμε,  ψάξαμε αλλά δεν βρήκαμε βιβλιογραφία  τουλάχιστον τα τελευταία χίλια χρόνια ,πριν το 1828, για οικισμό γύρω από το «νησί », που σήμερα βρίσκεται  από το 1845  το Παράλιο Άστρος ,εκτός βέβαια από ότι αναφέραμε παραπάνω.

Κατηγορηματικα ο Νίκος Βέης , εγκεκριμένος ακαδημαϊκός και ιστορικός , αναφέρει παρακάτω το Άστρος  λεγότανε και Καλύβια Άστρους (Αγιαννίτικα) . Επεξηγούμε  για όσους δεν καταλαβαίνου το Άστρος , αυτό ήταν και επίσημα είναι το όνομα  , Άστρος,  και υπήρχαν βέβαια για μερικούς  και παρατσούκλια.

Από Νίκο Α. Βέη , Μνείαι  του Άστρους

«Όθεν το castiello  la Estella (=Άστρος) πρέπει να αναζητήσωμε στα ενδότερα της Κυνουρίας « suso en las montanyas”,

«Και όντως το Άστρος και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήτο διμερές… οι κατοικούντες τα λεγόμενα Καλύβια Άστρους (είτε Αγιαννίτικα) αναγκάζονται ένεκεν των ελωδών πυρετών ν’αναβαίνωσιν εις το Άγιον Ιωάννη.  … ο Άγιος Ιωάννης κατ αρχάς είχεν υπόστασιν σαν θερινή κατοικία των Αστρινών καλουμένη και (επάνω) Άστρος και Αγιάννης Άστρους,έπειτα δε κατέστη και αυτοτελές χωρίον ,ότε μετά την Άλωσιν της Βασιλευούσης …Και ακριβώς επί μεμονωμένου βουνού άνωθεν του Αγίου Ιωάννου (=Επάνω Άστρους) κείται … το Κάστρο τη Ωριάς …Κατά την εμήν γνώμην μετά τας ανωτέρω εξηγήσεις πιθανώτατα δυνάμεθα να ταυτίσωμεν το Κάστρο της Ωριάς του Πάρνωνος προς το Estella =Άστρος.(σελ 99-100)

Από το καθηγητή αρχαιολογίας Παναγιώτη Φάκλαρη

 Lucius Vibullius Hipparchus Tiberius Claudius Atticus Herodes (Λούκιος Βιβούλλιος Ίππαρχος Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης) ΕΚΤΌΣ ΑΠΟ ΔΙΑΡΠΑΓΗ ΓΛΥΠΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ  «μέσα από τα ιερά  τα ίδια η μέσα από τα νεκροταφεία των Αθηνών  και από αλλού, δεν δίστασε να πάρει , να αρπάξει και τις στύλες των Μαραθωνομάχων που έπεσαν στο Μαραθώνα…. .. και όλα αυτά για να διακοσμήσει την έπαυλη κατά τα ρωμαϊκα πρότυπα , γιατί η ζωή του ήταν σύμφωνα με τα πρότυπα αυτά».  Όμως θέλουνε μα προσθέσουμε  είχε κλέψει και την Λάκαινα έργα του Καλλιμάχου του 5ου αι. π.Χ κ από την Ακρόπολη των Αθηνών, που κάποτε ήταν  στο Αρχαιολογικό  Μουσείο Άστρους  και την περιμένουμε υπομονετικά κάποτε να γυρίσει…. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ “ΚΛΕΜΜΕΝΑ” ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….ΣΗΜΕΡΑ

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com“Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Έχει δημοσιευθεί στους Συνεργάτες   μας  Astros Kynouria News 

Πηγές

Άστρος Κυνουρίας : Ιστορική αναδρομή

Αρχαιολογικοί χώροι – Ιστορία & Αξιοθέατα Άστρους Αρχεία – Κοινότητα Άστρους (koinotitaastrous.gr)

Το μέγαρο « ΑΣΤΡΟΣ» στη Τεργέστη  και το πάθος  του  εθνικού ευεργέτη μας Δημητρίου Καρυτσιώτη για «γράμματα» και μόρφωση .

Διακρίνεται το  μέγαρο «ΑΣΤΡΟΣ» στην Τεργέστη, η κατασκευή άρχισε το 1798 και τελείωσε το 1805. Mετά τον θάνατο του Δημητρίου Καρυτσιώτη  το μέγαρο ονομάστηκε Palazzo Carciotti.

Η οικογένεια Καρυτσιώτη είχε τις ρίζες της στην Καρίτσα της Λακωνίας , ένα μικρό χωριό κοντά στο Γεράκι. Οι πρόγονοι του πριν την επανάσταση του 1821 μετεκόμισαν στον Αγιάννη , στην απέναντι πλαγιά του Καλογεροβουνίου στην τοποθεσία “Καρύτσα”, που είχε νερά και καλό έδαφος. Οταν έφθασαν στο Αγιάννη  από το όνομα του χωριού τους  πήραν το όνομα Καρυτσιώτης.  Το πραγματικό τους επίθετο ήσαν Τριαντάφυλλου.


 Οι δικοί μας πρόγονοι είχαν και έχουν στην Καρύτσα του Αγιάννη  μέχρι σήμερα μεγάλα αμπέλια και περβόλια με πολλά οπωροφόρα δένδρα , καρυδιές, μπουλαφάτες συκιές, μηλιές, αχλαδιές, φουντουκιές, κυδωνιές, ελιές … και μελίσσια για το νόστιμο μέλι .Δεν ξερουμε αν τα μεγάλα οπωροφόρα δένδρα ήταν από την εποχή το μεγάλου ευεργέτη μας. Διακρίνεται η τοποθεσία Καρύτσα απέναντι από τον Αγιάννη στα δεξιά της φωτογραφίας . Από την Καρύτσα του Αγιάννη , απέναντι από το χωριό, έφυγε  15 χρονών το 1756 ο μεγάλος ευεργέτης μας.

Από

Εύα Γαλανιάδη

το Astros News


“Ο θρύλος λέει ότι ο 15χρονος Δημήτρης Καρυτσιώτης δούλευε με τον πατέρα του στο χωράφι τους στον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας εκείνο το πρωί του 1756 όταν ένας θείος του, περνώντας από εκεί, του πρότεινε να τον πάρει μαζί του στη Σμύρνη, όπου υπήρχε δουλειά και προοπτική για κάθε σκληρά εργαζόμενο έμπορο. Θα μπάρκαραν σε ένα πλοίο που έφευγε από τη Σκάλα, δηλαδή το σημερινό Παράλιο Άστρος. Δίχως να το σκεφτεί, και προτού ο πατέρας του εξετάσει το ζήτημα δύο φορές, ο ανήσυχος Δημήτρης έτρεξε να βρει τα τσαρούχια του για να ακολουθήσει το συγγενή του στο ταξίδι. Η παράδοση λέει ότι μέσα στη βιασύνη του, έφυγε φορώντας μόνο το ένα. Τόση ήταν η λαχτάρα του να ταξιδέψει.”

Από το 1717 οι μονάρχες της Αυστρίας,  για αντιπερισπασμό με την Βενετία, κήρυξαν την ελευθερία του εμπορίου,της βιοτεχνίας  και της ναυσιπλοΐας στην Αδριατική.  Η άφιξη και η αναχώρηση των εμπόρων γινόταν ελεύθερα, η αγορά και η πώληση των εμπορευμάτων δεν περιελάμβαναν δασμούς, τα πλοία που ελλιμενίζονταν προστατεύονταν από τη Μοναρχία, ενώ υπήρχε πρόβλεψη τα προϊόντα να αποθηκεύονται στο λιμάνι. Στη Τεργέστη τότε η ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα του εμπορίου. Το 1750  η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσίαπαραχώρησε τα πρώτα προνόμια στην κοινότητα των ορθόδοξων εμπόρων της Τεργέστης. Η Μοναρχία είχε παραχωρήσει στην Κοινότητα της Τεργέστης το δικαίωμα να συστήσει σπουδαστήριο με δύο διδασκάλους «διά την διδασκαλίαν και παιδείαν του γένους εις την ιδίαν Γραικικήν γλώσσαν».

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτηςείχε  αποκτήσει  πείρα και οικονομική ευημερία στη Σμύρνη , αρνήθηκε να παντρευτεί την κόρη του αφεντικού του , γιατί «ήταν ανάξιος για γυναίκα με ανώτερη μόρφωση και αξίωμα» και  βλέποντας τις μεγάλες ευκαιρίες του ελεύθερου εμπορίου της Τεργέστης  έφτασε στην αυστριακή Τεργέστη το 1772 σε ηλικία περίπου 30 ετών.  Εκμεταλλευόμενος τις παραπάνω ιδιαίτερες  συνθήκες, που ήταν ικανός έγκαιρα να καταλάβει και αυτό κάνει την μεγάλη διαφορά , πολύ σύντομα  δημιούργησε μεγάλη περιουσία.

Ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης  μας ίδρυσε  μαζί με άλλους ομογενείςτην Κοινότητα Ελλήνων Ορθοδόξων της Τεργέστης, ήταν ενεργότατο μέλος , έθετε τους «κανονισμούς» της  κοινότητας και  υπηρέτησε σαν «βουλευτής»,  και επίσης  ήταν ένας από τους ιδρυτές και σημαντικούς χορηγούς  της Σχολής της  Κοινότητας Ελλήνων Ορθοδόξων της Τεργέστης. Το 1812 σε ηλικία 70 ετών εξελέγη και δημοτικός σύμβουλος της πόλης, κάτι που αποδεικνύει την εκτίμηση της οποίας έχαιρε από την τοπική κοινωνία της Τεργέστης.

«Η Κοινότητα της Τεργέστης, όπως και όλες οι κοινότητες στις μεγάλες εμπορικές πόλεις, είχε δικό της καταστατικό που διευκόλυνε τη λειτουργία της. Αξίζει να αναφερθεί ότι ανάμεσα στους κανόνες τους οποίους έπρεπε να ακολουθούν όλα τα μέλη, ήταν ο αποκλεισμός οποιουδήποτε προκαλούσε σύγχυση, ταραχές και «ανακατώματα». Η Κοινότητα απαιτούσε την ένωση και την ομογνωμία από τους αδελφούς, προκειμένου να μην εκτίθεται η Κοινότητα στις Αρχές και δυσφημείται στην τεργεστίνικη κοινωνία».

Το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο Δημήτριος Καρυτσιώτης , με άνετη οικονομική ευημερία,  σαν άλλος Βολταίρος  «της πράξης», ”  δεν σπατάλησε την ζωή του με «αριστοκρατίες ,πολυτέλειες και ψηφιδωτά» , αλλά διάλεξε να ασχοληθεί έμπρακτα  πρωταρχικά με τα «γράμματα»,  την μόρφωση των νέων της πατρίδας του  και τον αγώνα κατά της Τουρκοκρατίας.

Σχολή Καρυτσιώτη,  Αγιάννης και  Άστρος.

Ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης μας έφυγε από την Καρύτσα του Αγιάννη  15 χρονών το 1756, αλλά δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του τον Αγιάννη και το Άστρος.

Από την κτητορική επιγραφή της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη.

«1798  ΕΝ ΜΗΝΙ ΙΟΥΛΙΩ 18

Η ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝΑ

ΤΙ ΕΣΤΗΚΑΣ ΘΑΜΒΟΥΜΕΝΟΣ ΦΙΛΕ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑΝ ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΖΗΤΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΣ ΤΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΜΩΜΑ ΜΟΥ

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης , πιθανόν να μην είχε διαβάσει Πλάτωνα γιατί άρχισε να εργάζεται 15 χρονών,  που έλεγε «παιδείαν μεν ουν φέρει και νίκην» (η παδεία πράγματι φέρει και την νίκη),  αλλά αναμφισήτητα  επηρεάστηκε από τα καλέσματα  του Κοσμά Αιτωλού,  του Ρήγα Φεραίου και του Αδαμάντιο Κοραή ( Από την Σμαράγδη Ι. Αρβανίτη)  και από την Αγιαννίτικη παράδοση για «γράμματα».  Η πίστη του στην εκπαίδευση και στη μόρφωση του Γένους είχε ήδη διαφανεί από τη σημαντική χορηγία την οποία είχε κάνει στη Σχολή της Κοινότητας των Ορθοδόξων της Τεργέστης.

Το ιστορικό Άστρος και ο ιστορικός Αγιάννης, η πατρίδα του Καρυτσιώτη,  είναι μιά κοινότητα για περισσότερα από χίλια χρόνια. Οι Αγιαννίτες δεν παραδόθηκαν ποτέ στους Τούρκους κατακτητές και στο Αγιάννη λειτουργούσαν μυστικά και φανερά σχολεία καθ όλη την διάρκεια της σκλαβιάς. Από το σιγίλλιο του 1638 πληροφορούμαστε ότι ο Αγιάννης έγινε πατριαρχική εξαρχία «χάριν βεβαίως τῆς Σχολῆς τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου, λειτουργούσης πολλοῦ παλαιότερον».

Ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης  συνέχισε έμπρακτα  την Αγιαννίτικη  δέσμευση  αιώνων, για «γράμματα» και μόρφωση. Το 1798  έχτισε στην θέση «Κουτρί» στον Αγιάννη  την περίφημη και καλλιμάρμαρο Σχολή Καρυτσιώτη και το 1805 έχτισε στο Άστρος  το παράρτημα της  Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη.  Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία για πολλά χρόνια και ακόμα μέχρι σήμερα, αφού όλοι οι Αγιαννίτες και οι  Αστρινοί με πολύ μόχθο και με κάθε θυσία επιθυμούσαν τα παιδιά τους να μάθουν γράμματα και σαν απόφοιτοι “καλαμαράδες ” να αλλάξουν την ζωή τους ,σύμφωνα με τις “έξυπνες ” προσδοκίες του μεγάλου ευεργέτη τους Δημητρίου Καρυτσιώτη.

Η προεπαναστατιμένη Ελλάδα είχε πολλά μικρά “κρυφά” και λίγα φανερά σχολεία. Ένα από τα ελάχιστα φανερά σχολεία ήταν και η περίφημη Σχολή Καρυτσιώτη που είχε κτιστεί το 1798 , 23 χρόνια πριν την Ελληνική επανάσταση και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Είχε κτιστεί στο λόφο Κουτρί του Αγιάννη Κυνουρίας και ήταν ένα από τα λίγα “πανεπιστήμια” της προεπαναστατικής πατρίδας μας και οι μαθητές της ήταν απο ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά μας. Ο μεγαλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης, πανίσχυρος Αγιαννίτης πατριώτης της διασποράς, βρήκε τον τρόπο να επιτρέψουν οι 400 χρόνια κατακτητές Τούρκοι το κτήσιμο και την λειτουργία της σχολής στον Αγιάννη το 1798  και στο παράρτημα της σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος Κυνουρίας ,που άνοιξε το 1805.

Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823. .

Η σχολή ήταν ένα είδος πανεπιστημίου για εκείνη την εποχή, αφού οι μαθητές διδάσκονταν αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, μαθηματικά, φυσική – χημεία, γαλλικά και ιταλικά κ.α. Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης τα πρόβλεψε όλα για την ομαλή λειτουργία της σχολής. Κάλυπτε μέχρι τον θάνατο του όλα τα έξοδα της Σχολης  .Έχτισε, ακόμη, οικήματα για τους μαθητές που φοιτούσαν στη Σχολή και για τους διδασκάλους. Επιπλέον, εφοδίασε τη Σχολή με όργανα φυσικής, αστρονομίας, χημείας, χάρτες και άλλα εποπτικά μέσα διδασκαλίας. Έστελνε μάλιστα και χρηματικά ποσά για την πληρωμή των διδασκάλων και του ιατρού που εργάζονταν εκεί και τα φάρμακα για τους μαθητές. Ο Καρυτσιώτης πλούτισε τη Σχολή με βιβλία και δημιούργησε μία μεγάλη βιβλιοθήκη. Ήθελε να ιδρύσει στην πατρίδα του μια σχολή, εφάμιλλη των Ευρωπαϊκών, που θα παρείχε τη γνώση στους μαθητές, δίνοντας τους την ευκαιρία να διαλέξουν δύο κατευθύνσεις: την εμπορική και την επαγγελματική.

Το 1805 δώρισε στους κατοίκους του Άστρους και στη Σχολή μια έκταση περίπου 48 στρεμμάτωντο λεγόμενο «Αγροκήπιο», δίπλα και γύρω από τη Σχολή για να πληρώνονται για δίδακτρα οι καθηγητές της σχολής και να τρώνε οι οικότροφοι μαθητές της σχολής τους καρπούς και τα φρούτα του “αγροκήπιου ” όπως σταφύλια, μούσμουλα. Επίσης περίφραξε το «Αγροκήπιο» με πέτρινο τοίχο (μάντρα), σε μερικά σημεία ψηλότερο από δύο μέτρα. Η μάντρα σώζεται μέχρι σήμερα στα ανατολικά του αγροκηπίου, την υπόλοιπη την έφαγε η “ανάπτυξη”. Το 1805 με τη βοήθεια του αδελφού του, Γεώργιου έφερε το νερό για το χωριό από την “μάννα του νερού” περίπου 5 χλμ, πάνω από τη ιερά μονή της Λουκούς , με πέτρινο σούγελο, (υδραγωγείο) που σε μερικά σημεία ακόμα υπάρχει, για να έχει το χωριό νερό και “να ποτίζεται το αγροκήπιο για να είναι ανοικτή η Σχολή».Σύμφωνα με την διαθήκη του αδερφού του το νερό ανήκε 1/3 στη ιερά μονή Λουκούς, 1/3 στη Σχολή και το 1/3 στο χωριό. Με το νερό αυτό έζησε  για ύρδρευση και άρδρευση το Άστρος και το Παράλιο Άστρος περίπου μέχρι την δεκαετία του 1960 και τότε με την αύξηση των κατοίκων  προστέθηκαν τα νερά από τα φρέατα . Επίσης  έστειλλε τον ανηψιό του Προκόπιο στην Ακαδημία της Παβίας  ,για να μάθει γράμματα,  και να διευθύνει  αργότερα την Σχολή στον Αγιάννη. Τα είχε προβλέψει όλα ο μεγάλος ευεργέτης μας.

Από την πυρπόληση της Σχολής Καρυτσιώτη στον Αγιάννη το 1826 από τον Ιμπραήμ  διασώθηκαν 500 βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν στην οικία των Ζαφειροπουλαίων (Κάστρο Παραλίου Άστρους). Τα βιβλία αυτά ήταν, κατά την παράδοση, τοποθετημένα σε μια παλαιά ξύλινη βιβλιοθήκη που βρισκόταν στα γραφεία της Σχολής. Μεγάλο μέρος των βιβλίων αυτών έχει διασωθεί και καταγραφεί στις μέρες μας. Τα βιβλία αυτά ήταν ως επί το πλείστον  κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, εκκλησιαστικά κείμενα, εγχειρίδια φυσικής, μαθηματικών κ.α.

Στο ίδρυμα Ζαφείρη στο Άστρος βρίσκονται τα  περίπου 500 βιβλία της περίφημης Σχολής Καρυτσιώτη  του Αγιάννη , που  προνοητικά και έξυπνα  έσωσε και διαφύλλαξε ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Αγιαννίτης στρατηγός Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος  αναγνωρίζοντας την μεγάλη σημασία τους , από τις ορδές του Ιμπραήμ  αρχικά στο «αρχοντικό«  του στο Σουληνάρι του  Αγιάννη και αργότερα   τα μετέφερε  για καλύτερη προστασία στην οικία του στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους.

Δείτε τον σύνδεσμο για περισσότερα για τα βιβλία .

.2: Η Βιβλιοθήκη της Σχολής Καρυτσιώτη. Χριστίνα Κουλούρη. 1991.

Το Ελληνικό κράτος  αναγνωρίζοντας την μεγάλη προσφορά της Σχολής Καρυτσιώτη  στο Ελληνικό έθνος εκήρυξε σαν «ιστορικόν διατηρητέον μνημείον», «ιστορικό τόπο»  και «αρχαιολογικόν χώρον».

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη)

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960, ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946, ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.

Η πλατεία της σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικός τόπος.

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο το εναπομείναν σήμερα τμήμα εκτάσεως 18.850 τα.μ. του παλαιού αγροκηπίου (συνολικής εκτάσεως 46 στρεμμάτων), το οποίο ανήκε στη Σχολή Καρυτσιώτη και εντός του οποίου βρίσκεται η Σχολή Καρυτσιώτη, όπως αυτό εμφαίνεται στο Κτηματολογικό Διάγραμμα κλίμακας 1:1000 και σημειώνεται με τα στοιχεία 1, 2, 3 έως και 15, λόγω των σημαντικών ιστορικών γεγονότων, τα οποία έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ο χώρος αυτός είναι τμήμα του αγροκηπίου – αρχικά 46 στρεμμάτων, το οποίο είχε δωρίσει ο Δημήτριος Καρυτσιώτης στη Σχολή, την οποία είχε ιδρύσει το 1805 – δενδροφυτεμένου με πορτοκαλιές, λεμονιές και ελιές, το προϊόν των οποίων χρησιμοποιούνταν για την πληρωμή των δασκάλων της Σχολής και την κάλυψη των εξόδων της.

“Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης».

H διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης είναι ένα συνταγματικό κείμενο.  Οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης , ο Κολοκοτρώνης ,  Κ.Ζαφειρόπουλος και άλλοι  τίμησαν με την διακύρηξη το μεγάλο ευεργέτη μας με το καλύτερο τρόπο για τις μεγάλες  και ανυπολόγιστες συνεισφορές του στο Ελληνικό Έθνος.  «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης , υπήρχε πριν το 1823, δεν το εφεύραν εκείνη την ημέρα και ο μεγάλος ευεργέτης μας θυμόταν πολύ καλά την πατρίδα του απο το 1756.

Ας το επαναλάβουμε μια φορά ακόμα, ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης μας έφυγε από την Καρύτσα του Αγιάννη  15 χρονών το 1756, αλλά δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του, τον Αγιάννη και το Άστρος.


Μέγαρο «ΑΣΤΡΟΣ» (μετά τον θάνατο του Palazzo Carciotti)

Επίσης το 1798   σε  αριστοκρατικό και περίβλεπτο σημείο της παραλίας της Τεργέστης  άρχισε την ανέγερση  μεγαλοπρεπούς μεγάρου,  τελείωσε το 1805, και προς τιμήν της ιδιαίτερης πατρίδας του, ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης μας  έθεσε την επιγραφή «ΆΣΤΡΟΣ».  Μετά τον θάνατο του το μέγαρο είναι γνωστό σαν  Palazzo Carciotti. Ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης μας έφυγε από την Καρύτσα του Αγιάννη  15 χρονών το 1756, αλλά δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του, τον Αγιάννη και το Άστρος  και για το λόγο αυτό  ονόμασε το κτήριο στην Τεργέστη «ΑΣΤΡΟΣ», που θυμότανε καλά  από το 1756 . Η παραλιακή οδός εμπρός από το μέγαρο ονομαζόταν Viad ei Greci (οδός των Ελλήνων) και η παραλία «Riva Carciotti» ( Από την Σμαράγδη Ι. Αρβανίτη).

 Ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης μας στο μέγαρο «ΆΣΤΡΟΣ»  αγνοώντας τον άμεσο  κίνδυνο από τους Τουρκους και τους συμμάχους τους Αυστριακούς , θερμός υποστηρικτής του αγώνα κατά της Τουρκοκρατίας ,παρείχε για μήνες καταφύγιο στη σοφίτα του στους διασωθέντες Ιερολοχίτες του Υψηλάντη. Επίσης το 1798 παρείχε καταφύγιο και στον εθνικό ήρωα Ρήγα Φεραίο. Δυστυχώς ο Φεραίος προδόθηκε, συνελήφθη από τους Αυστριακούς και παραδόθηκε στους Τούρκους που τον στραγγάλισαν και στη συνέχεια πέταξαν το σώμα του στον ποταμό Δούναβη.

Ο πολύ φημισμένος και νους  για την «Ιερά Συμμαχία»  Μέττερνιχ, φόβος και τρόμος για τους λαούς της Ευρώπης,   ήταν ο Αυστριακός  Καγκελάριος και πρίγκιπας,  κάτι σαν την «τρόϊκα του 2009»  η τους «Θεσμούς του 2014»,  και το 1816   έμεινε για ένα διάστημα στο τότε μέγαρο «ΆΣΤΡΟΣ».

Ο μεγάλος εθνικός  ευεργέτης μας «μπούκωνε» (φιλοδωρούσε)  με κάθε τρόπο τους μεγάλους της εποχής, για να βοηθήσουμε πιθανόν στον αγώνα κατά των Τούρκων ,(γνώριζε τι ήταν ο Μέττερνιχ, αλλά προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τον επηρεάσει), όπως «μπούκωνε» (λαϊκά ,να χορτάσουν  φαγητό  μέχρι σκασμού…)   και τους Τούρκους, για να λειτουργεί η Σχολή Καρυτσιώτη  23 χρόνια πριν την επανάσταση.

Είχε επίσης  προετοιμάσει και την επιγραφή για τον τάφο του,  που μας δείχνει  συνοπτικά τον χαρακτήρα του, την αγάπη του για την πατρίδα του ,που δεν ξέχασε ποτέ,  και την δέσμευση του για «γράμματα» και μόρφωση των νέων της πατρίδας του.

Από

Εύα Γαλανιάδη

 Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης και η Ορθόδοξη Κοινότητα της Τεργέστης | Arcadia Portal   arcadiaportal.gr

«Το ενδιαφέρον του για τους αδελφούς του στην Κοινότητα, αλλά και για την ιδιαίτερη πατρίδα του, καταδεικνύει έναν ακούραστο άνθρωπο, ο οποίος ένιωθε την ευγνωμοσύνη για την καλή του τύχη και ποτέ δεν ξέχασε τον τόπο του.  Το επίγραμμα στον τάφο του, το οποίο παραθέτουμε στα νέα ελληνικά, συμπυκνώνει εύγλωττα όλη του την πορεία:

«Εδώ κείται ο Δημήτριος Καρυτσιώτης, ο οποίος κατά την ευσέβεια, την επιείκεια και κατά την τιμιότητα στις συμβολαιογραφικές πράξεις σε όλους τους Έλληνες και ξένους ήταν σεβαστός έως την τελευταία μέρα της ζωής του, και ο οποίος ουδέποτε λησμόνησε την ιδιαίτερη πατρίδα του, και ίδρυσε σε αυτήν σχολείο με δικές του δαπάνες, για να ανακτήσει η νεότητα του τόπου και των γύρω περιοχών την πατροπαράδοτη αρετή».

Είναι εύκολα κατανοητό ότι ένα παιδί που  έφυγε από την Καρύτσα του Αγιάννη  15 χρονών το 1756, δεν εδημιούργησε το ιστορικό Άστρος εκείνη την ημέρα. Το Άστρος υπήρχε για πολλούς αιώνες νωρήτερα  και ο μεγάλος ευεργέτης μας  δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του τον Αγιάννη και το Άστρος και για το λόγο αυτό  ονόμασε το κτήριο στην Τεργέστη «ΑΣΤΡΟΣ», που θυμότανε καλά  από το 1756.

¨Ηθελε να τελειώσει τη ζωή του , με την τελευταία  λέξη και επιθυμία του ,  τονίζοντας στους μεταγενέστερους δέν ξέχασε την πατρίδα του τον Αγιάννη και το Άστρος και  την μεγάλη σημασία  για την δέσμευση του, για «γράμματα» και μόρφωση των νέων της πατρίδας του.

Το κτήριο της Σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους.

astrosgr.comΓιάννης Κουρόγιωργας

Πηγές


Σμαράγδη Αρβανίτη , Οι Σχολές του Δημητρίου Καρυτσιώτη στον Αγιάννη και στο ¨Αστρος Θυρέας-Κυνουρίας κατα τα προεμαναστατικά χρόνια ως την απελευθέρωση, 2001-2002 ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΩΝ ΣΠΟΘΔΩΝ ΤΟΜΟΣ Γ

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης και η Ορθόδοξη Κοινότητα της Τεργέστης | Astros News

Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας  Δημήτριος Καρυτσιώτης – astrosgr.com

Σχολή Καρυτσιώτη ( Αγιάννης και Άστρος) (koinotitaastrous.gr)   Γιάννη Δ.Κουρμπέλη

Δημήτριος Καρυτσιώτης   Γιάννη Δ.Κουρμπέλη

Έχει δημοσιευθεί στους Συνεργάτες   μας  Astros Kynouria News 

Η ιστορία “ούτε ξαναγράφεται ούτε σβήνεται” από κανέναν ,το Άστρος και το Παράλιο Άστρος

Έχουμε καταθέσει αρχικά ότι δεν θα συμμετέχουμε στους «ανόητους αυτοπυροβολισμούς» για το όνομα Άστρος. Αλλά τα συνεχόμενα πολλά μικρά “λαθάκια” από την ανόητη επαρχιώτικη “Αντιαστρεινή συμμαχία για όλα” και πρόσφατα παράξενα από τους δημόσιους φορείς δεν είναι τυχαία και γίνεται πιά αναγκαίο,  ξαναδιαβάζοντας την ιστορία μας ,για κάθε ενδεχόμενο να ονομάσουμε   τα πράγματα με το όνομα τους και  να πούμε τα σύκα σύκα,  για να μαθαίνουν οι νεώτεροι  τα γεγονότα και την αλήθεια,  που απορούνε δικαιολογημένα για αυτό τον παράλογο  και ατέλειωτο αντιπερισπασμό για το τίποτα, χωρίς νόημα και  χωρίς μια συγκεκριμένη πρόταση . Προσπαθούν μερικοί επίμονα  και συστηματικά να “ξαναγράψουν “την ιστορία στα μέτρα τους, κατασκευάζουν “γεγονότα” και χρησιμοποιούν πονηρά τεχνάσματα . Αρχίσαμε από τα “τοπόσημα” της ΕΡΤ , το Σχέδιο  Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του δήμου μας, τις οδηγίες της Περιφέρειας , τα φυλλάδια του ΥΠΠΟΑ , τα μαργαριτάρια του διαδικτύου από “άσχετους ειδικούς ” ερασιτέχνες , πολλές άλλες ανακρίβειες και ακόμα δυστυχώς διασπορά ψευδών ειδήσεων.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι  διαχρονικά η μεγάλη πλειοψηφία  της τοπικής κοινωνίας του Παραλίου  Άστρους   γνωρίζει καλά την αλήθεια, αποδέχεται  τα γεγονότα  και έξυπνα ασχολείται με αυτά που μας ενώνουν. Το πρόβλημα είναι οι  εξαιρέσεις , οι «νεόφερτοι»  από τα  γύρω χωριά στο Παράλιο Άστρος και  οι επισκέπτες  στην Θυρέα που προσπαθούν να γίνουν «βασιλικώτεροι του βασιλέως»  και με «μισές αλήθειες» που άκουσαν στα καφενείαπου είναι τα χειρότερα  μεγάλα ψέμματα, θέλουν να  προβάλλουν τους εαυτούς τους σαν «ειδικούς» ,  και λένε  εκούσια και ακούσια ψέμματα  χωρίς νόημα και μιά εφικτή πρόταση   για παρατσούκλια, «χάρτες» και χωροφύλακες….  Παράξενα θέλουν σώνει και καλά να  μας πούνε «που είναι τα αμπέλια μας», χωρίς καν να τα γνωρίζουν.  

Οι έντονοι και ασταμάτητοι ενοχλητικοί πλέον αυτοπυροβολισμοί ανάγκασαν την τοπική κοινωνία να ξαναδιαβάσει βροντερά σε κάθε κατεύθυνση την ιστορική αλήθεια και να δείξει τον  μονόδρομο που λέγεται κοινός νους για τα τετελεσμένα,  τουλάχιστον πριν διακόσια χρόνια   , απομονώνοντας οριστικά στα ντουλάπια της ιστορίας  αυτούς που όπως λέει ο σοφός λαός μας τους αρμόζει το ,” φωνάζει ο κλέπτης για να φύγει ο νοικοκύρης” , “πάμε παππού να σου δείξω τα αμπέλια σου”, “είπε ο γάϊδαρος τον πετεινό κεφάλα”, και «ανοίγουν μια τρύπα στο νερό για τίποτα».. Αναγκαστικά μπήκαμε στο χορό και όπως μας σφυράνε θα χορεύουμε, στο μέτρο του δυνατού πολιτισμένα.

Το Ελληνικό κράτος με νόμους και διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και ιστορικοί καταγράφουν  τελεσίδικα την ιστορική αλήθεια και δεν αφήνουν περιθώρια για όνειρα και κουβεντούλες στα καφενεία. Η ιστορία ούτε ξαναγράφεται ούτε σβήνεται από κανέναν, πως να σβηστεί το Χρονικό του Μορέως και η διακήρυξη τησ Εθνοσυνέλευσης…, ούτε από τους “ανόητους επαρχιώτες που αυτοπυροβολούντε” για μια τρύπα στο νερό, ούτε από τους ερασιτέχνες του ΥΠΠΟΑ, της Περιφέρειας ,του Δήμου , “τα τοπόσημα” της ΕΡΤ και τους “ειδικούς” φωστήρες για όλα του διαδικτύου, που δεν τελείωσαν ποτέ ούτε μια σελίδα της ιστορίας και συνεχίζουν να κάνουν “λαθάκια” τυχαία πάντοτε μονόπλευρα…… και επιμένουν απαξιωμένοι, γελοίοι και γραφικοί  να θέλουν “να μας δείξουν τα αμπέλια μας” και να “αυτοπυροβολούντε”.

Οι φίλοι μας και οι γείτονες μας , όλοι είμαστε στη ίδια βάρκα της Θυρέας ,δεν περισσεύει κανένας ,δεν ανοίγουμε ποτέ τρύπες ,ούτε αφήνουμε άλλους να ανοίγουν τρύπες …,γιατί τελικά θα βουλιάξουμε και θα πνιγούμε όλοι ……

Όταν κάποιος μας επισκέπτεται δεν έρχεται να δει μόνο μια πλατεία, πάντοτε βλέπει περισότερα ας το καταλάβουμε…. Ας το πούμε διαφορετικά και επιγραμματικά , είναι στο συμφέρον μας να προβάλλουμε τους γείτονες μας (και είναι στο συμφέρον μας να μην αυτοπυροβολιόμαστε για μια τρύπα στο νερό), τελεία και πάβλα.

«Όλβιος όστις της ιστορίας έσχε μάθησιν» Ευριπίδης

Το ιστορικό Άστρος και ο ιστορικός Αγιάννης είναι μιά κοινότητα για περισσότερα από χίλια χρόνια και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος . Στα παρακάτω κείμενα  από εγκυρότατες πηγές το Άστρος και ο Αγιάννης του Άστρους αναφέρονται συχνά για τουλάχιστον  διακόσια χρόνια.

Όταν οι επισκέπτες σήμερα έρχονται στην «Αθήνα» περνάνε από το αεροδρόμιο στο Μαρκόπουλο. Δεν ακούσαμε κανένα να αποκαλεί το «Μαρκόπουλο» Αθήνα.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

Το 1821 ο Δημήτριος Υψηλάντης ήλθε στο Άστρος.

Από, Θυρεάτις Γη ( Ιστορία – Αρχαιολογία – Λαογραφία ) Ιωάννης Κουσκουνάς – Κυριάκος Χασαπογιάννης -Ιωάννης Κακαβούλιας. 1981

Από την κτητορική επιγραφή της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη.

«1798  ΕΝ ΜΗΝΙ ΙΟΥΛΙΩ 18

Η ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝΑ

ΤΙ ΕΣΤΗΚΑΣ ΘΑΜΒΟΥΜΕΝΟΣ ΦΙΛΕ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑΝ ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΖΗΤΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΣ ΤΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΜΩΜΑ ΜΟΥ………………………

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960, ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

“Η έδρα της Κυβερνήσεως μεταφερθή εις Άγιον Ιωάννην του Άστρους εν Κυνουρία

Από, Θυρεάτις Γη ( Ιστορία – Αρχαιολογία – Λαογραφία ) Ιωάννης Κουσκουνάς – Κυριάκος Χασαπογιάννης -Ιωάννης Κακαβούλιας. 1981

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946, ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.

Η πλατεία της σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικός τόπος.

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

“Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.”

H διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης εχρησιμοποίησε το νόμιμο όνομα Άστρος. Οι πληρεξούσιοι της εθνοσυνέλευσης βέβαια και ο Κολοτρώνης δεν θα υπόγραφαν παρατσούκλια…. που ακούγονται στα καφενεία. Είναι ένα συνταγματικό κείμενο . « Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγροτήση εν Άστρει Συνέλευσιν” και τελειώνει καθαρά και ξάστερα, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης..

«Εξεδόθη εν Άστρει». Το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης , υπήρχε πριν το 1823, δεν το εφεύραν εκείνη την ημέρα. Η διακήρυξη ευτυχώς το λέει καθαρά «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου».Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης έφυγε από τον Αγιάννη το 1756 και ονόμασε το κτήριο στην Τεργέστη «ΑΣΤΡΟΣ».

«Εν τούτω τω τόπω συνήλθεν η Β΄ Εθνική Συνέλευσις των Ελλήνων, 30 Μαρτίου 18 Απριλίου 1823»,

O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων είναι αναμφισβήτητα ένα από το σημαντικότερα ιστορικά μνημεία όχι μόνο της Κυνουρίας αλλά και της πατρίδας μας, βρίσκεται  στον  χωριστό χώρο , δίπλα στην Σχολή Καρυτσιώτη  και το Προαύλιο της Σχολής ,στο «ιστορικό τόπο» Αγροκήπιο Καρυτσιώτη, στο ιστορικό Άστρος Κυνουρίας.

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835). Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας.Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο ΔήμοΆστρους το1985 (ΦΕΚ 99Α  28/05/1985).

 Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας(ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997). 

Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου . Η πρώτη όμως αναφορά   με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.).

Ο Γ. Τερτσέτης αναφέρει «συνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους των δένδρων του Άστρους».(Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής φυλής σελ.287)

Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρεi μετά από το τραπέζι : «Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα».

Το Ελληνικό κράτος , η διακήρυξη της εθνοσυνέλευσης του 1823 ,διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και ιστορικοί αναφέρουν και αναγνωρίζουν διαχρονικά το Άστρος ,για πολλούς αιώνες ,τελειώσαμε τελεία και πάβλα.

Οι πρώτοι κάτοικοι του Παραλίου Άστρους Ζαφειρόπουλοι δεν κατάφεραν το 1835 να εντάξουν το Παράλιο Άστρος στο δήμο Θυρέας, γιατί πιθανόν τότε δεν είχε τελειώσει ο οικισμός .Το Ελληνικό κράτος έκρινε τότε δεν υπήρχαν τα κατάλληλα κριτήρια.

Ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος και οι αδελφοί του αργότερα το 1845 κατάφεραν να εντάξουν το Παράλιο Άστρος στον δήμο Θυρέας. ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 .

Δεν είναι τυχαίο οι φίλοι μας Παραλιώτες ετίμησαν τον Άκουρο με άγαλμα στην κεντρική πλατεία, αναγνωρίζοντας ο  ‘ΟΙΚΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ”  έχτισε το Παράλιο Άστρος. Ας το πούμε διαφορετικά για να το καταλάβουν  και αυτοί που προσποιούντε ότι δεν το καταλαβαίνουν. Η πλειοψηφία  του Παραλίου Άστρους με δική της πρωτοβουλία θεώρησε σωστό να τιμήσει τον ΟΙΚΙΣΤΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ  Άκουρο και αναφέρει στο άγαλμα του το σωστό όνομα  του «Παραλίου Άστρους».  Βέβαια σε κάθε κοινωνία υπάρχουν και απομονωμένοι  «ανόητοι επαρχιώτες»,  που δεν διαβάζουν ούτε επιγραφές, τι να κάνουμε και τι άλλο να πούμε. Οι ιστορικοί μας λένε οι αδελφοί Ζαφειρόπουλοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του Παραλίου Άστρους. Ας βγάλλουν τα δικά τους συμπεράσματα οι φίλοι μας αναγννώστες ,γιατί άραγε το Παράλιο Άστρος δεν εντάχθηκε στο δήμο Θυρέας το 1835 και εντάχθηκε αργότερα το 1845. Δεν πρέπει να είσαι νευροχειρουργός για να το καταλάβεις. Το 1835 εντάχθηκαν στο νεοσύστατο δήμο Θυρέας ο Αγιάννης ,έδρα του δήμου , Άστρος, Μελιγού και Κορακοβούνι.

H φωτογραφία Από την ιστολελίδα το Άστρος της Θαλάσσης

Από το Αγιάννη προήλθε το Παράλιο Άστρος και στους εκλογικούς καταλόγους του 1871 της κοινότητας Παραλίου Άστρους ο πρώτος στον κατάλογο με το όνομα Πάσχος είναι Αγιαννίτης .

Από την ιστολελίδα το Άστρος της Θαλάσσης

Από , Ιωάννη Μ. Αρβανίτη – Από τις Πηγές του Λαού μας, τόμος A,Β, Αθήνα 1988

Διακρίνονται οι σφραγίδες της Κοινότητας του Παραλίου Άστρους , από τις αρχές του 20 αιώνα αρχικά, «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1912 και αργότερα «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1932.

Τα κάστρα μας : Κάστρο Εστέλλα ( στον Αγιάννη ) και Κάστρο Παραλίου ¨Αστρους

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε κάτι και για τα κάστρα μας , γιατί  δυστυχώς υπάρχουν γύρω μας  πολλά μαργαριτάρια και ατεκμήριωτες ανακρίβειες. Μερικοί δεν γνωρίζουν τι είναι πηγές και  βιβλιογραφία  και έχουν το λάγο τους …που ξεχνάνε να αναφέρουν τις πηγές τους, για ένα  ευνόητο απλούστατο λόγο…..

Διαβάζοντας την ιστορία μας βρήκαμε ενδιαφέροντα θέματα σχετικά με τα κάστρα μας,  από βιβλιογραφία  που μας  πρότεινε το Υπουργείο Πολιτισμού, και  θέλουμε να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας που ενδιαφέροντε  για ιστορικά θέματα και εκείνους που  «διαβάζουν την ιστορία μας».

Κάστρο Εστέλλα (στον Αγιάννη)

Το κάστρο Εστέλλα  στον Αγιάννη , διακρίνεται σαν μακρυνό αστέρι «επάνω εις τα όρη »  suso en law montanyas ,   όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως.Στο βάθος ευθεία ο Αργολικός και στο κέντρο στο μικρό λόφο είναι το «νησί» που είναι το Κάστρο  Παραλίου Άστρους.

Το κάστρο Εστέλλα στον Αγιάννη έχτισε  το 1256 ο Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς υποταγήν των ανυπότακτων γειτόνων Τσακώνων στη  Σίταινα , Καστάνιτσα και Πραστό, εκεί που ήταν οι Τσάκωνες , «επάνω εις τα όρη »  suso en law montanyas ,   όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως.

Το μνημείο προστατεύεται από τον Αρχαιολογικό Νόμο 3028/2002.Ενδιαφέρον είναι ότι το κάστρο Εστέλλα στον Αγιάννη είχε και την ονομασία  ‘Αστρος (Κάστρο, Ακρόπολη  Άστρους)  και ο Αγιάννης είχε και την ονομασία Αγιάννης Άστρους

Νίκο Α. Βέη , Μνείαι  του Άστρους

(Ο Νίκος Βέης (1883 – 1958) ήταν Βυζαντινολόγος ιστορικός και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός).

Ο διακεκριμένος Ακαδημαϊκός Νίκος Βέης  είναι κατηγορηματικός.

«Όθεν το castiello  la Estella (=Άστρος) πρέπει να αναζητήσωμε στα ενδότερα της Κυνουρίας « suso en las montanyas”.

«Και όντως το Άστρος και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήτο διμερές… οι κατοικούντες τα λεγόμενα Καλύβια Άστρους (είτε Αγιαννίτικα) αναγκάζονται ένεκεν των ελωδών πυρετών ν’αναβαίνωσιν εις το Άγιον Ιωάννη. … ο Άγιος Ιωάννης κατ αρχάς είχεν υπόστασιν σαν θερινή κατοικία των Αστρινών καλουμένη και (επάνω) Άστρος και Αγιάννης Άστρους,έπειτα δε κατέστη και αυτοτελές χωρίον ,ότε μετά την Άλωσιν της Βασιλευούσης …Και ακριβώς επί μεμονωμένου βουνού άνωθεν του Αγίου Ιωάννου (=Επάνω Άστρους) κείται … το Κάστρο τη Ωριάς …Κατά την εμήν γνώμην μετά τας ανωτέρω εξηγήσεις πιθανώτατα δυνάμεθα να ταυτίσωμεν το Κάστρο της Ωριάς του Πάρνωνος προς το Estella =Άστρος.(σελ 99-100).

 Κάστρο Παραλίου Άστρους

Το Κάστρο του Παραλίου Άστρους υπάγεται στην αρμοδιότητα της ΕΦΑΑΡΚ, που

Από τον Καστρολόγο

“Το κάστρο στο Παράλιο Άστρος συγχέεται από κάποιους παλαιότερους μελετητές με το κάστρο Eστέλλα, το οποίο σύμφωνα με την Αραγωνική παραλλαγή του Χρονικού του Μορέως, ανεγέρθηκε το 1256 από τον Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο. Σήμερα θεωρείται σίγουρο ότι το κάστρο στο Παράλιο Άστρος δεν έχει σχέση με το Estella.”

Επίσης ενδιαφέρον βρήκαμε διαβάζοντας  για τα κάστρα, οι Ζαφειρόπουλοι αναφέρονται από τους ιστορικούς ότι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του Παραλίου Άστρους, το 1824-1825  έχτισαν σπίτια στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους και ανακαίνησαν το κάστρο .Επίσης η πρώτη οικοδομική φάση του κάστρου εντοπίζεται  στην περίοδο μεταξύ του 17ου αι. και του τέλους του 18ου αι  και φυσικά  η δεύτερη οικοδομική περίοδος εντοπίζεται από το 1824 και 1825 με τον Άκουρο.

Όπως μας λένε διακεκριμένοι ακαδημαϊκόι και  ιστορικοί, η χαρτογράφηση  τον μεσαίωνα γινόταν βασικά από έγγραφα και πληροφορίες που πολλές φορές  ήταν εσφαλμένες και ανακρίβωτες. Οι χαρτογράφοι του μεσαίωνα αντέγραφον, χωρίς έλεγχο ο  ένας το άλλον, για το λόγο αυτό βλέπουμε το ανύπαρκτο νησί  Stella  που αναφέρεατι από τον Gastaldi  μέσα στη θάλλασα σαν πραγματικό νησί,  να  υπάρχει επίσης  λανθασμένα σε  πολλούς  μελλοντικούς χάρτες .

Οι παλιοί χάρτες χωρίς  τεκμηριωμένα κείμενα και αναφορές δεν είναι από μόνοι τους ιστορικές πηγές , είναι πιθανές ενδείξεις που επί πλέον χρειάζονται τεκμηρίωση  με αναφορές για να γίνουν έγκυρες πηγές.Οι πληροφορίες στους παλιούς χάρτες  είναι ατεκμηρίωτες,  αντικροούμενες και συγκεχυμένες.Υπάρχει παλιός χάρτης που ο Αγιάννης στο χάρτη είναι Άστρος και το Άστρος  είναι Αγιάννης .Χάρτες χωρίς έγκυρη βιβλιογραφία δεν είναι έγκυρες  πηγές , σαν τον συχνά  αναφερόμενο «χάρτη του Όθωνα», σαν ο νεαρός τότε   Όθωνας  ήξερε που πάνε τα τέσσερα…..  

“Σε χάρτη του 1885 ο Άγιος Ιωάννης εμφανίζεται να έχει 1478 κατοίκους. Το παράδοξο με τον χάρτη αυτό είναι ότι ο Αγιάννης αναφέρεται ως Άστρος, ενώ το Άστρος Άγιος Ιωάννης” astros-kynoyriaNews .gr Από Ιστορία του Αγιαννη του Γιάννη Κουρμπέλη .

Δείτε τους παρακάτω συνδέσμους για τα κάστρα μας. 

Είναι βέβαιο το ΥΠΠΟΑ προτείνει εγκυρότατες  πηγές και ο Καστρολόγος με την συννημένη βιβλιογραφία γνωρίζουν τα κάστρα καλύτερα από όλους.

Αναστάσιος Ι. Μπάλλας ,Πελοποννησιακά, Τόμος ΚΓ Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών,Βραβείο  της Ακαδημίας Αθηνών

Εστέλλα, κάστρο – mobileContent – eCastles (culture.gr)εί

Κάστρο Εστέλλα – Ελληνικά Κάστρα

Παράλιο Άστρος – mobileContent – eCastles (culture.gr)

Κάστρο Παράλιου Άστρους – Ελληνικά Κάστρα – Kastra.eu

Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη -Το κάστρο του Παραλίου Άστρους Κυνουρίας πρώτες παρατηρήσεις, Αθήνα 2007

Για να καταλήξουμε κάπου.

Το Ελληνικό κράτος ,η διακήρυξη της εθνοσυνέλευσης του 1823 ,διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και ιστορικοί αναφέρουν και αναγνωρίζουν διαχρονικά το Άστρος , για  πολλούς αιώνες, τελειώσαμε τελεία και πάβλα.

Το Ελληνικό κράτος και επίσης οι φίλοι μας Παραλιώτες αναφέρουν και αναγνωρίζουν το Παράλιο Άστρος από το 1845 η  πριν 177 χρόνια ,τελειώσαμε τελεία και πάβλα.

Όλα τα άλλα είναι όνειρα καλοκαιρινής νύκτας και κουβεντούλες στα καφενεία, τελειώσαμε τουλάχιστον πριν 200 χρόνια και βαρεθήκαμε  μια  αναιτιολόγητη αντιπαράθεση χωρίς νόημα και  χωρίς μια εφικτή συγκεκριμένη πρόταση, τελεία και πάβλα.

Καταλήγουμε, επαναλαβάνουμε  και τελειώνουμε.

Οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης το 1823  και διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και ιστορικοί πριν διακόσια χρόνια, τελείωσαν πολύ εύκολα , οριστικά και τελεσιδίκα την συζήτηση για το όνομα  Άστρος, γιατί τότε όχι μόνο δεν υπήρχε καν θέμα αλλά και ο Αγιαννίτης στρατηγός Άκουρος το 1845 είχε τον πρώτο λόγο και το Παράλιο Άστρος εντάχθηκε στον δήμο Θυρέας (ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845) .

Όμως η αντιπαράθεση άρχισε σχεδόν πριν 100 χρόνια και πρόσφατα δυνάμωσε γιατί μερικοί “ανόητοι επαρχιώτες” δεν ασχολούντε όπως θα έπρεπε  με το τόπο μας , δεν ξέρουν να προβάλλουν τον τόπο μας  και ξοδεύουν το χρόνο τους να απαξιώνουν τους γείτονες τους , για να φαίνονται  δήθεν σπουδαίοι, και να ανοίγουν τρύπες στη βάρκα μας. Βλάπτουν πρωταρχικά τους εαυτούς τους  και τον τόπο μας , γιατί όλα γίνονται για μια τρύπα στο νερό και στην πραγματικότητα για αυτοπροβολή , χωρίς μια εφικτή πρόταση για κάτι συγκεκριμένο  και  ακόμα φοβούντε  η ντρέποντε την οργή της τοπικής κοινωνίας να προτείνουν και το όνομα Πυράμια για το Παράλιο Άστρος , που διαφημίζουν καθημερινά σαν το αρχαίο όνομα .Αν το όνομα Πυράμια είναι τεκμηριωμένο ,όπως μας λένε και είναι  , θεωρούμε  ανοησία να μην προτείνετε  και σήμερα, για να γλυτώσουμε τελικά και οριστικά  από αυτό το παραλογισμό για τίποτα.

Η τοπική κοινωνία  της Θυρέας σωστά και σοφά , δεν κάνει ποτέ λάθη, ασχολείται με όλα αυτά που μας ενώνουν , απομονώνει και περιφρονεί  τους “ανόητους επαρχιώτες” και αναγκαστικά προσπαθεί  πότε πότε να κλείνει και να  «σφραγίζει»  τις τρύπες στη βάρκα μας, για να μην βουλιάξουμε .

[2.27.1] “Ἀνέστησαν δὲ καὶ Αἰγινήτας τῷ αὐτῷ θέρει τούτῳ ἐξ Αἰγίνης Ἀθηναῖοι, αὐτούς τε καὶ παῖδας καὶ γυναῖκας,…..2.27.2] ἐκπεσοῦσι δὲ τοῖς Αἰγινήταις οἱ Λακεδαιμόνιοι ἔδοσαν Θυρέαν οἰκεῖν καὶ τὴν γῆν νέμεσθαι, …. δ Θυρετις γ μεθορία τῆς Ἀργείας καὶ Λακωνικῆς ἐστίν, ἐπὶ θάλασσαν καθήκουσα. καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐνταῦθα ᾤκησαν, οἱ δ᾽ ἐσπάρησαν κατὰ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα”.

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πηγές

Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας 

Παράλιο Άστρος Κυνουρίας

Θυρεάτις Γη ( Ιστορία – Αρχαιολογία – Λαογραφία ) Ιωάννης Κουσκουνάς – Κυριάκος Χασαπογιάννης -Ιωάννης Κακαβούλιας. 1981

http://www.zafeiris.gr/linked/book4.pdf

Άστρος Κυνουρίας : Ιστορική αναδρομή

Αρχαιολογικοί χώροι – Ιστορία & Αξιοθέατα Άστρους Αρχεία – Κοινότητα Άστρους (koinotita-astrous.gr)

Ο Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης ) & Άστρος: Ιστορία, Θυρεάτις Γη, Προεστοί, Αρχοντικά & Εκκλησίες

Ιωάννη Μ. Αρβανίτη – Από τις Πηγές του Λαού μας, τόμος A,Β, Αθήνα 1988

Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη -Το κάστρο του Παραλίου Άστρους Κυνουρίας πρώτες παρατηρήσεις, Αθήνα 2007

Πίσω στη  σελίδα  Αρχαιολογικοί Χώροι στο Άστρος

Πίσω στην Αρχική σελίδα

astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή.

astrosgr.com/en Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

Άστρος Κυνουρίας : Ιστορική αναδρομή

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ Ἱστορίαι (2.27.1-2)

 [2.27.1] “Ἀνέστησαν δὲ καὶ Αἰγινήτας τῷ αὐτῷ θέρει τούτῳ ἐξ Αἰγίνης Ἀθηναῖοι, αὐτούς τε καὶ παῖδας καὶ γυναῖκας,…..2.27.2] ἐκπεσοῦσι δὲ τοῖς Αἰγινήταις οἱ Λακεδαιμόνιοι ἔδοσαν Θυρέαν οἰκεῖν καὶ τὴν γῆν νέμεσθαι, ….ἡ δὲ Θυρεᾶτις γῆ μεθορία τῆς Ἀργείας καὶ Λακωνικῆς ἐστίν, ἐπὶ θάλασσαν καθήκουσα. καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐνταῦθα ᾤκησαν, οἱ δ᾽ ἐσπάρησαν κατὰ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα”.

Θυρεάτις Γη ( Θυρέα)

Η Κυνουρία αντλεί το όνομα της από τον αρχαίο οικιστή της περιοχής Κύνουρο, γυιό του Περσέα σύμφωνα με την Αργεία παράδοση. Οι κάτοικοι την Κυνουρίας ήταν σε σειρά  Πελασγοί, Δαναοί, Ίωνες  και Δωριείς.Οι Κυνουριείς ήταν Ιώνες και έδωσαν το όνομα στην περιοχή από το όνομα τους.

Στη βόρεια Κυνουρία , στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης ,  υπήρχε ο κύριοτερος  οικισμός της περιοχής η Θυρέα   και δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίηδα, η Εύα στην οποία βρίσκεται η πασίγνωστη Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού και  αργότερα  τουλάχιστον από το 2.μ,χ αιώνα το Άστρος.

Υποστηρίζεται η άποψη από τους ιστορικούς   οι Θυρεάτες προέρχοντο από τους Δαναούς. που εγκαταστάθηκαν στο Άργος, την πρώτη πόλη της Ευρώπης,  από το 2,800-2,000 π.χ.

«Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που στο παραπάνω χάρτη διακρίνεται η αρχαία πόλη της Θυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες».

Γενικά τον μεσαίωνα οι δραστηριότητες στο Θυρεάτικο κάμπο και στα παράλια ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Οι ιστορικοί  για την περίοδο πρίν το 1800, δεν κατέγραψαν σημαντικά γεγονότα για την περιοχή  γιατί απλούστατα δεν υπήρχαν.  Αναφέρουν διάφορα ονόματα για την περιοχή χωρίς τεκμηριωμένες λεπτομέρειες , όπως Άστρος, Aστρίτσι , Καστράκι, Τoastri, Οstrici,Laprici, Astritsι, Αstrizzi, Astrisssi, Stella . Οι πληροφορίες είναι γενικές, απλές αναφορές σε έγγραφα η πρόσωπα  , ατεκμήριωτες , αντικροούμενες  και συγκεχυμένες.

Φαίνεται το αναφερόμενο  Toastri” είναι το σημερινό Άστρος γιατι ταυτόχρονα αναφέρονται σε διαφορετικούς χάρτες  ανaτολικά η νότια  από το “Toastri”  το Οstrici, Laprici, Stella. Διαβάσαμε μεταξύ άλλων το όνομα Άστρος προήλθε από τη λέξη  άστυ,  Άστρι, Άστρος , σαν άστυ το γεωγραφικό  κέντρο της Θυρεάτιδας Γής.  Ενδιαφέρον είναι σε χάρτες επίσης ο Αγιάννης αναφέρεται σαν «Άστρος» και το Άστρος σαν «Άγιος Ιωάννης».

Η χαρτογράφηση  τον μεσαίωνα γινόταν βασικά από έγγραφα και πληροφορίες που πολλές φορές  ήταν εσφαλμένες και ανακρίβωτες. Οι χαρτογράφοι του μεσαίωνα αντέγραφον, χωρίς έλεγχο ο  ένας το άλλον, για το λόγο αυτό βλέπουμε το ανύπαρκτο νησί  Stella  που αναφέρεατι από τον Gastaldi  μέσα στη θάλλασα σαν πραγματικό νησί  να  υπάρχει επίσης  λανθασμένα σε   πολλούς  μελλοντικούς χάρτες .Επίσης οι πληροφορίες στους χάρτες  είναι ατεκμηρίωτες,  αντικροούμενες και συγκεχυμένες.

Οι κάτοικοι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ανέβηκαν στα βουνά  βασικά για δύο λόγους, για να γλυτώσουν από τους κατακτητές , που προτιμούσαν τα παράλια και τις μεγάλες πόλεις, και  για να μην τους «φάει ο κάμπος» με την ελονοσία και τις ασθένειες.

Το Άστρος και το Παράλιο Άστρος  δεν αναφέρονται για εκατονταδες  χρόνια  στους Τούρκικους φορολογικούς καταλόγους , αλλά αναφέρονται τα άλλα μεγάλα ιστορικά χωριά. Ο λόγος που το  ¨Αστρος δεν αναφέρεται στους Τούρκικους φορολογικούς καταλόγους είναι ότι αναφερόταν ο Αγιάννης ,που ήταν το μητροπολιτικο κέντρο της Θυρέας για εκατονταδες χρόνια και ο Αγιάννης ήταν μία κοινότητα με το Άστρος , ήταν οι ίδιοι κάτοικοι, και ο Αγιάννης αναφερόταν επίσης σαν   Άστρος.

Από

Venetians and Ottomans in SouthEast Peloponnese  (15th*18th century)

Dr, Evangelia Balta Director of  Studies (Institute for Neohellenic Research/National Hellenic Research Foundation)

Πλυθησμός,  Πρώτη Τουκοκρατία  1540-1685 

Άγιος Ιωάννης  (203),  Αγιος Ιωάννης Θεολογος (107), Aγιος Πέτρος (300) , Βέρβενα (162), Δολιανά (49),  Καστάνιτσα (494), Κορακοβούνι (25), Μελιγού (210), Πλάτανος (57), Πραστός (461), Τρεστενα (84) ,

Στα βουνά της Κυνουρίας και της Αρκαδίας  γενικά δεν υπήρχαν Τούρκοι, αλλά οι Τουρκοι είχαν βάλλει τους συνεργάτες κοτζαμπάσηδες να  εισπράτουν το «χαράτσι» και ένας από τους μεγάλους φορεοεισπράκτορας και φίλος του σουλτάνου  ήταν και ο Αναγνώστης Παπάζογλου ,που τον εφοβόντουσαν οι Έλληνες και επίσης οι Τούρκοι σε ολόκληρη την  Πελοποννήσο. Ο «Τουρκοπαπάζογλου» κυνηγούσε τον Κολοκοτρώνη πολλά χρόνια.

Κατά το 1805 – 1806 όταν έγινε ο μεγάλος διωγμός των κλεφτών, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατέφυγε στη Μάνη. Όταν το έμαθε ο πασάς της Τριπολιτσάς, έστειλε τον Αναγνώστη Παπάζογλου με 50.000 γρόσια στον Μπέη της ΜάνηςΑντώνμπεη Γρηγοράκη. Όταν έφτασε ο Παπάζογλου, συνάντησε τον Αντωνόμπεη, του παρέδωσε τα γρόσια και την εξής διαταγή: <<Το κεφάλι του Κολοκοτρώνη. Ειδεμή να βάψετε όλοι από τώρα μαύρα τα σκουτιά (= ρούχα) σας>>. Ύστερα, ο Μπέης έδωσε τα λεφτά στον μανιάτη Κωνσταντίνο Δουράκη, προκειμένου να βρει και να παραδώσει στον πασά τον Κολοκοτρώνη. Ως γνωστόν ο Δουράκης παγίδευσε τον Κολοκοτρώνη στον πύργο του, αλλά ο Κολοκοτρώνης δραπέτευσε και κατέφυγε στη Ζάκυνθο Θέλουμε να αναφέρουμε ότι οι λέξεις, κοτζαμπάσηδες και συνεργάτες , είναι οι πιο βρώμικες λέξεις της Ελληνικής γλώσσας.

Στα βουνά της Κυνουρίας εβασίλευαν οι «κλέφτες» αγωνιστές , που  «έκλεβαν» τους  Τούρκους φοροεισπράκτορες και τους συνεργάτες τους κοτζαμπάσηδες . Για το λόγο αυτό , που οι κλέφετς εβασίλευαν στα βουνά, βασικά η επνάσταση  άρχισε στα βουνά και αναμφισβήτητα το “στρατόπεδο των Βερβένων”  στα βουνά έπαιξε καταλυτική σημασία για την οργάνωση και επιτυχία του απελευθερωτικού αγώνα .Δεν είναι υπερβολή να πούμε από το “στρατόπεδο των ιστορικών Βερβένων” άρχισε ουσιαστικά και στρατιωτικά η απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Τον 17ον και  18ον αιώνα  οι Αγιαννίτες άρχιζαν να χτίζουν περισσότερα  «καλύβια»   και  « αρχοντικά»  στο Άστρος , που μερικά υπάρχουν και σήμερα.

Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741-1819) το 1798 έχτισε την Σχολή Καρυτσιώτη  στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη ,επίσης το 1798 άρχισε να χτίζει το μεγαλοπρεπές  μέγαρο  που ονόμασε «ΑΣΤΡΟΣ» στη Τεργέστη,έχει ιδιαίτερη σημασία που δεν το ονόμασε Αγιάννης, (  αργότερα γνωστό σαν Palazzo Cartsiotti).  Ο Αγιαννίτης ευεργέτης μας τιμούσε στην διασπορά  έμπρακτα την γενέτειρα  του Άστρος (Αγιάννης )  και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη και με το αδελφό του Γεώργιο, επίσης το 1805,  έφερε και το νερό  στο Άστρος από την «μάννα του νερού»   της Λουκούς.

Οι επαναστατημένοι Έλληνες επέλεξαν τελικά το Άστρος και το Αγροκήπιο Καρυτσιώτη  για την Εθνοσυνέλευση ως «τόπος του Έθνους». Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης..

Από Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.-ΕΕΤΑΑ (eetaa.gr)

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).  Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα {ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ 99Α – 28/05/1985)( Για ιστορικούς λόγους έγινε δήμος). Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997) . Το 1845 Ο Αγιάννης αποτέλεσε την θερινή έδρα της Επαρχίας Κυνουρίας.

Παράλιον Άστρος (Αρκαδίας)  ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 . Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θυρέας.  ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912.  Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους.

Γνωρίζουμε ότι στη Θυρεάτιδα Γη  τουλάχιστον τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια (2008-2022) υπάρχουν «βαρβαρισμοί και σολοικισμοί» ,πολλά ανεξήγητα και παράλογα που αδίστακτα  και προκλητικα παρουσιάσθηκαν με την εκπομπή  τοπόσημα  της ΕΡΤ και στο Σχέδιο στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του δήμου μας  και υπάρχει  συνέχεια της στενοκεφαλιάς,  κουταμάρας και στραβομάρας . Βάρβαροι στην αρχαία Ελληνική γλώσσα  δεν ήταν οι απολίτιστοι , αλλά αυτοί που δεν μιλούσαν Ελληνικά και «βαρβαρισμός» στη νέα Ελληνική είναι τα γραμματικά  λάθη και «σολοικισμός» τα συντακτικά λάθη και κατά επέκταση  οι αρλούμπες και κουταμάρες.

 Θα επανέλθουμε άλλη φορά  στους  γνωστούς πλέον «βαρβαρισμούς» και στις γραφικές κουταμάρες , αλλά κρίνουμε αναγκαίο να απαντήσουμε  συνοπτικά  στα «τοπόσημα»  και σε όλα αυτά τα «σχέδια» ,με συγκεκριμένα έγγραφα και όχι με ατεκμήριωτες  ευχές και όνειρα καλοκαιρινής νύκτας.

1) Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου  Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.. «Εξεδόθη εν Άστρει». Το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης , υπήρχε πριν το 1823, δεν το εφεύραν εκείνη την ημέρα. ( Η διακήρυξη ευτυχώς το λέει καθαρά «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου»,  για να μην υπάρχουν παρερμηνείες ,όπως για το ΚολοκοτρωνέΙκο Τραπέζι,  από τους άσχετους «βάρβαρους»

2) Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835). Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας. 

3) Οι πρώτοι κάτοικοι του Παραλίου Άστρους Ζαφειρόπουλοι δεν κατάφεραν το 1835 να εντάξουν το Παράλιο Άστρος στο δήμο Θυρέας, γιατί πιθανόν τότε  δεν είχε τελειώσει ο οικισμός .Το Ελληνικό κράτος έκρινε  τότε δεν υπήρχαν τα κατάλληλα κριτήρια.

4) Ο οικιστής του Παραλίου Άστρους  Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος και οι αδελφοί του αργότερα  το 1845 κατάφεραν  να εντάξουν  το Παράλιο Άστρος στον δήμο Θυρέας. ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 .

https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=10479

Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.-ΕΕΤΑΑ (eetaa.gr)

Διακρίνονται οι σφραγίδες της Κοινότητας του Παραλίου Άστρους , από τις αρχές του 20 αιώνα αρχικά, «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1912 και αργότερα «ΚΟΙΝΟΤΗς ΠΑΡΑΛΙΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ» 1932

Το Άστρος και ο Αγιάννης είναι μια κοινότητα και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος για πολλές  εκατοντάδες χρόνια. Από το χωριό Άγιος Ιωάννης προήλθε το Άστρος , το Παράλιο Άστρος, αλλά και άλλοι οικισμοί

Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου . Η πρώτη όμως αναφορά   με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.). Ο Νίκος Βέης (18831958) καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός αναφέρει  «έχομε κατ΄ επανάληψιν μνείας  του Κυνουριακού αυτού πολίσματος» του Άστρους το 1320,1372,1374, 1407,1421, ,1435, 1463, 1467, 1471, 1481. Ο Γ. Τερτσέτης αναφέρει  «συνέτρωγαν  ο Δημήτριος Υψηλάντης  και  ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους  των δένδρων του Άστρους».(Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής φυλής  σελ.287) Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρεi μετά από το τραπέζι  : «Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα». Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης .

Για πολλούς αιώνες πριν την επανάσταση του 1821 σε διαφορές αναφορές και χάρτες οι δύο οικισμοί το Άστρος και ο Αγιάννης ανακατεύονται , το Άστρος αναφέρεται Άστρος ,γίνεται Αγιάννης ,Καλύβια Άστρους,  Αγιαννίτικα καλύβια  και ο Αγιάννης αναφέρεται Aγιάννης,  γίνεται Άστρος, ορεινό Άστρος ,επάνω Άστρος , Αγιάννης του Άστρους και Αγιαννίτικα καλύβια.

Ο Αγιάννης  αναφέρεται για πρώτη φορά το 1435 στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή και πιθανόν πήρε το όνομά του από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που βρίσκεται στο κάτω μέρος του χωριού. Από το ίδιο σιγίλλιο του 1638 πληροφορούμαστε ότι ο Αγιάννης έγινε πατριαρχική εξαρχία «χάριν βεβαίως τῆς Σχολῆς τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου, λειτουργούσης πολλοῦ παλαιότερον».  Σύμφωνα, λοιπόν, με το συγκεκριμένο απόσπασμα στον Άγιο Ιωάννη λειτουργούσε σχολείο, πολύ πριν το 1638. Στον Άγιο Ιωάννη, λειτουργούσαν επίσης και «κατώτερα» σχολεία, όπως αυτό του Παπακυριακού και κρυφά σχολεία, αρχικά στο Μετόχι της Μονής Λουκούς, Άγιος Δημήτριος και αργότερα στους νάρθηκες των εκκλησιών του χωριού.

Oι Αγιαννίτες πραγματικά δεν παραδόθηκαν ποτέ στους κατακτητές και για απόδειξη με το τρόπο τους κατάφεραν να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοικτά όλη την διάρκεια του τούρκικου ζυγού και διατήρησαν κρυφά και φανερά αναμμένη την φλόγα του έθνους.

Η περίφημη  και “καλλιμάρμαρος” Σχολή Καρυτσιώτη.

Από κτητορική επιγραφή της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη.

«1798  ΕΝ ΜΗΝΙ ΙΟΥΛΙΩ 18

Η ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝΑ

ΤΙ ΕΣΤΗΚΑΣ ΘΑΜΒΟΥΜΕΝΟΣ ΦΙΛΕ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑΝ ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΖΗΤΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΣ ΤΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΜΩΜΑ ΜΟΥ………………………..

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη)

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960, ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741-1819) γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη) και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και “καλλιμάρμαρο” Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη. Ο μεγάλος ευεργέτης μας από την διασπορά ενδιαφερόταν έμπρακτα για την απελευθέρωση της πατρίδας  μας και είχε σχετικές επαφές με πολλούς μεγάλους  της εποχής του , όπως με το Ρήγα Φεραίο και τον Μέττερνιχ.  Το 1798  επίσης άρχισαν οι εργασίες  για το μεγαλοπρεπές μέγαρο του στην Τεργέστη  , που το είχε ονομάσει «Άστρος» και αργότερα ονομάσθηκε  μετά τον θάνατο του μέχρι σήμερα Palazzo Carciotti. Ο Μέττερνιχ  ο σπουδαιότερος  πολιτικός της Ευρώπης  και φημισμένος υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας το 1816 φιλοξενήθηκε και έμεινε για ένα διάστημα  στο  μέγαρο «Άστρος» ,στη σημερινή οδός 3ης Νοεμβρίου, όπου βρίσκεται το κτήριο, ονομαζόταν μέχρι το 1918 Riva Carciotti, δηλαδή οδός Καρυτσιώτη.  Aναφέρεται ότι έχτισε την Σχολή στον Αγγιάννη και το Άστρος  με προτροπή του εθνικού ήρωα Ρήγα Φεραίου, για να μάθουν «γράμματα» και την ιστορία τους  οι σκλάβωμένοι  τότε συμπολίτες του και να επαναστατήσουν .  Επίσης στο μέγαρο του  παρείχε καταφύγιο στη σοφίτα αυτού του αρχοντικού για μήνες στους διασωθέντες Ιερολοχίτες, στρατιωτικό τμήμα της ελληνικής επανάστασης για την εθνική ανεξαρτησία.

Το Ελληνικό κράτος  αναγνωρίζοντας την μεγάλη προσφορά της Σχολής Καρυτσιώτη  στο Ελληνικό έθνος εκήρυξε σαν «ιστορικόν διατηρητέον μνημείον», «ιστορικό τόπο»  και «αρχαιολογικόν χώρον».

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη)

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960, ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946, ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.

Η πλατεία της σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικός τόπος.

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

«Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο το εναπομείναν σήμερα τμήμα εκτάσεως 18.850 τα.μ. του παλαιού αγροκηπίου (συνολικής εκτάσεως 46 στρεμμάτων), το οποίο ανήκε στη Σχολή Καρυτσιώτη και εντός του οποίου βρίσκεται η Σχολή Καρυτσιώτη, όπως αυτό εμφαίνεται στο Κτηματολογικό Διάγραμμα κλίμακας 1:1000 και σημειώνεται με τα στοιχεία 1, 2, 3 έως και 15, λόγω των σημαντικών ιστορικών γεγονότων, τα οποία έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ο χώρος αυτός είναι τμήμα του αγροκηπίου – αρχικά 46 στρεμμάτων, το οποίο είχε δωρίσει ο Δημήτριος Καρυτσιώτης στη Σχολή, την οποία είχε ιδρύσει το 1805 – δενδροφυτεμένου με πορτοκαλιές, λεμονιές και ελιές, το προϊόν των οποίων χρησιμοποιούνταν για την πληρωμή των δασκάλων της Σχολής και την κάλυψη των εξόδων της.

Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης».

Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 15 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823.

Ο “Ιερός Xώρος” της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων, στο Άστρος (koinotita-astrous.gr)

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

Το Ναύπλιο, που είχε αρχικά επιλεγεί για να πραγματοποιηθεί η Συνέλευση, απορρίφθηκε καθώς εθεωρείτο «τόπος μερικός», δηλ. κομματικός, υπό την απόλυτο επιρροή του Κολοκοτρώνη. Έτσι, επιλέχθηκε τελικά το Άστρος για την Εθνοσυνέλευση ως «τόπος του Έθνους», δηλαδή τόπος ουδέτερος, που δεν ανήκε σε κομματικές φατρίες.“ Οι συνεδριάσεις έγιναν στην ύπαιθρο, «μέσα εις ένα περιβόλι», σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης Στο Άστρος άρχισαν να προσέρχονται τα μέλη της κυβέρνησης από τις αρχές Μαρτίου, αλλά χρειάστηκε ένας περίπου μήνας μέχρι να έλθουν οι πληρεξούσιοι. Η συνέλευση άρχισε στις 10 Απριλίου 1823 στο Άστρος Κυνουρίας και κράτησε μέχρι τις 30 Απριλίου.

DCIM\101MEDIA\DJI_0184.JPG

Διακρίνεται με την  κίτρινη γραμμή   «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και με την μπλε γραμμή  είναι ο  γειτονικός χωριστός  χώρος  το Προαύλιο της Σχολής.

Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.

Στις 13 Απριλίου 1823, αναθεωρήθηκε το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος, το σύνταγμα το οποίο είχε ψηφιστεί την 1η Ιανουαρίου 1822 από την Α’ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου. Το νέο Σύνταγμα ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου» (δείχνοντας τη συνέχεια του νέου Συντάγματος με το προηγούμενο).

Κατά τη Συνέλευση αποφασίστηκε να καταργηθούν οι τοπικοί οργανισμοί, η Μεσσηνιακή Γερουσία στην Καλαμάτα από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, η Πελοποννησιακή Γερουσία στη Μονή Καλτεζών, η Γερουσία της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Μεσολόγγι, από τον Αλ. Μαυροκορδάτο και ο Άρειος Πάγος στα Σάλωνα, για την Ανατολική Ελλάδα, από το Θ. Νέγρη, ώστε  να υπάρχει ένα μόνο κέντρο εξουσίας και συντονισμού.

Ένα από τα σημαντικά σημεία της Β’ Εθνοσυνέλευσης είναι η κατάργηση της αρχιστρατηγίας, απόφαση που αν και χωρίς αναφορά στο όνομά του, κατάργησε τη θέση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Η απόφαση θεωρήθηκε σαν διακήρυξη  του δημοκρατικού πολιτεύματος ,που όλες οι εξουσίες ανήκαν στους εκλεγμένους από καθολική ψηφοφορία  αντιπροσώπους του έθνους.

Tο Έθνος απέκτησε οριστικό Σύνταγμα, που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος και υπηρίσχυε των νόμων του βουλευτικού. Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης. Το αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών.

Σημαντικό είναι επίσης το καταληκτικό κείμενο της Εθνοσυνέλευσης όπου γίνεται επαναδιακήρυξη της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απόφασης για συνέχιση της Επανάστασης με κάθε θυσία. Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».” λίγο επίκαιρο σήμερα…

Aρχαιολογικό Μουσείο Άστρους – Η Ιστορία του (koinotitaastrous.gr)

Η Σχολή  Καρυτσιώτη (Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους)

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946, ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.

Η ιδέα του μουσείου Άστρους ξεκίνησε και έγινε πραγματικότητα  το  1959 από τον αείμνηστο σεβαστό  καθηγητή μας «αρχαίο Έλληνα»  Κυριάκο (Κούλη) Χασαπογιάννη που μετέφερε τις  αρχαιολογικές «συλλογές» στο  τότε γειτονικό κτήριο του αγροκηπίου. Ο αείμνηστος καθηγητής μας  Παναγιώτης (Πάνος) Καμπύλης συνέχισε με το ίδιο  και  καλύτερο τρόπο να υπηρετεί το μουσείο και τον τόπο. Ο φίλος και σεβαστός μας καθηγητής  Ηλίας Σακαλής ,με την αναμφίβολα επίδραση του άλλου αείμνηστου καθηγητού μας  Μίμη Σακαλή , του πατριώτη μας αρχαιολόγου, Παναγιώτη Φάκλαρη,  καθηγητού της Κλασσικής Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ, και του  Γεωργίου Σταϊνχάουερ, έφορου  αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟΑ, σχεδίασε και τελείωσε  το έργο όπως το ξέρουμε σήμερα ,με μεγάλη εξυπνάδα και πολλή δουλειά , μετέφερε  το 1985  το Μουσείο Άστρους  από το κτήριο του αγροκηπίου στη Σχολή , «Μουσείο  Καρυτσιώτη».

Οι συλλογές του Μουσείου περιλαμβάνουν γλυπτά, κεραμική, χάλκινα αντικείμενα, επιγραφές, νομίσματα και άλλα ευρήματα από διάφορες θέσεις της αρχαίας Κυνουρίας, όπως τη Θυρέα και την Ανθήνη, το ελληνιστικό – ρωμαϊκό νεκροταφείο των Ελληνικών και το ιερό του Απόλλωνα Τυρίτα, του σημαντικότερου ιερού της αρχαίας Κυνουρίας κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο (8ος-4ος αι. π.Χ.). Γλυπτά και αρχιτεκτονικά μέλη, όπως κιονόκρανα, εκτίθενται επίσης στον υπαίθριο προαύλειο χώρο του μουσείου.

Tο προαύλιο της Σχολής Καρυτσιώτη ( του Μουσείου Άστρους) (koinotitaastrous.gr)

DCIM\101MEDIA\DJI_0184.JPG

Διακρίνεται με την μπλε γραμμή το Προαύλιο της Σχολής ,με την  κίτρινη γραμμή  είναι ο  γειτονικός χωριστός «Ιερός Χώρος»της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων.

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

Στον επιβλητικό χώρο του προαυλίου της σχολής Καρυτσιώτη περπάτησαν ο Κολοκοτρώνης και οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης. Οι συνεδριάσεις  της  Β΄Εθνοσυνέλευσης έγιναν στην ύπαιθρο, «μέσα εις ένα περιβόλι», σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη.

Το μουσείο διαθέτει επίσης μεγάλο Προαύλιο Χώρο, που υπάρχουν οι καμινάδες των δωματίων των οικότροφων μαθητών της σχολής με την δική τους ιστορία, ο οποίος έχει μετατραπεί σε αρχαιολογικό πάρκο και έκθεση. Στον προαύλιο χώρο ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει δύο αγάλματα σε ανάκλιντρο, του Ηρώδη Αττικού και της συζύγου του, καθώς και κίονες και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού.

Tο Κολοκοτρωνέϊκο τραπέζι στο Άστρος (koinotitaastrous.gr)

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

Η Αστρεινή παράδοση, φέρει τον Κολοκοτρώνη να παραθέτει γεύμα, το 1821 στο Άστρος, στο Δημήτριο Υψηλάντη, το γνωστό ως Κολοκοτρωνέικο τραπέζι,γίδα ψητή στρωμένη σε φύλλα, ασκί με ρετσινόκρασο και ψωμί,. Το γεύμα έγινε  στο αγροκήπιο του Καρυτσιώτη κάτω από το τήλιο ,που ακόμα υπάρχει και αργοπεθαίνει, και στο χώρο υπάρχει σχετική πινακίδα, δίπλα στην Σχολή Καρυτσιώτη (νυν Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους).

«Η Αστρεινή παράδοσις διασώζει και τας φράσεις με τα οποίας ο Κολοκοτρώνης συνώδευε το ψητό κι το κρασί ,τα οποία έδιδεν εις τον πρίγκηπα.  «Αυτό πρίγκηπα ,σου το προσφέρει η Ελλάς, με τα χρυσά πηρούνια της» Και όταν του έδωσε το κρασί μέσα σε  κούπα από νεροκολόκυθο,του είπε. «Αυτό ,πρίγκηπα , σου το προσφέρει η πατρίς με τα χρυσά ποτήρια της» «

Ο γέρος του Μωριά έξυπνα και σκόπιμα προσπαθούσε να προσαρμόσει τον Υψηλάντη στην Ελληνική πραγματικότητα.

Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος αναφέρει μετά από το τραπέζι. : «Από το Άστρος επεράσαμεν εις τον Άγιον Ιωάννην, και από εκεί, αφού εγευματίσαμεν εις ταις καμάρες του Αγίου Πέτρου, εφθάσαμεν εις Βέρβαινα “.

“Σ υνέτρωγαν  ο Δημήτριος Υψηλάντης  και  ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους  των δένδρων του Άστρους” Γ.Τερτσέτης

Η πλατεία Καρυτσιώτη (koinotita-astrous.gr)

 ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

Ο χώρος αυτός είναι τμήμα του αγροκηπίου – αρχικά 46 στρεμμάτων, το οποίο είχε δωρίσει ο Δημήτριος Καρυτσιώτης στη Σχολή, την οποία είχε ιδρύσει το 1805 – δενδροφυτεμένου με πορτοκαλιές, λεμονιές και ελιές, το προϊόν των οποίων χρησιμοποιούνταν για την πληρωμή των δασκάλων της Σχολής και την κάλυψη των εξόδων της.

Στο αγροκήπιο υπήρχαν δύο είσοδοι , η μία σώζεται και σήμερα κοντά και ανατολικά της σχολής. Η άλλη είσοδος ήταν μεγαλοπρεπέστατη και ιστορικό μνημείο, πιο κάτω από το δημοτικό σχολείο Άστρους , απέναντι από την οικία του Δημητράκη Ευθυμίου, που από εκεί πέρασε ο γέρος του Μωριά και οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης, αλλά μετά το 1966 την έφαγε επίσης η “ανάπτυξη” και η κουταμάρα μας , όπως το ίδιο έγινε και με τα φαγωμένα σκαλοπάτια της σχολής. Στη γωνία δίπλα από την είσοδο υπήρχε το  πλίθινο κτήριο που χρησιμοποιούσαν ο γεωπόνος και οι κηπουροί του αγροκηπίου. Το κτήριο αυτο το 1959 έγινε το μουσείο Άστρους από τον αείμνηστο σεβαστό καθηγητή μας Κυριάκο (Κούλη ) Χασαπογιάννη. .Την δεκαετία του 1960 το Άστρος είχε Μουσείο που δυστυχώς σήμερα φαίνεται δεν μπορούμε να έχουμε , με τις «προφάσεις της ρωγμής και της στατικής επάρκειας» .

Το γεφύρι του υδραγωγείου της Λουκούς – astrosgr.com

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης το 1805, με τη βοήθεια του αδελφού του, Γεώργιου Καρυτσιώτη, έκτισε ένα πέτρινο υδραγωγείο, που άρχιζε πλησίον της Μονής Λουκούς από την πηγή «μάννα του νερού», για να έχει το Αστρος  νερό και να ποτίζεται το αγροκήπιο για να είναι ανοικτή η Σχολή». Από το  υδραγωγείο και άλλες πηγές υδρεύονται μέχρι και σήμερα το Άστρος, τα Κάτω Δολιανά, η Μονή Λουκούς, τα Κάτω Βέρβενα και το Παράλιο Άστρος. Σύμφωνα με την διαθήκη και τις οδηγίες του αδερφού του Γεωργίου το νερό του υδραγωγείου ανήκει το ένα τρίτο στη μονή Λουκούς , το ένα τρίτο στη σχολή Καρυτσιώτη (  στην πραγματικότητα για  διατήρηση της σχολής έγινε το υδραγωγείο) και το ένα τρίτο στο χωριό. 

“Εύα” Η Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού (koinotitaastrous.gr)

ΥΑ ΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Α1/Φ43/3437/167/9-1-2012 – ΦΕΚ 35/ΑΑΠ/13-2-2012

Τίτλος ΦΕΚ         

Έγκριση κήρυξης – οριοθέτησης ως ενιαίου αρχαιολογικού χώρου του ρωμαϊκού συγκροτήματος – έπαυλης Ηρώδου του Αττικού στην Εύα (Λουκού) και του αρχαίου λατομείου πωρόλιθου στη θέση «Κουφογή», Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου.

Την έγκριση κήρυξης – οριοθέτησης ως ενιαίου αρχαιολογικού χώρου του ρωμαϊκού συγκροτήματος – έπαυλης Ηρώδου του Αττικού στην Εύα (Λουκού), που έχει ανασκαφεί στη θέση «Κολώνες» και του αρχαίου λατομείου πωρόλιθου στη θέση «Κουφογή», Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου, για λόγους προστασίας και ανάδειξης των σημαντικών μνημείων του αρχαιολογικού χώρου. Εντός της οριοθέτησης συμπεριλαμβάνονται πλέον των προαναφερομένων μνημείων, η διατηρητέα Ι.Μ. Λουκούς με πλήθος αρχαίων εντοιχισμένων στο καθολικό της Μονής και διάσπαρτων στον αύλειο χώρο και το χώρο στάθμευσης αυτής, η δίτοξη υδατογέφυρα ρωμαϊκών χρόνων ΝΑ της Ι.Μ. Λουκούς, οι διάσπαρτες αρχαιότητες στη θέση «Μάνα του Νερού» και τα εντοπισμένα οικοδομικά κατάλοιπα στη θέση «Καλάμι». Ο αρχαιολογικός χώρος οριοθετείται με ενιαία πολυγωνική γραμμή που σημειώνεται με κόκκινο χρώμα στο συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα, που αποτελεί απόσπασμα του χάρτη της ΓΥΣ 1/5000 και ορίζεται από τα σημεία 1, 2, 3, …, 229, 1 του πίνακα συντεταγμένων, που συνοδεύει την παρούσα.

Η ανασκαφή της γειτονικής  έπαυλης στην Εύα Δολιανών (απέχει από το Άστρος 4 χλμ)  του Ρωμαίου Έπαρχου και συνεργάτη των Ρωμαίων κατακτητών Ηρώδη Αττικού  έφερε στο φως ένα αρχαίο «μουσείο». Το νόμιμο όνομα του είναι,  Lucius Vibullius Hipparchus Tiberius Claudius Atticus Herodes (Λούκιος Βιβούλλιος Ίππαρχος Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης ).

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συλλογή των γλυπτών. Ο Αθηναίος μαικήνας διακόσμησε την έπαυλή του με μια πληθώρα έργων, που περιλάμβαναν τόσο πρωτότυπα γλυπτά των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, όσο και ρωμαϊκά αντίγραφα. Η «Ορχούμενη Λάκαινα» , έργα του Καλλιμάχου του 5ου αι. π.Χ και βρισκόταν αρχικά στην Ακρόπολη των Αθηνών. Από εκεί, ο «συλλέκτης έργων  με την βοήθεια των  Ρωμαϊκών λεγεώνων» , συνεργάτης των Ρωμαίων κατακτητών Ρωμαίος έπαρχος , μετέφερε αυτό το σπάνιας καλλιτεχνικής αξίας άγαλμα, για να κοσμήσει την έπαυλή του στην Εύα Κυνουρίας.

Στα σημαντικότερα εκθέματα συγκαταλέγονται:

– Επιτύμβια στήλη με παράσταση καθιστής γυναίκας και όρθιας κόρης. Αττικό έργο του 4ου αι. π.Χ. με μεταγενέστερες επεμβάσεις.
– Ακέφαλο άγαλμα Νηρηίδας. 5ος αι. π.Χ. Θεωρείται έργο του γλύπτη Ξάνθου.
– Αναθηματικό ανάγλυφο με παράσταση του Ερμή και των Νυμφών. Αρχαϊστικό έργο της εποχής του Αυγούστου που αντιγράφει πρώιμο κλασικό πρότυπο.
– Πορτραίτο του Ηρώδη Αττικού. 2ος αι. μ.Χ.
– Πορτραίτα του Αδριανού και αυτοκρατόρων της δυναστείας των Αντωνίνων, 2ος-3ος αι. μ.Χ

Ελληνικό ή Τειχιό  και η Θυρέα. (koinotita-astrous.gr)

ΥΑ 25344/1499/11-4-1960 – ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Τίτλος ΦΕΚ Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.        

“Xαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν την καλουμένην Ελληνικό η Tειχιό, την ευρισκομένην εις τα ορεινά της Θυρέας και άνωθεν της από Aστρους εις Tρίπολιν οδού”.

Γεωγραφικά η περιοχή της Κυνουρίας χωρίζεται σε δυο μεγάλες ενότητες. Στη βόρεια Κυνουρία , στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης ,  υπήρχε ο κυριότερος  οικισμός της περιοχής η Θυρέα   και δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίδα, η Εύα  και  αργότερα  τουλάχιστον από το 2.μ.χ, αιώνα το Άστρος. Στο νότιο αντιστοιχούσε στη χώρα των Πρασιών, στην οποία υπήρχε ο κύριος οικισμός Πρασιαί και οι δευτερεύοντες Πολίχνη, Τυρός και Γλυππία

Σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων από το Άστρος στην κορυφή του λόφου πάνω από τις στροφές «κοδέλες » σε λίγη απόσταση από τον ανηφορικό δρόμο προς τον Αγιάννη βρισκεται το Ελληνικό η Τειχιό,από εκεί η θέα της Θυρεάτιδας Γης και του Αργολικου κόλπου είναι εξαιρετικη. Στο σημείο υπάρχει επιγραφή της αρχαιολογικής υπηρεσίας που οδηγεί σε αγροτικό δρόμο και μετά από 2 χιλιόμετρα φθάνει ο επισκέπτης σε ένα πλάτωμα, που αποτελεί την αρχή 15λεπτης πορείας που οδηγεί στην κορυφή ενός λόφου, του Τειχιού ή Ελληνικού. Εδώ αντικρίζει κανείς τα ερείπια του αρχαίου ιερού ναού του Θεού Απόλλωνα, ερείπια τειχών, οικοδομημάτων και υπόγειων δεξαμενών και λειψάνων της Άνω Θυρέας ή για κάπ οιους άλλους της Νηρηίδας.”

 “Ανθήνη” και το Λιμάνι Αγίου Ανδρέα (koinotitaastrous.gr)

Αρχαιολογικός χώρος των θέσεων «Νησί Αγ. Ανδρέα» και «Χερρονήσι», Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου.

Περι Ενότητα / Δήμος / Δημ Ενότητα / Κοινότητα / Οικισμός  ΑΡΚΑΔΙΑΣ / ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ / / Αγίου Ανδρέου / Άγιος Ανδρέας

Θέση Χερρονήσι

Τύπος Κήρυξης   αρχαιολογικός χώρος

Κοντά στο λιμάνι του Άγιου Ανδρέα  υπάρχει το «νησί του Αγίου Ανδρέα» όπου κανείς μπορεί να δει ερείπια κυκλώπειου τείχους που ανήκουν σύμφωνα με τις μαρτυρίες στην αρχαία πόλη Ανθήνη. Σώζονται τμήματα από τον εξωτερικό περίβολο με πύργους του 5ου-4ου αιώνας. π.Χ. Αργότερα η πόλη μεταφέρθηκε χαμηλότερα προς τη θάλασσα, όπου σώζονται υστερορωμαϊκά ερείπια και συμπληρωματική οχύρωση από τους βυζαντινούς χρόνους. Κοντά στο κάστρο σώζεται μισό κατεστραμμένο τοξωτό λιθόκτιστο γεφύρι.

Η παραλία “Πόρτες” και ο Αργολικός (koinotitaastrous.gr)

Η παραλία είναι  πεντακάθαρη  και γαλάζια σαν όλες τις  παραλίες του Αργολικού.

“Ήλιος και η Θάλασσα» του Αργολικού.

Η παραλία Πόρτες ανήκει στην Κοινότητα της Μελιγούς , είναι σε κοντινή απόσταση (3.5 χλμ) από το  Άστρος και  (2.5 χλμ) από το λιμάνι του Παραλίου Άστρους, και  είναι ένας μαγευτικός περίπατος .

«Στην  παραλία “Πόρτες” κατέληγε το ένα από τα δύο αποστραγγιστικά κανάλια , που κατασκευάσθηκαν από Βαυαρούς μηχανικούς, επί Βασιλείας Όθωνα… (Το άλλο είναι το γνωστό μας κανάλι από το Μουστό μέχρι τη θάλασσα). Σκοπός των αποστραγγιστικών καναλιών ήταν να περιορίσουν την έκταση του έλους Μουστού και απαλύνουν έτσι το πρόβλημα της ελονοσίας, που ήταν η μάστιγα της περιοχής… Οι Πόρτες ήταν δυο σιδερένιες πόρτες, στερεωμένες στα τρία καλαίσθητα «ποδάρια», οι οποίες δεν εμπόδιζαν το νερό του Μουστού να κυλάει στη θάλασσα, αλλά όταν έπιανε Μπάτης οι Πόρτες έκλειναν με τα χτυπήματα των πρώτων κυμάτων… Έτσι απέτρεπαν να ξαναγεμίζει το έλος με θαλασσινό νερό… Το έργο αυτό περιορίζοντας την έκταση του έλους και των προβλημάτων που δημιουργούσε, λειτούργησε καταλυτικά για την εξέλιξη όλης περιοχής».

Εστέλλα, κάστρο – mobileContent – eCastles (culture.gr)

Κάστρο Εστέλλα (στον Αγιάννη), Το μνημείο προστατεύεται από τον Αρχαιολογικό Νόμο 3028/2002

Θέση:Το κάστρο εντοπίζεται σε φυσικό έξαρμα με υψόμετρο 1.008μ. στα νοτιοανατολικά του οροπεδίου Ξερόκαμπος και ανάμεσα στα χωριά Άγιος Ιωάννης και Άγιος Πέτρος…..

Από Νίκο Α. Βέη , Μνείαι  του Άστρους

Και δη εν τη αραγωνιακή παραλλαγή του Χρονικού του Μωρέως αναφέρεται ότι ο πρίγκιψ του Μωρέως Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς ευκολωτέραν υποταγήν  των Τσακώνων έκτισε , τω 1256, το κάστρον, όπερ καλείται la Estella” Παραθέτω…. Et le princep por  mellor senyorear los fizo alli un castiello suso en las montanyas, el qual se clama la Estella (σ.93»

«Όθεν το castiello  la Estella (=Άστρος) πρέπει να αναζητήσωμε στα ενδότερα της Κυνουρίας « suso en las montanyas”,

«Και όντως το Άστρος και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήτο διμερές… οι κατοικούντες τα λεγόμενα Καλύβια Άστρους (είτε Αγιαννίτικα) αναγκάζονται ένεκεν των ελωδών πυρετών ν’αναβαίνωσιν εις το Άγιον Ιωάννη.  … ο Άγιος Ιωάννης κατ αρχάς είχεν υπόστασιν σαν θερινή κατοικία των Αστρινών καλουμένη και (επάνω) Άστρος και Αγιάννης Άστρους,έπειτα δε κατέστη και αυτοτελές χωρίον ,ότε μετά την Άλωσιν της Βασιλευούσης …Και ακριβώς επί μεμονωμένου βουνού άνωθεν του Αγίου Ιωάννου (=Επάνω Άστρους) κείται … το Κάστρο τη Ωριάς …Κατά την εμήν γνώμην μετά τας ανωτέρω εξηγήσεις πιθανώτατα δυνάμεθα να ταυτίσωμεν το Κάστρο της Ωριάς του Πάρνωνος προς το Estella =Άστρος.(σελ 99-100)

Παράλιο Άστρος – mobileContent – eCastles (culture.gr)

Από ΥΠΠΟΑ ,Κάστρο Παραλίου Άστρους

ΥΑ ΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Α1/Φ43/41015/2009/8-6-2012 –

ΦΕΚ 196/ΑΑΠ/13-6-2012

Τίτλος ΦΕΚ      Έγκριση οριοθέτησης αρχαιολογικού χώρου της περιοχής «Νησί» στο Παράλιο Άστρος, Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, Π.Ε. Αρκαδίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου.

Κάστρο Παραλίου ¨Αστρους, το κάστρο προστατεύεται από την ΥΑΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Α1/Φ43/41015/2009/8-6-2012,ΦΕΚ 196/ΑΑΠ/13-6-2012

Την έγκριση οριοθέτησης ως ενιαίου χερσαίου και ενάλιου αρχαιολογικού χώρου της θέσης «Νησί Παραλίου Άστρους», στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας, Π.Ε. Αρκαδίας, Περιφέρειας Πελοποννήσου, για λόγους προστασίας των αρχαιολογικών καταλοίπων που δηλώνουν τη συνεχή χρήση της θέσης από τα προϊστορικά έως και τα σύγχρονα χρόνια και ιδιαίτερα:

– Των αρχαίων καταλοίπων στη νότια κορυφή του λόφου, που δηλώνουν την ύπαρξη οικισμού προϊστορικών χρόνων.

– Του αρχαίου τείχους στα βορειοδυτικά, που ταυτίζεται με το «επί θαλάσση τείχος» των Αιγινητών.

– Των ρωμαϊκών καταλοίπων στη θέση «Άστρον».

– Του Κάστρου της Φραγκοκρατίας (Κάστρο Ζαφειρόπουλου) στα νότια. Τα όρια του ενιαίου χερσαίου και ενάλιου αρχαιολογικού χώρου αποτυπώνονται με συνεχή κόκκινη πολυγωνική γραμμή στο συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα κλίμακας 1:5000 με σημεία 1, 2, 3, …44, 1, σύμφωνα με τον συνημμένο πίνακα ζευγών συντεταγμένων των κορυφών του πολυγώνου

«Η ταύτιση της θέσης Άστρος και του κάστρου της, καθώς και ο συσχετισμός τους με τις ονομασίες Αστρίτσι και Estella [=Άστρος (ελλ.)] δημιούργησε σύγχυση στους ιστορικούς και χαρτογράφους του παρελθόντος, αλλά και σε νεώτερους ερευνητές. Το κάστρο στο παράλιο Άστρος συγχεόταν κυρίως με το κάστρο Estella, το οποίο σύμφωνα με το Αραγωνικό Χρονικό ανεγέρθηκε το 1256 από τον Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο για τον έλεγχο των ατίθασων Τσακώνων. Ωστόσο, το κάστρο Estella έχει πλέον ταυτιστεί με το οχυρό στο Ξεροκαστέλλι στην ορεινή ενδοχώρα της βορειοανατολικής Κυνουρίας….

 Η μελέτη των καταλοίπων του κάστρου επιτρέπει τη διάκριση δυο οικοδομικών φάσεων. Η πρώτη φάση αφορά στην περίοδο μεταξύ του 17ου αι. και του τέλους του 18ου αι….. Η δεύτερη οικοδομική περίοδος εντοπίζεται από το 1824 και 1825, εποχή που το κάστρο ενισχύθηκε και κατοικήθηκε από τους μυημένους στην Φιλική Εταιρία εύπορους έμπορους του εξωτερικού, αδερφούς Ζαφειρόπουλους.

Καστράκι Μελιγούς – astrosgr.com

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ50/23502/1045/17-3-2009 –

ΦΕΚ 132/ΑΑΠ/27-3-2009

Τίτλος ΦΕΚ      Αναοριοθέτηση του αρχαιολογικού χώρου του λόφου«Καστράκι» Μελιγούς Κυνουρίας, Νομ. Αρκαδίας

Αναοριοθετούμε τον αρχαιολογικό χώρο του λόφου «Καστράκι», Μελιγούς Κυνουρίας, Νομού Αρκαδίας,ο οποίος στο φύλλο 7315.1 του χάρτη της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, κλίμακας 1:5000, που υπογράφεται από τον Προεδρεύοντα του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, σημειώνεται με κίτρινο χρώμα και ορίζεται από τα σημεία 1, 2, 3, 4, … 10, 11, 1 τα οποία αντιστοιχούν στον ακόλουθο πίνακα συντεταγμένων των συστημάτων ΗΑΤΤ και ΕΓΣΑ.

Το Καστράκι της Μελιγούς απέχει περίπου  3 χλμ από το Άστρος και από εκεί η θέα της Θυρεάτιδας Γής (Θυρέας), ολόκληρου του κάμπου του Άστρους και του  Άγιου Ανδρέα ,είναι απολαυστική. Στη κορυφή του λόφου διακρίνονται γκρεμισμένα τείχη από την μακρόχρονη ιστορία μας . Το Καστράκι ήταν  γνωστό στην αρχαία Ελλάδα και τους μεσαιωνικούς χρόνους πιθανότατα με το όνομα το  Αστρίτσι η Καστρίτσι  με ιστορία τουλάχιστον 3,500 χρόνια. Τα νεότερα χρόνια  πρίν  την δεκαετία του 1960  οι  κάτοικοι της Θυρέας  τις Απόκριες εόρταζαν  στο Καστράκι τα κούλουμα με «τρικούβερτο γλέντι» ,χορούς, κλαρίνα, βιολιά ,τραγούδια, χαρτοπόλεμο, κοδέλλες και χαρταετούς ,όμορφα χρόνια.

“Μοναστήρια και εκκλησίες” της περιοχής σε κοντινές αποστάσεις (koinotitaastrous.gr)

Τα χωριά του Πάρνωνα εκχριστιανίστηκαν περίπου τον 9ον αιώνα και από υπερβολικό  σεβασμό πολλά πρόσθεσαν την λέξη Άγιος στο όνομα τους , όπως Άγιος Ιωάννης ,Άγιος Πέτρος, Άγιος Νικόλαος ,Άγιος Ανδρέας ,¨Αγιος Βασίλειος,¨Αγιοι Αώματοι,Άγιος Πανελεήμονασς, Άγια Σοφιά ,Άγιος Γεώργιος, Κοσμάς και γέμισαν το τόπο με εκκλησίες και μοναστήρια .Επίσης όνόμασαν «Αγιες» πολλές τοποθεσίες.Για το λόγο αυτό  ο Πάρνωνας ονομάστηκε και το «Άγιον Όρος» της Νότιας Ελλάδας. 

Ιερά Μονή Λουκούς 

ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/9292/256/30-4-1980 – ΦΕΚ 470/Β/9-5-1980

Τίτλος ΦΕΚ      Περί κηρύξεως ως διατηρητέας της I.Mονής Λουκούς, στο N. Aρκαδίας

“Xαρακτηρίζουμε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με ζώνη προστασίας 200 μ. γύρω από αυτήν την I. Mονή Λουκούς που βρίσκεται δυτικά της Κοινότητας Άστρους, επαρχίας Κυνουρίας, Nομού Aρκαδίας, γιατί είναι αξιόλογο σύνολο διώροφων και τριώροφων κελιών με καθολικό στο κέντρο, το οποίο είναι σύνθετος τετρακιόνιος ναός του 17ου αι. με οκτάπλευρο τρούλο, κατάγραφος με τοιχογραφίες, πλούσιο κεραμοπλαστικό διάκοσμο και φορητές εικόνες του 17ου αι.”

Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με το όνομα της Μονής Λουκούς. Πιθανότερη είναι η άποψη ότι προέρχεται από την ρωμαϊκή ονομασία Lucus, που σημαίνει «ιερό άλσος». Σύμφωνα με την παράδοση η μονή χτίστηκε το 1117

Η μονή επονομάζεται «της Λουκούς» τουλάχιστον από τις αρχές του 17ου αιώνα, βεβαιώνοντας την ύπαρξη της σταυροπηγιακής της ιδιότητας. Το έτος 1649 μ.Χ. καταγράφεται ως έτος αγιογράφησης του ναού, πιθανώς, σύμφωνα με τους μελετητές της. Άλλες σημαντικές για τη μονή ημερομηνίες είναι: το 1730 μ.Χ., όταν ο αββάς Fourmont καταστρέφει εκατοντάδες πολύτιμες μαρτυρίες, επιγραφές, αγάλματα, καθώς και έργα λόγου και τέχνης της μονής, για να έχει μόνο αυτός το προνόμιο της αντιγραφής τους! Το 1826 μ.Χ., ο Ιμπραήμ διατάσσει την αποτέφρωσή της και έτσι καταστρέφονται χρυσόβουλλα, βαρύτιμα κειμήλια και έγγραφα αξίας.

Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Παλαιοπαναγιάς

ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/25563/673/15-5-1981 – ΦΕΚ 329/Β/8-6-1981

Τίτλος ΦΕΚ      Περί κηρύξεως Ιεράς Μονής Παλαιοπαναγιάς στο Άστρος Κυνουρίας του Νομού Αρκαδίας.

”Χαρακτηρίζουμε την Ιερά Μονή Παλαιοπαναγιάς, που βρίσκεται 4 χιλιόμετρα ΝΔ του Άστρους της επαρχίας Κυνουρίας, του Νομού Αρκαδίας, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, με ζώνη προστασίας 100 μ. γύρω του, διότι αποτελεί δείγμα μεταβυζαντινής μοναστηριακής αρχιτεκτονικής και το καθολικό της φέρει αξιόλογο τέμπλο με φορητές εικόνες των μοναχών Νικοδήμου και Κυδωνιάτου”.

Η σημερινή μονή της Παλαιοπαναγιάς, βρίσκεται σε μία κατάφυτη χαράδρα, 7 χλμ. από το Άστρος. Υπήρξε βυζαντινό μοναστήρι ίσως σε άλλη θέση, τιμώμενη στο όνομα της Παναγίας Ελεούσης. Οι μοναχοί εξαιτίας πειρατικών επιδρομών, ίδρυσαν το 1612 μ.Χ. νέο μοναστήρι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, ως μετόχι. Έκτοτε η Ελεούσα έλαβε την επωνυμία Παλιο-Παναγιά και με τον καιρό εξελίχθηκε σε αυτοτελές μοναστήρι. Η μονή, που πιθανολογείται ότι κτίστηκε στα 1310 μ.Χ., σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες είχε ερημωθεί κατά την περίοδο 1770-1778 μ.Χ., ενώ ανακαινίζεται στα 1799 μ.Χ. και αργότερα. Εντοιχισμένα παλαιοχριστιανικά λείψανα (6ος αι.)

Το άφθονο παγωμένο νερό του Προδρόμου στον Αγιάννη «έρχεται μέσα από την εκκλησία». (koinotitaastrous.gr)

ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/10292/204/6-4-1982 – ΦΕΚ 176/Β/21-4-1982

Τίτλος ΦΕΚ      Χαρακτηρισμός του Ιερού Ναού του Προδρόμου στον οικισμό Άγιος Ιωάννης Ν. Αρκαδίας ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου.

“Xαρακτηρίζουμε τον Iερό Nαό του Προδρόμου, που βρίσκεται στον οικισμό Άγιος Iωάννης της επαρχίας Κυνουρίας, του Nομού Aρκαδίας, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με ζώνη προστασίας 10 μ. γύρω του.

O ναός είναι σταυροειδής, τετρακιόνιος με οκταγωνικό τρούλο και μεταγενέστερο νάρθηκα. Σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα και βάσει αρχιτεκτονικών στοιχείων συνάγεται ότι ο ναός είναι κτίσμα μεταβυζαντινών χρόνων.”

“Σύμφωνα με πολλούς ερευνητές ο ναός του Προδρόμου χτίστηκε κατά τον 14ο – 15ο αιώνα, ενώ κατ’ άλλους χτίστηκε τον 16ο ή 17ο αιώνα, λόγω της τεχνοτροπίας του εσωτερικού του ναού. Σύμφωνα με αναφορά του έτους 1828 ο ναός ήταν ηλικίας 250 ετών, είχε δηλαδή χτιστεί περί το 1578. Πιθανόν όμως να χτίστηκε κατά τα Βυζαντινά χρόνια, καθώς η μορφή του ναού, αλλά και η τοιχοποιία του μοιάζει με πολλά Βυζαντινά μνημεία της περιοχής (όπως η Μονή Λουκούς).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στον Αγιάννη .Το άφθονο παγωμένο νερό της πηγής Πρόδρομος ρέει από πέντε κανάλους, ένας είναι πολύ χαμηλά ακριβώς κάτω από την εκκλησία ,σαν να φαίνεται το νερό έρχεται μέσα από την εκκλησία. .Επίσης οι αγιογραφίες του Αγίου Γεωργίου στον Αγιάννη, που είναι κατεστραμμένες από τον Ιμπραήμ το 1826 (17χλμ)

Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μαλεβής – astrosgr.com

Η μονή της Μαλεβής συγκαταλέγεται στις πιο φημισμένες της Αρκαδίας. Χτισμένο στις πλαγιές του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 950 μ., περιβάλλεται από πυκνό δάσος με δενδρόκεδρους. Βρίσκεται στο δρόμο μεταξύ Άστρους και Αγίου Πέτρου και απέχει 26 χλμ. από το Άστρος. Το μοναστήρι οφείλει την ονομασία του στην ψηλότερη κορυφή του Πάρνωνα, που είναι γνωστή ως «Μαλεβός». Έτσι, η «Παναγία του Μαλεβού» μενομάστηκε σε «Παναγία η Μαλεβή» ή απλά «Μαλεβή»

Σύμφωνα με την παράδοση, η πρώτη μονή ιδρύθηκε κατά τον 8ο αι. (περί το 717 μ.Χ.) σε διαφορετική όμως θέση από την σημερινή και πιο συγκεκριμένα σε ένα προστατευμένο σημείο (για να αποφεύγ.ονται οι επιδρομές κακοποιών) στην τοποθεσία “Κανάλοι”.  Η πρώτη μετακίνηση πραγματοποιήθηκε το 1320, σύμφωνα με χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου. Λίγα χρόνια αργότερα επαργυρώθηκε η θαυματουργή, μυροβλήζουσα εικόνα της Παναγίας, έργο πιθανόν του Ευαγγελιστή Λουκά

Ο ιστορικός Αγιάννης (koinotita-astrous.gr)

Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης) Κυνουρίας

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη)

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960, ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

Aπό τις αρχές το 1821  άρχισαν  συζητήσεις μεταξύ των επαναστατημένων  για να γίνει ο Αγιάννης η πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους.  Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 .Το «κυβερνείο» που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης. . Το χρονικό αυτό διάστημα βεβαιώνεται και από τα Αρχεία των Λαζάρου και Γεωργίου Κουντουριώτη (τ. Α΄, σ. 92 κ.εξ.).

Κοντά στον Αγιάννη  στη θέση «Ξεροκάμπι»(2 χλμ), βρίσκεται το Κάστρο  Εστέλλα , σε ένα απόκρημνο λόφο  σαν  μία «φυσική πυραμίδα», ανάμεσα στα χωριά Άγιος Ιωάννης και Άγιος Πέτρος, είναι επίσης γνωστό σαν το κάστρο  Ωριάς  η κάστρο  στο Ξηροκάμπι. Tο ορεινό αυτό κάστρο θεωρείται ότι είναι το οχυρό που αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό του Μορέως  ως  Estella  (μετάφραση της ελληνικής λέξης Άστρος. Το κάστρο Εστέλλα  έχτισε  το 1256 ο Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς υποταγήν των ανυπότακτων γειτόνων Τσακώνων στη  Σίταινα , Καστάνιτσα και Πραστό, εκεί που ήταν οι Τσάκωνες , «επάνω εις τα όρη »  suso en law montanyas ,   όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως.

Στο  γειτονικό Πλάτανο υπάρχει  στο δρόμο προς τον Αγιάννη και η περιοχή Αστρίτης,επίσης  κοντά στο Πλάτανο βρίσκεται το κάστρο Εστέλλα (Άστρος) και το Αστρίτης  πιθανόν έχει σχέση με το Εστέλλα.  Στη  θέση  Αστρίτης  βρισκόταν παλιά το  ιστορικό χωριό που οι κυνηγημένοι από το κάμπο της Θυρέας  από το  Αθηναίο στρατηγό Νικία  το 424 π.χ  Αιγινίτες  κατέφυγαν στα βουνά για να γλυτώσουν. Οπως Αιγνίτες εηκαταστάθηκαν και στον γειτονικό Αγιάννη,  που αναφέρεται ότι το όνομα Αγιαννίτες  πιθανόν να προήλθε από το Αιγινίτες. (αϊ -αγια).

Ιστορία : Η Θυρεάτις Γη (Θυρέα) – astrosgr.com

Οι αυτόχθονες Πελασγοί είχαν ένα χρυσό κανόνα που για χιλιετηρίδες εφάρμοσαν πιστά μέχρι σήμερα οι κάτοικοι της Θυρέας, τον αμοιβαίο σεβασμό , την συναίνεση , την συνεννόηση και το Ελληνικό μέτρο. Η Θυρεάτις Γη  σχετικά μικρός χώρος  για χιλιετηρίδες  μέχρι σήμερα  κατόρθωσε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της , την ιδιαιτερότητα της ,  τα συγκριτικά πλεονεκτήματα  της , τα χαρακτηριστικά της, το  πολιτισμό της και να αντισταθεί γενναία και αποτελεσματικά σε πολλούς  μικρούς και μεγάλους κατακτητές και επιδρομείς.

Η Θυρέα είναι η αρχαία ονομασία περιοχής της Βόρειας Κυνουρίας που περιλαμβάνει: το Άστρος, τον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη). το Παράλιο Άστρος, τη Μελιγού, το Χάραδρο και τον Πλάτανο . Για πολλούς αιώνες μέχρι την δεκαετία του 1950  ο Αγιάννης,  σημερινός θερινός οικισμός του Άστρους, αποτελούσε το μητροπολιτικό κέντρο της Θυρέας.

Το μεγαλοπρεπές μέγαρο «Άστρος»  του Δημητρίου Καρυτσιώτη στην Τεργέστη ( Palazzo Carciotti)

Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741-1819) έχτισε  το 1798 το μεγαλοπρεπές μέγαρο του στην Τεργέστη  , που το είχε ονομάσει «Άστρος», αργότερα μετά το θάνατο του ονομάσθηκε μέχρι σήμερα Palazzo Carciotti.  Aναφέρεται ότι έχτισε την Σχολή στον Αγγιάννη και το Άστρος  με προτροπή του εθνικού ήρωα Ρήγα Φεραίου, για να μάθουν «γράμματα» και την ιστορία τους  οι σκλάβωμένοι  τότε συμπολίτες του και να επαναστατήσουν. Ο Μέττερνιχ  ο σπουδαιότερος  πολιτικός της Ευρώπης  και φημισμένος υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας το 1816 φιλοξενήθηκε και έμεινε για ένα διάστημα  στο  μέγαρο «Άστρος» ,στη σημερινή οδός 3ης Νοεμβρίου, όπου βρίσκεται το κτήριο, και ονομαζόταν μέχρι το 1918  Riva Carciotti , δηλαδή οδός Καρυτσιώτη.

Η Σχολή Καρυτσιώτη στο Άστρος

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946, ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις

Ο χώρος του μουσείου, το κτήριο της Σχολής Καρυτσιώτη, τοπικού παραδοσιακού ρυθμού, μαντρωμένο με τον πέτρινο τείχο (μάντρα), μαζί με τον Προαύλιο Χώρο που σώζονται μέχρι σήμερα οι καμινάδες των δωματίων των οικότροφων μαθητών της σχολής και τον επίσης μαντρωμένο χωριστó γειτονικό «Ιερό Χώρο» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων εíναι  σεμνός , αρμονικός και επιβλητικός,είναι «διατηρητέον ιστορικόν μημείον»  και « μουσείο από μόνος του».

Δείτε τους συνδέσμους για περισσότερα.

H Σχολή Καρυτσιώτη – astrosgr.com

Σχολή Καρυτσιώτη ( Αγιάννης και Άστρος) (koinotitaastrous.gr)

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πηγές

Home – Κοινότητα Άστρους (koinotitaastrous.gr)

Ιστορία : Η Θυρεάτις Γη (Θυρέα) – astrosgr.com

Συνεργάτες   Astros Kynouria News

Δημήτριος Καρυτσιώτης (astroskynourianews.gr)

Σχολή Καρυτσιώτη (astroskynourianews.gr)

Ο Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης ) & Άστρος: Ιστορία, Θυρεάτις Γη, Προεστοί, Αρχοντικά & Εκκλησίες (koinotitaastrous.gr)

Τα κάστρα μας : Κάστρο Εστέλλα ( στον Αγιάννη ) και Κάστρο Παραλίου ¨Αστρους

Εστέλλα, κάστρο – mobileContent – eCastles (culture.gr)

Παράλιο Άστρος – mobileContent – eCastles (culture.gr)

http://ecastles.culture.gr/    (του ΥΠ.ΠΟ.Α.)

Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.-ΕΕΤΑΑ (eetaa.gr)

  • Ι. Κακαβούλια, Ι. Κουσκουνά, Κ. ΧασαπογιάννηΘυρεάτις Γη, Αθήνα 1981
  • book4.pdf (zafeiris.gr)
  • Νίκο Α. Βέη , Μνείαι  του Άστρους  (σελ 93-104)
  • Αναστάσιος Ι. Μπάλλας ,Πελοποννησιακά, Τόμος ΚΓ Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών,Βραβείο  της Ακαδημίας Αθηνών  (Άστρος   ( σ.209-210  )
  • Νικολάου Ι. Φλούδα Θυρεατικά, τόμοι Α, Β, Γ, Αθήνα 1981/2/3
  • Νικολάου Ι. Φλούδα Διακοσιαετηρίς Σχολής Αγίου Ιωάννου Άστρους Κυνουρίας, Αθήνα 1965
  • Ιωάννη Μ. Αρβανίτη Από τις Πηγές του Λαού μας, τόμος A,Β, Αθήνα 1985,1988
  • Ιωάννη Μ. ΑρβανίτηΗ Επαναστατική Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδας στον Άγιο Ιωάνη (Αγιάννη) Β.Κυνουρίας -20 Αυγουστου εως 1 Οκτωβριου 1822
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη  Οι σχολές του Δημητρίου Καρυτσιώτη στον Άγιο Ιωάννη και το Άστρος Θυρέας Κυνουρίας κατά τα προεπαναστικά χρόνια έως την απελευθέρωση, Εταιρία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα 2001
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη Μελέτες Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης προς τιμήν της καθηγήτριας Ελένης ΔεληγιάννηΔωρή. Ο μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας συνοπτική παρουσίαση του μνημείου και του εικονογραφικού προγράμματος, Αθήνα 2010
  • Σμαράγδης Ι. ΑρβανίτηΤο κάστρο του Παραλίου Άστρους Κυνουρίας πρώτες παρατηρήσεις, Αθήνα 2007

 Έχει δημοσιευθεί στους Συνεργάτες   μας  Astros Kynouria News  

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πίσω στην Αρχική σελίδα

astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή.

astrosgr.com/en Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

Χαιρετισμός στην εκδήλωση για τα 200 χρόνια από την ανακήρυξη του Αγιάννη του Άστρους , ως έδρα της Επαναστατικής Προσωρινής Διοίκησης – Κυβέρνησης.

Χαιρετίζουμε τους φίλους συμπατριώτες Αστρεινούς και Αγιαννίτες . Σήμερα είναι μεγάλη μας χαρά που νοερά βρισκόμαστε μαζί σας . Θέλουμε να θυμίσουμε με δυό λόγια, αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε και πρέπει να τα λέμε συχνά στα παιδιά και στα εγγόνια μας

Το ιστορικό Άστρος και ο ιστορικός Αγιάννης είναι μιά κοινότητα για περισσότερα από χίλια χρόνια.

Οι Αγιαννίτες δεν παραδόθηκαν ποτέ στους Τούρκους κατακτητές και στο Αγιάννη λειτουργούσαν μυστικά και φανερά σχολεία καθ όλη την διάρκεια της σκλαβιάς. Από το σιγίλλιο του 1638 πληροφορούμαστε ότι ο Αγιάννης έγινε πατριαρχική εξαρχία «χάριν βεβαίως τῆς Σχολῆς τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου, λειτουργούσης πολλοῦ παλαιότερον». Σύμφωνα με το συγκεκριμένο απόσπασμα στον Άγιο Ιωάννη λειτουργούσε σχολείο, πολύ πριν το 1638. Στον Άγιο Ιωάννη, λειτουργούσαν επίσης και «κατώτερα» σχολεία, όπως αυτό του Παπακυριακού και κρυφά σχολεία, αρχικά στο Μετόχι της Μονής Λουκούς, Άγιος Δημήτριος και αργότερα στους νάρθηκες των εκκλησιών του χωριού.

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη <Αγιάννη > και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”Το 1798 έχτισε την μεγαλοπρεπή και «καλλιμάρμαρο» Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη. Η σχολή αυτή, λειτούργησε κατά τα έτη 1798 – 1826 και απέκτησε μεγάλη φήμη, καθώς στη Σχολή Καρυτσιώτη, συνέρρεαν μαθητές από διάφορα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας και των νησιών μας.

Η φημισμένη σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία και έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας και για να γίνει η Β’ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823.

Οι “καλαμαράδες ” Αστρεινοί , από τα καλαμάρια που χρησιμοποιούσαν για να γράφουν στη Σχολή ,προσέφεραν πολλά στη πατρίδα εκείνες τις δύσκολες για το έθνος μας στιγμές που όλα εκρέμοντο από μια κλωστή για να μην πνιγεί η επανάσταση στο αίμα. Αλλά πριν την Εθνοσυνέλευση είχε προηγηθεί το καταλυτικό χτίσιμο της Σχολής Καρυτσιώτη. Το Άστρος επιλέχθηκε τελικά για την Εθνοσυνέλευση ως «τόπος του Έθνους», δηλαδή τόπος ουδέτερος.

Οι πλερεξούσιοι , ο Κολοκοτρώνης , Κ.Ζαφειρόπουλος και άλλοι ετίμησαν με τον καλύτερο τρόπο το μεγάλο εθνικό ευεργέτη μας Δημήτριο Καρυτσιώτη “Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.

Να είσαστε καλά.

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com“Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

7) Ελληνικό η Τειχιό και η Θυρέα

Αρχαιολογικοί Χώροι και Μουσεία της Θυρεάτιδας Γης:

ΥΑ 25344/1499/11-4-1960 – ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Τίτλος ΦΕΚ      Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

Κείμενο  

“Xαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν την καλουμένην Ελληνικό η Tειχιό, την ευρισκομένην εις τα ορεινά της Θυρέας και άνωθεν της από Aστρους εις Tρίπολιν οδού”.

KN 5351/1932, άρθρο 52

Πιθανότατα η αρχαία πόλις Θυρέα ήταν κτισμένη στο Ελληνικό η Τειχιό μεταξύ Άστρους και Αγιάννη και ήταν η μητρόπολη της Βόρειας Κυνουρίας

Γεωγραφικά η περιοχή της Κυνουρίας χωρίζεται σε δυο μεγάλες ενότητες. Στη βόρεια Κυνουρία , στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης ,  υπήρχε ο κύριοτερος  οικισμός της περιοχής η Θυρέα   και δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίδα, η Εύα  και  αργότερα  τουλάχιστον από το 2.μ,χ αιώνα το Άστρος. Στο νότιο αντιστοιχούσε στη χώρα των Πρασιών, στην οποία υπήρχε ο κύριος οικισμός Πρασιαί και οι δευτερεύοντες Πολίχνη, Τυρός και Γλυππία

Υποστηρίζεται η άποψη από τους ιστορικούς   οι Θυρεάτες προέρχοντο από τους Δαναούς. που εγκαταστάθηκαν στο Άργος, την πρώτη πόλη της Ευρώπης,  από το 2,800-2,000 π.χ.

Ο Θουκυδίδης ,ο πρώτος επιστήμονας Ιστορικός του κόσμου,  και ο Ηρόδοτος , αναφέρουν η  Θυρεάτις Γη ( Θυρέα) υπήρχε πριν 3,000 χρόνια, με αναφορά από τον Ηρόδοτο για το 1,100 Π.Χ,

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ Ἱστορίαι (2.27.1-2)

 [2.27.1] “Ἀνέστησαν δὲ καὶ Αἰγινήτας τῷ αὐτῷ θέρει τούτῳ ἐξ Αἰγίνης Ἀθηναῖοι, αὐτούς τε καὶ παῖδας καὶ γυναῖκας,…..2.27.2] ἐκπεσοῦσι δὲ τοῖς Αἰγινήταις οἱ Λακεδαιμόνιοι ἔδοσαν Θυρέαν οἰκεῖν καὶ τὴν γῆν νέμεσθαι, …. δὲ Θυρεᾶτις γῆ μεθορία τῆς Ἀργείας καὶ Λακωνικῆς ἐστίν, ἐπὶ θάλασσαν καθήκουσα. καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐνταῦθα ᾤκησαν, οἱ δ᾽ ἐσπάρησαν κατὰ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα”.

 Ιστορίαι (Ηροδότου)/Κλειώ82.1 & 82.2

82.1 ἔς τε δὴ ὦν τὰς ἄλλας ἔπεμπε συμμαχίας καὶ δὴ καὶ ἐς Λακεδαίμονα. τοῖσι δὲ καὶ αὐτοῖσι τοῖσι Σπαρτιήτῃσι κατ᾽ αὐτὸν τοῦτον τὸν χρόνον συνεπεπτώκεε ἔρις ἐοῦσα πρὸς Ἀργείους περὶ χώρου καλεομένου Θυρέης· 82.2 τὰς γὰρ Θυρέας ταύτας ἐοῦσα τῆς Ἀργολίδος μοίρης ἀποταμόμενοι ἔσχον οἱ Λακεδαιμόνιοι. ἦν δὲ καὶ ἡ μέχρι Μαλέων ἡ πρὸς ἑσπέρην Ἀργείων, ἥ τε ἐν τῇ ἠπείρῳ χώρῇ καὶ ἡ Κυθηρίη νῆσος καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν νήσων

Ως προς το τοπωνύμιο «Θυρέα», οφείλει την προέλευσή του στο ότι η περιοχή αποτελούσε τη δίοδο ή θύρα επικοινωνίας και μετάβασης από το Κράτος του Άργους στο Κράτος της Σπάρτης και τανάπαλιν (Θουκυδίδης, Β΄ 27). Το φυσικό μάλιστα όριο, κατά τον Ευριπίδη (Ηλ. 410-2), ήταν ο «Ταναός», δηλαδή ο σημερινός χείμαρρος Τάνος.

Η Κυνουρία από τα τέλη του 11ου αι. π.Χ. ως τα ρωμαϊκά χρόνια, αποτέλεσε περιζήτητη λεία για την ικανοποίηση συμφερόντων της Σπάρτης και του Άργους.  Η τύχη της Κυνουρίας φαίνεται να κρίθηκε οριστικά ο 546 π.Χ., στη μάχη της Θυρέας (ή μάχη των Εξακοσίων Επιλέκτων), οπότε η Σπάρτη επικράτησε του Άργους και απέκτησε τον έλεγχο της Κυνουρίας

Από το Δήμο μας

“Σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων από το Άστρος στην κορυφή του λόφου πάνω από τις στροφές «κοδέλες » σε λίγη απόσταση από τον ανηφορικό δρόμο προς τον Αγιάννη βρισκεται το Ελληνικό η Τειχιό,από εκεί η θέα της Θυρεάτιδας Γης και του Αργολικου κόλπου είναι εξαιρετικη. Στο σημείο υπάρχει επιγραφή της αρχαιολογικής υπηρεσίας που οδηγεί σε αγροτικό δρόμο και μετά από 2 χιλιόμετρα φθάνει ο επισκέπτης σε ένα πλάτωμα, που αποτελεί την αρχή 15λεπτης πορείας που οδηγεί στην κορυφή ενός λόφου, του Τειχιού ή Ελληνικού. Εδώ αντικρίζει κανείς τα ερείπια του αρχαίου ιερού ναού του Θεού Απόλλωνα, ερείπια τειχών, οικοδομημάτων και υπόγειων δεξαμενών και λειψάνων της Άνω Θυρέας ή για κάποιους άλλους της Νηρηίδας.”

Από το Ελληνικό η Τειχιό  η θέα της Θυρεάτιδας Γης και του Αργολικού  είναι εξαιρετικη.

Πηγές

Θυρέα Αρκαδίας – Βικιπαίδεια (wikipedia.org)

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πίσω στην σελίδα Αρχαιολογικοί Χώροι και Μουσεία της Θυρεάτιδας Γης

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πίσω στη  σελίδα  Αρχαιολογικοί Χώροι στο Άστρος

Πίσω στην Αρχική σελίδα

astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή.

astrosgr.com/en Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

Πως έγινε η συμφιλίωση και εθνική  συνεννόηση στο ιστορικό  Άστρος Κυνουρίας  και  η  διακήρυξη  στην υφήλιο της Εθνοσυνέλευσης το 1823, που «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου».

Άρχισαν οι προετοιμασίες για την επέτειο των διακοσίων χρόνων (1823-2023) ,  για το σπουδαιότερο σημαντικό μνημείο της Κυνουρίας και της πατρίδας μας , το «Ιερό Χώρο» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων.Καλούμαστε όλοι, όλοι  και οι αιρετοί μας , να συμμετέχουμε έμπρακτα και αποφασιστικά ,για κάτι που μας ξέρουν  οι απανταχού Έλληνες και μας καλούν να προβάλλουμε με κάθε τρόπο όπου μπορούμε . Τα συντάγματα  είναι λίγα, είναι σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία των λαών και δεν γίνονται συντάγματα ούτε πολύ συχνά ούτε σε τυχαίους τόπους, ας το καταλάβουμε  και ενεργήσουμε ανάλογα,  για την μεγάλη και ιστορική σημασία της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων , το σύνταγμα του Άστρους.

Σύντομη συνταγματική ιστορία.

Το σύνταγμα είναι ο ανώτατος νόμος του κράτους , που περιέχει  συνοπτικά τους γενικούς νομικούς  κανόνες της κρατικής λειτουργείας (πολιτειολογικές διατάξεις, οργάνωση και βασικούς κανόνες λειτουργίας)  του κράτους και των θεσμών (δικαστηρίων ), τους γενικούς κανόνες της  κοινωνικής συμβίωσης  και των δικαιωμάτων των πολιτών (θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις ισότητα, ελευθερία κλπ).

Το σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους , γιατί δεν υπάρχουν ανώτεροι νόμοι  από αυτό και οι άλλοι  νόμοι του κράτους πρέπει να είναι σύμφωνοι με το υπέρτατο νόμο, το σύνταγμα. Το Σύνταγμα σαν ο ανώτατος νόμος δεν μπορεί να τροποποιηθεί όπως οι κοινοί νόμοι και χρειάζονται, κατά κανόνα αυξημένες πλειοψηφίες στη Βουλή και δύσκολες διαδικασίες. Το σπουδαιότερο μερικές θεμελιώδεις διατάξεις  δεν δύναται να καταργηθούν η να αναθεωρηθούν , όπως η μορφή του πολιτεύματος , η διάκριση των εξουσιών κλπ.

Τα συντάγματα βασικά εμπονούνται από τις συντακτικές συνελεύσεις, που συγκαλούνται για μόνο το λόγο αυτό, και αργότερα διορθώνονται από τις αναθεωρητικές βουλές. Συνήθως με την  σημαντική αλλαγή ενός πολιτεύματος  η την δημιουργία ενός νέου κράτους η έθνους ακολοθούν συντακτικές συνελεύσεις για να καθορίσουν τους καινούργιους γενικούς συνταγκατικούς κανόνες με καινούργια συντάγματα.

Στην Αρχαιότητα  οι νόμοι του Σόλωνα και του Κλεισθένη στην αρχαία Αθήνα θεωρούνται τα πρώτα συντάγματα, γιατί έβαλαν τις βάσεις και οργάνωσαν το καινούργιο δημοκρατικό πολίτευμα , που ήταν άγνωστο μέχρι τότε .Οι Ρωμαίοι ,αν και δεν φημίζονται για συντάγματα,  έγιναν περισσότερο γνωστοί  με το Ρωμαϊκό δίκιο, που ήταν γραπτό, «scripta manent, verba volant ”. «Τα γραπτά μένουν τα λόγια πετούν» και οι γραπτοί νόμοι , ήταν  στη κυριολεξία  θεμελιώδης αρχή του δικαίου , και δεν μπορούσαν  πια να αλλάξουν  τους κανόνες στα μέτρα τους οι ηγεμόνες.

Στο μεσαίωνα στην Αγγλία το 1215  ο τυραννικός βασιλιάς Ιωάννης αναγκάστηκε από τους βαρόνους να συμφνωνήσει γραπτά  σε μερικούς στοιχειώδεις κανόνες και υπόγραψε τη Magna Carta (γνωστή ως Χάρτης των Ελευθεριών) . Η Magna Carta θεωρείται το πρώτο συνταγματικό κείμενο του κόσμου, ήταν ένα από τα πρώτα έγγραφα που ανέφερε ότι οι πολίτες είχαν δικαιώματα.

Τα σπουδαιότερα και πρώτα σύγχρονα συντάγματα είναι της Αμερικής του 1787 και την Γαλλίας του 1792.Τα δύο αυτά συντάγματα είναι τα πρότυπα των συγχρόνων συνταγμάτων του δυτικού πολιτισμού.

Στις 4 Ιουλίου 1776, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ενέκρινε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Βασικός της συντάκτης ήταν ο Τόμας Τζέφερσον.

Το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής γράφτηκε το Καλοκαίρι του 1787 στη Φιλαδέλφεια και αποτελεί τον θεμελιώδη νόμο του ομοσπονδιακού συστήματος διακυβέρνησης των ΗΠΑ καθώς και ένα ιστορικό έγγραφο για τον Δυτικό κόσμο. Είναι το παλιότερο γραπτό σύνταγμα ενός έθνους το οποίο ισχύει ακόμη και καθορίζει τα βασικά όργανα διακυβέρνησης, τις δικαιοδοσίες τους και τα βασικά δικαιώματα των πολιτών. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη (1791) προασπίζει την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία στη θρησκεία, το δικαίωμα κατοχής όπλων και οπλοφορίας, την ελευθερία στις συγκεντρώσεις, και την ελευθερία στην υποβολή αιτήματος. Επίσης, απαγορεύει την αδικαιολόγητη έρευνα και σύλληψη, τις σκληρές και ασυνήθιστες τιμωρίες και την αυτοενοχοποίηση κατόπιν πίεσης.

Η Γαλλική επανάσταση επηρεάσθηκε  γενικά από τον Διαφωτισμό και ειδικότερα από τον Βολταίρο,  Ρουσσώ, Μοντεσκιέ και  Ντιντερό.

Η Συντατική Συνέλευση στη δεύτερη φάση  της Γαλλικής Επανάστασης( 1792-1794) κατάργησε της μοναρχία  και  για πρώτη φορά στην Ευρώπη εγκαθιδρύσε την  αβασίλευτη δημοκρατία.( νωρήτερα το 1791 είχε εγκαθιδρύσει την συνταγματική μοναρχία).

Η πολιτική αλλαγή στην ηπειρωτική Ευρώπη  και σε ολόκληρη την υφήλιο  και την Ελλάδα υποκινήθηκε από την Γαλλική Επανάσταση  και τις αρχές  “ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα”.  Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ανέβηκε στην εξουσία, έκανε πολλές μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της Γαλλίας και μεταμόρφωσε ριζικά την Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο η άνοδός του διέγειρε τόσο τον εθνικισμό όσο και την λαϊκή αντίδραση με αποτέλεσμα την ήττα του το 1815  στο Βατερλώ. .

Η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι μια διακήρυξη που υιοθετήθηκε από την απόφαση  της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου 1948  και θεωρείται το σύγχρονο συνταγματικο κείμενο ολόλκηρης της ανθρωπότητας.

Τα επαναστατικά συντάγματα  της Επιδαύρου (1821), Άστρους (1823) και Τροιζήνας (1827 ) επηρεασμένα  βασικά από τα συντάγματα της Αμερικής (1787) και της  Γαλλίας (1792) , εν καιρώ πολέμου  έθεσαν τα θεμέλια για την οργάνωση του Ελληνικού κράτους και την επιτυχία του απελευθερωτικού αγώνα. Η σημασία τους είναι καταλυτική για την σύγχρονη Ελλάδα.

Από Νίκο Κ. Αλιβιζάτο

«Από την Επανάσταση του 1821, η Ελλάδα έχει υιοθετήσει δεκατρία συνολικά Συντάγματα. Από αυτά ωστόσο, ίσχυσαν στην πράξη και εφαρμόστηκαν μόνον τα έξι: τα Συντάγματα του 1844, του 1864, του 1911, του 1927, του 1952 και το ισχύον. Το τελευταίο ψηφίσθηκε το 1975, ένα χρόνο σχεδόν μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, τον Ιούλιο του 1974.

Η συνταγματική μοναρχία (1843-1862)

Tην 3η Σεπτεμβρίου 1843, έγινε λαϊκή εξέγερση  και  στάση της φρουράς των Αθηνών με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Δ. Καλλέργη. Μετά την επανάσταση συγκλήθηκε Εθνική Συνέλευση, η οποία ψήφισε, το επόμενο έτος, Σύνταγμα, που ήταν και το πρώτο του ανεξάρτητου, από το 1830, ελληνικού κράτους

Το Σύνταγμα του 1844 δεν αποτέλεσε έργο μιας κυρίαρχης εθνικής συντακτικής συνέλευσης, αλλά η Συνέλευση απλώς συνέπραξε στην κατάρτισή του και δεν έφερε δραστικές σημαντικές  αλλαγές . Απλα κατάγραψε τους κανόνες και τα διακαιώματα σαν άλλη Ελληνική  “Magna Carta”.

Το Σύνταγμα του 1864, προϊόν της «Β΄ εν Αθήναις Εθνικής των Ελλήνων Συνελεύσεως» που ακολούθησε τη λαϊκή εξέγερση, περιλάμβανε 110 άρθρα, ήταν επηρεασμένο από τα συντάγματα του Βελγίου (1831) και της Δανίας (1849) και έμελλε να ισχύσει (με τις αναθεωρήσεις του 1911 και του 1952) για περισσότερα από εκατό χρόνια.

Το σύνταγμα του 1911 ήταν  αποτέλεσμα της επανάστασης στο Γουδί το 1909 απο τον στρατιωτικο σύνδεσμο και επηρεαμσένο από το Ελευθέριο Βενιζέλο.  Οι σημαντικότερες μεταβολές που επέφερε η αναθεώρηση του 1911 ήταν η ενίσχυση των ατομικών ελευθεριών («το Δημόσιον Δίκαιο των Ελλήνων» κατά την ορολογία της εποχής) και του κράτους δικαίου, και ο γενικότερος εκσυγχρονισμός των θεσμών.

Με το Σύνταγμα του 1927 καθιερώθηκε τελικώς η αβασίλευτη δημοκρατία. Για πρώτη φορά, τέλος, ελληνικό Σύνταγμα περιέλαβε διάταξη που όριζε ότι η κυβέρνηση όφειλε «να απολάβει της εμπιστοσύνης της Βουλής». Με τον τρόπο αυτό καθιέρωσε και θεσμικώς, πλέον, την αρχή της τυπικής  «δεδηλωμένης» του 1875.

Το Σύνταγμα του 1952 αποτελούνταν από 114 άρθρα και, λόγω των ιδιαίτερων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που επικράτησαν κατά την κατάρτισή του, υπήρξε συντηρητικό και σε μεγάλο βαθμό προσκολλημένο στα συνταγματικά κείμενα του 1864 και του 1911.

Η καθιέρωση της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και το Σύνταγμα του 1975

Με την αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας, τον Ιούλιο του 1974, η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας έθεσε ως πρώτο στόχο της την εδραίωση της Δημοκρατίας και επανέφερε εν μέρει σε ισχύ το Σύνταγμα του 1952, με εξαίρεση τις διατάξεις που αφορούσαν τον βασιλέα. Τις πρώτες ελεύθερες βουλευτικές εκλογές (17 Νοεμβρίου 1974) και το δημοψήφισμα για τη μορφή του πολιτεύματος (8 Δεκεμβρίου 1974), το οποίο απέβη υπέρ του πολιτεύματος της αβασίλευτης δημοκρατίας, ακολούθησε το Σύνταγμα του 1975. Το Σύνταγμα αυτό, μολονότι ψηφίσθηκε τελικώς μόνο από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, συγκέντρωσε σταδιακώς κατά την εφαρμογή του την ευρύτερη δυνατή αποδοχή εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Το Σύνταγμα του 1975, αναθεωρήθηκε ως σήμερα τέσσερες  φορές (το 1986, το 2001, το 2008  και 2019 ) με το Σύνταγμα του 1864, είναι το μακροβιότερο 47 χρόνια.»


Σύνταγμα (hellenicparliament.gr)

Δεν θα σχολιάσουμε τα βασικα άρθρα του σημερινού Εληνικού συντάγματος, αλλά θέλουμε να θυμίσουμε  μόνο δύο.

 Το άρθρο 120 και το άρθρο 10 .Ο τονισμός δικός μου.

Το τελευταίο άρθρο 120 αναφέρει μεταξύ άλλων , «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» .Η διάταξη αυτή παρουσιάσθηκε πρώτα στο σύνταγμα του 1844  και ακολούθησε σε όλα τα επόμενα . Στο σύνταγμα του 1952 ήταν το  άρθρο 114  και αυτό το άρθρο , « ένα ένα τέσσερα», έγινε βασικό σύνθημα στους αγώνες για δημοκρατική νομιμότητα και αντίσταση  στους σφετεριστές της πολιτικής εξουσίας .Το 1975 προστέθηκε μεταξυ άλλων για καλύτερη διευκρίνηση, « που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Το άρθρο 10 είναι το δικαίωμα της αναφοράς στισ αρχές ,που πρέπει να γνωρίζουν και να εφαρμόζουν οι συμπολίτες μας,  για την  συνταγματική και ουσιαστική λειτουργία της δημοκρατίας από τους πληρεξούσιους.

Ακροτελεύτια διάταξη

Άρθρο 120

1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε’ Aναθεωρητική Bουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Άρθρο 10

1. Kαθένας ή πολλοί μαζί έχουν το δικαίωμα, τηρώντας τους νόμους του Kράτους, να αναφέρονται εγγράφως στις αρχές, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να ενεργούν σύντομα κατά τις κείμενες διατάξεις και να απαντούν αιτιολογημένα σε εκείνον, που υπέβαλε την αναφορά, σύμφωνα με το νόμο.

2. Mόνο μετά την κοινοποίηση της τελικής απόφασης της αρχής στην οποία απευθύνεται η αναφορά, και με την άδειά της, επιτρέπεται η δίωξη εκείνου που την υπέβαλε για παραβάσεις που τυχόν υπάρχουν σ’ αυτή.

3. Η αρμόδια υπηρεσία ή αρχή υποχρεούται να απαντά στα αιτήματα για παροχή πληροφοριών και χορήγηση εγγράφων, ιδίως πιστοποιητικών, δικαιολογητικών και βεβαιώσεων μέσα σε ορισμένη προθεσμία, όχι μεγαλύτερη των 60 ημερών, όπως νόμος ορίζει. Σε περίπτωση παρόδου άπρακτης της προθεσμίας αυτής ή παράνομης άρνησης, πέραν των άλλων τυχόν κυρώσεων και έννομων συνεπειών, καταβάλλεται και ειδική χρηματική ικανοποίηση στον αιτούντα, όπως νόμος ορίζει.

Στο  ιστορικό Άστρος  Κυνουρίας , το 1823 , συνήλθεν η Β’ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, με κύριο σκοπό την αναθεώρηση και τον εκσυγχρονισμό του Συντάγματος το οποίο είχε ψηφιστεί το 1822 μ.Χ., κατά την Α΄ Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο, για αυτό και ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου». Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.

Σύμφωνα με απόφαση της Β’ Εθνοσυνέλευσης στο Άστρος  το 1823, ο «νόμος της Επιδαύρου»,όπως αποκαλούσαν το οργανικό νόμο ,  ήταν το σύνταγμα του έθνους και “ο ανώτερος νόμος” υπερίσχυε των νόμων του βουλευτικού .

Το Ναύπλιο, που είχε αρχικά επιλεγεί για να πραγματοποιηθεί η Συνέλευση, απορρίφθηκε καθώς εθεωρείτο «τόπος μερικός», δηλ. κομματικός, υπό την απόλυτο επιρροή του Κολοκοτρώνη. Έτσι, επιλέχθηκε τελικά το Άστρος , ως «τόπος του Έθνους», δηλαδή τόπος ουδέτερος, που δεν ανήκε ενεργά  στα δύο στρατόπεδα. Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 15 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823.

Η χώρα απόκτησε πλέον οριστικό Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος ρύθμιζε όλα τα σχετικά θέματα με τη σύσταση και τη λειτουργία του κράτους, των θεσμών και του στρατού ,που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος” υπερίσχυε των νόμων του βουλευτικού.  

Η Εθνοσυνέλευση κατήργησε τα πολλά μικρά «καπετανάτα» και τις τοπικές Γερουσίες , τη Πελοποννησιακή Γερουσία (1821), (από τη «Μεσσηνιακή Γερουσία»), τ η Γερουσία της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας , τον Άρειος Πάγος της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας .

Το αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών.

Στο χώρο η Ιστορική και Εθνολογική  Εταιρεία  το 1899 έχτισε την επιγραφή και οι ντόπιοι κάτοικοι μετά το τέλος της Β” Εθνοσυνέλευσης ονόμασαν τον χώρο » Ιερό Χώρο», από έκδηλο σεβασμό, για την μεγάλη συνεισφορά που προσέφερε στο Ελληνικό Έθνος. Eδώ για υπερβολή το “ιερός” δεν έχει θρησκευτική έννοια αλλά Εθνική έννοια, ο χώρος αναγνωριζότανε από τους κατοίκους σαν πολύ σπουδαίος, σαν “Ιερός Χώρος ».

 Οι “καλαμαράδες» Αστρεινοί , πιστοί στην παράδοση χιλιετηρίδων άνθρωποι του Ελληνικού μέτρου, του αμοιβαίου σεβασμού και της εθνικής συνεννόησης, καλέστηκαν εκείνη την στιγμή από το έθνος να συμβιβάσουν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα για ένα εθνικό διάλογο και το επέτυχαν με αποτελέσματα, υπό την επιρροή και ηγεσία του Αγιαννίτη στρατηγού , υπεύθυνου για την στρατιωτική ασφάλεια σε καιρό πολέμου της εθνοσυνέλευσης, Πάνου Ζαφειρόπουλο η Άκουρου .Το Άστρος επιλέχθηκε για την εθνοσυνέλευση, γιατί στο Άστρος υπήρχαν πολλοί καλαμαράδες απόφοιτοι της σχολής Καρυτσιώτη και ήταν αναμφισβήτητα τόπος κοινής αποδοχής και θα βοηθούσε καλύτερα την εθνική συνεννόηση.

Το Άστρος και ο Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης) είναι μια κοινότητα γιά τουλάχιστον οκτακόσια χρόνια και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος. Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, ο ¨Αγιος Ιωάννης και  Άστρος εντάχθηκαν στον Δήμο  Θυρέας Ν. Αρκαδίας.  ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835– Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης, ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841 –Ο οικισμός Άστρος ορίζεται χειμερινή έδρα του δήμου,Ο οικισμός Άγιος Ιωάννης ορίζεται θερινή έδρα του δήμου.

Ας έλθουμε στις λεπτομέρειες της συμφιλίωσης και της εθνικής συνεννόησης στο ιστορικό Άστρος το 1823.

Η Τουρκοκρατία  με κάθε τρόπο προσπαθούσε να  διατηρήσει την εξουσία για να εισπράττει το «χαράτσι» και είχε διαιρέσει  βαθειά τον Ελληνικό λαό βασικά σε δύο στρατόπεδα  τους κλέφτες και του  προεστούς.

Οι κλέφτες στα τετρακόσοα χρόνια σκλαβιάς δεν παραδόθηκαν ποτέ στους κατακτητές και εμάχοντο ασταμάτητα  στα βουνά  για την απελευθέρωση της πατρίδας.

Οι προεστοί προτιμούσαν μια σχετική άνεση και σαν αντάλλαγμα βοηθούσαν τους τούρκους φοροεισπράκτορες για να διατηρήσουν τα έλάχιστα προνόμια τους. Οι κατακτητές πάντοτε χρειάζονται συνεργάτες και προδότες για να διατηρήσουν την κατοχή και την λεηλασία των λαών.

 Οι κλέφτες και οι προεστοί είχαν σημαντικότατες διαφορετικές απόψεις και διαφορετικους τρόπους ζωής, αλλά είχαν ένα μεγάλο κοινό στόχο να διώξουν με κάθε θυσία τους κατακτητές, «για το ομόηθες, το ομόθρησκον, το ομόαιμο και το ομόγλωσσον».

Με αυτές τις μεγάλες διαφορές  μεταξύ των , τα δύο στρατόπεδα άρχισαν να συγκεντρώνονται στο ιστορικό Άστρος την άνοιξη του 1823 . Από τις αρχές Μαρτίου προσέρχονταν και κατέλυσαν στο Άστρος 150 παραστάτες ή πληρεξούσιοι, οι βουλευτές δηλαδή, που είχαν εκλεγεί στις ελεύθερες Ελληνικές επαρχίες, ενώ την τάξη και την ασφάλεια επιτηρούσε στρατιωτική δύναμη 6.000 αντρών.

Στη γειτονική Μελιγού  «μια τουφεκιά μακριά», κατέλυσαν οι στρατιωτικές φυσιογνωμίες του Αγώνα, οι κλέφτες. Τους συνόδευαν 40 πληρεξούσιοι διαφόρων Ελληνικών επαρχιών και 800 εμπειροπόλεμοι στρατιώτες.

Οι μεγάλες διαφορές δεν εδημιουργήθηκαν στο Άστρος, όπως ατεκμήριωτα  και σκόπιμα  υποστηρίζουν  μερικοί  οπαδοί της  παράλογης ,κοντόφθαλμης, ανόητης  και «επαρχιώτικης»  «Αντιαστρεινής συμμαχίας για όλα», οι  διαφορές υπήρχαν για αιώνες νωρήτερα και  ουσιαστικά  δεν ετελείωσαν στο Άστρος.

Ο πόλεμος και η  άσχημη οικονομική κατάσταση είχε εξασθενήσει όλους. Τα έξοδα της νέας διοίκησης ήταν σχεδόν τετραπλάσια των υποτιθεμένων εσόδων . Τα περισσότερα έξοδα του πολέμου εκαλύπτυντο από δωρεές των επαναστατημένων , όπως  αργότερα οι Ζαφειρόπουλοι με δικά τους χρήματα όπλισαν τους εθελοντές μαχητές και οχύρωσαν αποφασιστικά το Κάστρο Παραλίου Άστρους  και ενίκησαν το Ιμπραήμ.

Τα  δύο κόμματα  ήταν οι πολιτικοί , το «αρχοντικόν» η «των Προεστών»  και οι στρατιωτικοί ,το «καπετανίστικον» ή «το άλλο του Κολοκοτρώνη», κατά τον Αγιοπετρίτη Φιλικό Αναγνώστη Κοντάκη. Οι προεστοί στόχο είχαν να διατηρήσουν τα προνόμια τους και να αντικαταστήσουν του κατακτητές.  Οι στρατιωτικοί είχαν στόχο τους κατακτητές και στο ενεργητικό τους τις μεγάλες επιτυχίες στα πεδία των μαχών, και ιδιαιτέρως μετά την περίλαμπρη και καθοριστική για τον Αγώνα νίκη του Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια

Πέρα απο τους πολιτικούς και τους στατιωτικούς υπήρχαν οι τοπικές Γερουσίες , η Πελοποννησιακή Γερουσία (1821), (από τη «Μεσσηνιακή Γερουσία»),  η Γερουσία της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας , ο Άρειος Πάγος της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας  και τα πολλά μικρά «καπετανάτα»  που έπρεπε να συμφιλιώσει  όλους η Εθνοσυνέλευση  για να γίνει η εθνική συνεννόηση.Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν ο αρχηγός των στρατιωτικών και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος  ήταν ο αρχηγός των πολιτικών( αν και οι Κουντουριώτηδες  από την Ύδρα είχαν μεγάλη δύναμη στους πολιτικούς).

Στην Εθνοσυνέλευση στο Άστρος έγιναν πολλά παζάρια , προτάσεις και συζητήσεις μεταξυ των αντιμαχομένων αλλά τελικά επκράτησε η λογική  και ο κοινός νους , βασικά με την διαχρονική  ηγεσία  και πολιτική σοφία του γέρου του Μoριά.

Ο γέρος του Μoριά σοφά είχε προειδοποιήσει  διαχρονικά το Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. «Σου λέγω τούτο, Κύριε Μαυροκορδάτε… μη καθίσεις πρόεδρος διότι έρχομαι και σε διώχνω με τα λεμόνια, με τη βελάδα όπου ήρθες»

Επίσης στη Μελιγού ο γέρος του Μoριά  απόρριψε τις προτάσεις των οπλαρχηγών  και του  Ανδρούτσου να σφάξουν στα Άστρος τους μαζωμένους από ολή την την επικράτεια κοτζαμπάσηδες, δεν ήθελε να χυθεί Ελληνικό αίμα. Το ίδιο ειχε κάνει στα Βέρβενα και σε άλλα μέρη,όταν σοφά  σταμάτησε τον οργισμένο λαό εναντίον των προεστών και της Γερουσίας,  λέγοντας πρώτα  πρέπει να σκοτώσετε μένα. Χαρακτηριστικά είπε στον Αδρούτσο.  «Ρε, τι τους πέρασες τους ανθρώπους, κοκορόπουλα να τους σφάξουμε; Αυτοί οι Πολιτικοί ξέρουν τέτοια τερτίπια στα πολιτικά πράγματα που μας είναι χρήσιμοι, όπως εμείς είμαστε χρήσιμοι περισσότερο στον πόλεμο»

Οι αντιμαχόμενοι αγωνιστές  πολιτικοί και στρατιωτικοί καταλάβαιναν πολύ καλά  και συμφωνούσαν σε δύο πράγματα. Έπρεπε να διώξουν  τους κατακτητές  και έπρεπε  τα δύο στρατόπεδα να ενωθούν για να πετύχουν τον στόχο τους. Αυτό δεν μπορούσαν να το επιτύχουν μόνοι τους χωρίς την βοήθεια και την ενεργό συμμετοχή των άλλων , δεν επερίσσευε κανένας, έπρεπε όλοι μαζί.Τελικά έγιναν αμοιβαίες υποχωρήσεις και από τα δύο στρατόπεδα

 Τελικά έγιναν αμοιβαίες υποχωρήσεις και από τα δύο στρατόπεδα.

Ο Κολοκοτρώνης εθεώρησε επείγουσα και αναγκαία την συμφιλίωση και την συνεννόηση , μετά  την αραίωση των  φίλων του προς την Εθνοσυνέλευση ,αρχικά του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Αναγνωσταρά , Παπαφλέσσα και άλλων.

Ο Κολοκοτρώνης αδιαμαρτύρητα δέχθηκε την απόφαση της Εθνοσύνέλευσης για την καθαίρεση του από την θέση του αρχιστρατήγου του απελευθερωτικού αγώνα, που είχε κερδίσει έμπρακτα στα πεδία των μαχών.

Ο Μαυροκορδάτος δέχθηκε την απόφαση της Εθνοσύνέλευσης για την καθαίρεση του από την θέση του προέδρου του Εκτελεστικού που είχε από την Α’ Ενοσυνέλευση της Επιδαύρου.

Ο Κολοκοτρώνης έγινε αντιπρόεδρος του Εκτελεστικού στην καινούργια διοίκηση , που απεδέχθη για να μην γίνει εμφύλιος πόλεμος  και ο Μαυροκορδάτος  έγινε Αρχιγραμματέας της Επικρατείας, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργός Εξωτερικών.

Η Εθνοσυνέλευση κατάλαβε πολύ καλά  τους πυροβολισμούς των αγωνιστών στα ελαιόδενδρα των  πεθαμένων «Εθνικών Γαιών»…, με την παρέμβαση του Κολοκοτρώνη και την έκδηλη οργή του λαού και του στρατού   δεν ψήφισε  για την εκποίηση των εθνικών γαιών ,που  επεδίωκαν και ήθελαν οι προεστοί και οι νησιώτες.

Το Ναύπλιο τελικά δεν παραδόθηκε στους συνέδρους της Εθνοσυνέλευσης,όπως ζητούσε η Εθνοσυνέλευση από το γέρο του Μοριά,  αλλά παρέμεινε  σιωπηρά  με το νέο Εκτελεστικό , που αντιπρόεδρος έγινε Κολοκοτρώνης,  στο  φρούραρχο του Ναυπλίου Πάνο Κολοκοτρώνη, γιατί τα όπλα και τα κάστρα  δεν παραδίδονται ποτέ.

Τελικά στις διαπραγματεύσεις για συμφιλίωση με τους Δεληγιαναίους  της Καρύταινας προτάθηκε  συνοικέσιο  μεταξύ του υιού το γέρου του Μοριά  Κολίνου και της μονογενούς κόρης του  Κανέλλου Δεληγιάννη.

Καταλυτική για την εθνική συνεννόηση ήταν η επίδραση των Αστρεινών παραστατών της Εθνοσυνέλευσης. Οι παραστάτες από το Άστρος ήταν  ο προεστός Πάνος Σαρηγιάννης, ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος  και ο στρατιωτικός Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος. Παρά τις μεγάλες αντιθέσεις  που είχαν, αντιλαμβάνοντας το μεγάλο κίνδυνο που τους ένωνε,   έδειξαν υπέρμετρο σύνεση και σωφροσύνη,  «καλαμαράδες»  του Ελληνικού μέτρου , απέφυγαν την σύγκρουση, βρήκαν την χρυσή τομή για να συμβιβάσουν και  να επηρεάσουν  θετικά  τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα , συμφιλιώθηκαν μεταξύ τους έστω και προσωρινά   και έδειξαν το σωστό και μοναδικό δρόμο  στους παραστάτες της Εθνοσυνέλευσης για την εθνική συνεννόηση.  Η επίδραση του Άκουρου ήταν καταλυτική  για την υποχώρηση του γέρου του Μοριά.

Αξίζει να αναφέρομε , ότι αργότερα ο Μαυροκορδάτος, διετέλεσε τέσσερες φορές πρωθυπουργός , ήταν αντίθετος με την δικη του Κολοκοτρώνη και εβοήθησε με το τρόπο του γαι την αθώωση του, από το φίλο του δικαστή Πολυζωίδη.

Ο «νόμος της Επιδαύρου»,  όπως αποκαλέσθηκε για συνέχεια της πρώτης Εθνοσυνέλευσης , το καινούργιο σύνταγμα του Άστρους τελείωνε με τα παρακάτω.

«Ορκίζομαι εις το Άγιον όνομα της Τρισυποστάτου θεότητος και την γλυκητάτην Πατρίδα η να ελευθερωθή το Ελληνικό Έθνος  η με τα όπλα εις τας χείρας να αποθάνω ελεύθερος»

Την τελευταιαν ημέραν της Εθνοσυνέλευσης, την 18ην Απρiλίου 1823, ο Κολοκοτρώνης προσήλθεν στη Εθνοσυνέλευση και με τους αλλους 127 συνέδρους ύπόγραψε την  Διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης . “Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης. Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε  τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»   και απάντησε στην υφήλιο και τους μεγάλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».

Παρκάτω η «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως», ο τονισμός είναι δικός μου.

Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο τύραννος ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν. Ενώ δε αι τυραννοκτόνοι χείρες των Ελλήνων έπεμψαν μυριάδας Τούρκους εις άδου, και φρούρια απέκτησαν, και την επικράτειαν εξησφάλισαν, ο δε κρότος των ημετέρων όπλων, αντηχήσας, διετάραξε το Βυζάντιον, ευτύχησε το έθνος να διακηρύξη εν Επιδαύρω κατά πρώτον ως έθνος, την ανεξαρτησίαν του, να νομοθετήσει και εθνικήν να καταστήση διοίκησιν

Ήδη δε μετά δεκαέξ μήνας Δευτέραν να συγροτήση εν Άστρει Συνέλευσιν , η οποία αφού επεξειργάσθη και επιδιώρθωσεν αναλόγως τους καθεστώτας Νόμους , διέταξε πολλά των γενικών του Έθνους συμφερόντων,αφού εμελέτησε τα περί του υποθετικού λογαριασμού , ενησχολήθη εις τα των αναλόγων Εθνικών δυνάμεων της ξηράς και της θαλάσσης.Αφού προσδώρισε ν’ αρχίση η Β’ περίοδος τηε Διοικήσεως ,κατά το ευτυχώς επικρατούντα Νόμον της Επιδαύρου ,δεν μένει άλλον πριν διαλυθή η Συνέλευσις αφήνουσα την Διοίκησιν να εκπληροί τα  μεγάλα αυτής χρέη, δεν μένει ει μη να διακηρύξη εις το όνομα του Ελληνικού Έθνους,του οποίου νομίμως φέρει την πληρεξουσιότητα   και κηρύττει σήμερον κατ’ επανάληψιν ενώπιον Θεού και ανθρώπων την πολιτικήν των Ελλήνων ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν , δια την ανάκτησιν της οποίας  έχυσε το Έθνος και χύνει αίματα ποταμηδόν, με αμετάθετον απόφασιν όλοι, όλοι οι Έλληνες , η να επαναλάβωμεν αυτήν κατά τα απαράγραπτα δικαιώματα μας από το άρπαγα αυτής Σουλτάνον, και να ανεξαρτισθώμεν εντελώς Έθνος χωριστόν, αυτόνομον και ανεξάρτητον αναγνωριζόμενοι δια την δόξαν της Αγίας ημών πίστεως και την ευτυχίαν των ανθρώπων, η με τα όπλα εις τα χείρας  όλοι, όλοι οι Έλληνες να καταβώμεν εις τους τάφους, αλλά Χριστιανοί και Ελεύθεροι, καθώς ανήκει εις ανθρώπους ,προσπαθούντας να απολαύσωσι ατίμητα αγαθά , ότι λογής είναι η πολιτική ύπαρξις και ανεξαρτησία , και τα οποία αυτά αγαθά δεν γνωρίζουν εκ φήμης, αλλ’ έχοντες εστερήθησαν,  καθώς ανήκει εις  ανθρώπους κατοικούντας γην ηρωϊκήν , όπου όλα ενθυμίζοντα  την προγονική εύκλειαν και τας προγονικάς αρετάς εμψυχώνουσι μεγάλως   ζωογονούντα, και τέλος καθώς ανήκει  εις ανθρώπους πάτριον έχοντας τον βάρβαρον να καταπολεμώσι και την πατριδα ν’ απελευθερώσωσι .Ταύτα είναι τα πρακτικά της παρούσης Β’ των Ελλήνων Εθνικής Συνελεύσεως , ταύτα είναι ειδικώτερον, διωρισμένη η Συνέλευσις , από τους ελεύθερους λαούς της Ελλάδος να διακηρύξη  εις την υφήλιον περί του ανά χείρας Εθνικού   υπέρ ανεξαρτησίας πολέμου, καθώς και περί του σκοπού του Έθνους να επαναλάβη τα οποία έχυσε φώτα, ρυθμιζόμενον κατά τα λοιπά σοφά της Ευρώπης  Έθνη, από των οποίων την φιλανρωπίαν ελπίζει το Ελληνικόν  Έθνος   πάσαν  συνδρομήν και βοήθειαν. Η Συνέλευσις είναι ακόμη διωρισμένη να ευχαριστήση από μέρους  όλων αυτών των λαών το Στρατιωτικόν  και το Ναυτικόν  τα οποία εις των δεκαέξ μηνών το  διάστημα  ενδόξως  αντηγωνίσθησαν και υπέρ το πεντήκοντα χιλιάδων εχθρών το αίμα εξέχυσαν.Είναι διωρισμένη να ευχαριστήση και την καθεστώσαν  Εθνικήν  Διοίκησιν  δια τους μεγάλους αγώνας,όσους εδοκίμασεν  καθ΄όλην αυτής την δεκαεξαμηνιαίαν πρώτην περίοδον. Να ευχαριστήση και τας διαλυθείσας μερικάς διοικήσεις , οίον Γερουσία της Πελοποννήσου, της Δυτικής Ελλάδος και Άρειον Πάγον..

Καιρός είναι λοιπόν να διαλυθεί σήμερον η Συνέλευσις αύτη, ευχόμενη προς θεόν τον ζώντα τύχην αγαθήν χάριν του Έθνους των Ελλήνων.

Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καριτσιώτου  την 18ην Απριλίου του χιλιοστού οκτακοσιοστού εικοστού τρίτου και τρίτου της των Ελλήνων ανεξαρτησίας»

Το κτήριο της Σχολής Καρυτσιώτη (Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους) , ο Προαύλειος Χώρος της Σχολής και ο γειτονικός «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων εíναι φυσικά και λειτουργικά τρεις χωριστοί χώροι με την δική τους ιδιαίτερη ιστορική σημασία, αλλά δεμένοι μεταξύ τους αρμονικά, σεμνά και επιβλητικά, είναι ένας μαγευτικός χώρος, από μόνος του ένα υπέροχο και μοναδικό «μουσείο» που θαυμάζουν οι επισκέπτες μας,  είναι «ιστορικόν διατηρητέον μνημείον».

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946, ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη)

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960, ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

Η πλατεία της σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικός τόπος.

Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Έχει δημοσιευθεί στους Συνεργάτες   μας  Astros Kynouria News  

Πηγές

 Σύνταγμα (hellenicparliament.gr)

Άστρος Κυνουρίας : Ιστορική αναδρομή

Συνεργάτες   Astros Kynouria News

Ο Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης ) & Άστρος: Ιστορία, Θυρεάτις Γη, Προεστοί, Αρχοντικά & Εκκλησίες (koinotitaastrous.gr)

Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη , Εθνοσυνέλευση του Άστρους (arcadians.gr)   από Αρκάδες Εσμέν

Ι. Κακαβούλια, Ι. Κουσκουνά, Κ. ΧασαπογιάννηΘυρεάτις Γη, Αθήνα 1981

book4.pdf (zafeiris.gr)

Νικολάου Ι. Φλούδα Θυρεατικά, τόμοι Α, Β, Γ, Αθήνα 1981/2/3

Ιωάννη Μ. Αρβανίτη Από τις Πηγές του Λαού μας, τόμος A,Β, Αθήνα 1985,1988

Ιωάννη Μ. Αρβανίτη-Η Επαναστατική Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδας στον Άγιο Ιωάνη (Αγιάννη) Β.Κυνουρίας -20 Αυγουστου εως 1 Οκτωβριου 1822

Βικιπαίδεια

 

Διακρίνεται με την  κίτρινη γραμμή  ο  «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων   και με την μπλε γραμμή  είναι ο  γειτονικός  χωριστός  χώρος  το Προαύλιο της Σχολής Καρυτσιώτη.

Ιστορία : Το Άστρος  και το Παράλιο Άστρος, (κείμενα από  το Δήμο  Βόρειας Κυνουρίας  και τη Κοινότητα Άστρους)

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).  Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα {ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ 99Α – 28/05/1985)( Για ιστορικούς λόγους έγινε δήμος). Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας (ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997) . Το 1845 Ο Αγιάννης αποτέλεσε την θερινή έδρα της Επαρχίας Κυνουρίας.

Παράλιον Άστρος (Αρκαδίας)  ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845 . Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θυρέας.  ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912.  Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους.

Από το χωριό Άγιος Ιωάννης προήλθε το Άστρος , το Παράλιο Άστρος, αλλά και άλλοι οικισμοί

Ευχαριστούμε τον Σύλλογο Φίλων του Αρχαιολογικού Μουσείου Άστρους για την καλύτερη  εκδήλωση του αιώνα. Το μήνυμα είναι βροντερό . Τα «μουσεία» μας τα θέλουμε ανοικτά, δεν ανήκουν στο διαχειριστή ΥΠΠΟΑ αλλά στην τοπική κοινωνία και τα παιδιά μας. Ο  “Ιερός Χώρος “ της  Β’ Εθνοσυνέλευσης  των  Ελλήνων και το Προαύλιο της  Σχολής Καρυτσιώτη (Μουσείου Άστρους), να  γίνουν ελεύθερα  προσβάσιμα χωρίςπεριορισμούς . ΤοΑρχαιολογικό Μουσείο Άστρους να  ανοίξει αμέσως  χωρίς άλλες «μελέτες» , πληρώσαμε ακρκετά για τις μελέτες. Με την ευκαιρία ευχαριστούμε το κ.Μαρτίνο για την έμπρακτη βοήθεια του .

DCIM\101MEDIA\DJI_0184.JPG

Διακρίνεται με την  κίτρινη γραμμή   «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων  και με την μπλε γραμμή  είναι ο  γειτονικός χωριστός  χώρος  το Προαύλιο της Σχολής Καρυτσιώτη.

O«Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων

Σημαντικό είναι επίσης το καταληκτικό κείμενο της Εθνοσυνέλευσης όπου γίνεται επαναδιακήρυξη της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απόφασης για συνέχιση της Επανάστασης με κάθε θυσία. Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης. Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής  «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».” λίγο επίκαιρο σήμερα… «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.  «Εξεδόθη εν Άστρει». Το Άστρος το βρήκαν εκεί οι πληρεξούσιοι της Εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης , υπήρχε πριν το 1823, δεν το εφεύραν εκείνη την ημέρα.  Η διακήρυξη ευτυχώς το λέει καθαρά «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου Καρυτσιώτου»,  για να μην υπάρχουν παρερμηνείες…..

Aπό την Κοινότητα Άστρους

Άστρος

Καλώς ήλθατε στο ιστορικό Άστρος που το 1823 έγινε η Β’ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων.

«Με κύριο χαρακτηριστικό της περιοχής το «αντάμωμα» του όμορφου βουνού με τη στραφταλίζουσα θάλασσα, ο Δήμος Βόρειας Κυνουρίας προσκαλεί τους επισκέπτες του σε ένα μαγευτικό ταξίδι.»

Ο Δήμος Βόρειας Κυνουρίας, με έδρα το ιστορικό Άστρος, αποτελείται από 26 Τοπικά Διαμερίσματα και 40 οικισμούς, βρίσκεται στο βόρειο ανατολικό τμήμα του Νομού Αρκαδίας και ανατολικά βρέχεται από τα νερά του Αργολικού Κόλπου. Το Άστρος και ο Αγιάννης είναι μια κοινότητα και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος. Ο Αγιάννης απέχει από το Άστρος 17 χλμ.

Από το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας

Παράλιο Άστρος

Ένα από τα πιο γνωστά καλοκαιρινά θέρετρα της Πελοποννήσου γνωρίζει ταχεία ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια λόγω της κοντινής απόστασης από τα αστικά κέντρα. Απέχει 165 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 49 από την Τρίπολη. Διαθέτει ανεπτυγμένες τουριστικές υποδομές για κάθε προτίμηση,  παραλίες χιλιομέτρων με πεντακάθαρα νερά και τη δυνατότητα θαλάσσιων δραστηριοτήτων. Περιοχή επισκέψιμη όλο το χρόνο, ιδανική για Σαββατοκύριακο και τριήμερα. Στο Παράλιο Άστρος λειτουργεί Ναυτικός Ιστιοπλοϊκός Όμιλος, ενώ υπάρχει δυνατότητα εκδρομών στα νησιά του Αργοσαρωνικού και στα χωριά της Κυνουρίας. Ξεχωριστής ομορφιάς το γραφικό φυσικό λιμάνι αλλά και το επονομαζόμενο από τους ντόπιους «Νησί» με την απίστευτη θέα στον Αργολικό Κόλπο. «Νησί» ονομάζεται ένα τμήμα του οικισμού που είναι χτισμένο στις πλαγιές αστεροειδούς υψώματος. Τα σπίτια στο κομμάτι αυτό έχουν διατηρήσει το παραδοσιακό τους χρώμα ενώ στην κορυφή υπάρχει το γνωστό μεσαιωνικό κάστρο του Παραλίου Άστρους. Κάθε καλοκαίρι στο θεατράκι που διαθέτει η κωμόπολη γίνονται πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ πλούσιες είναι και οι αθλητικές δραστηριότητες.

Κάστρο Εστέλλα  

Το κάστρο Εστέλλα  στον Αγιάννη έχτισε  το 1256 ο Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς υποταγήν των ανυπότακτων γειτόνων Τσακώνων στη  Σίταινα , Καστάνιτσα και Πραστό, εκεί που ήταν οι Τσάκωνες , «επάνω εις τα όρη »  suso en law montanyas ,   όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως.

Από το

Εστέλλα, κάστρο – mobileContent – eCastles (culture.gr)

«Σήμερα, το ορεινό αυτό κάστρο θεωρείται ότι είναι το οχυρό που αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό ως Estella ((μετάφραση της ελληνικής λέξης Άστρος) και έχει μείνει γνωστό με το δημώδες όνομα Κάστρο της Ωριάς, το οποίο απαντά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, λόγω της λαϊκής παράδοσης σχετικά με την κατάληψή του.»

Νίκο Α. Βέη , Μνείαι  του Άστρους

(Ο Νίκος Βέης (1883; – 1958) ήταν Βυζαντινολόγος ιστορικός και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός).

“ Και δη εν τη αραγωνιακή παραλλαγή του Χρονικού του Μωρέως αναφέρεται ότι ο πρίγκιψ του Μωρέως Γουλιέλμος Βιλλαρδουίνος προς ευκολωτέραν υποταγήν  των Τσακώνων έκτισε , τω 1256, το κάστρον, όπερ καλείται la Estella” Παραθέτω…. Et le princep por  mellor senyorear los fizo alli un castiello suso en las montanyas, el qual se clama la Estella (σ.93»

«Όθεν το castiello  la Estella (=Άστρος) πρέπει να αναζητήσωμε στα ενδότερα της Κυνουρίας « suso en las montanyas”,

«Και όντως το Άστρος και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήτο διμερές… οι κατοικούντες τα λεγόμενα Καλύβια Άστρους (είτε Αγιαννίτικα) αναγκάζονται ένεκεν των ελωδών πυρετών ν’αναβαίνωσιν εις το Άγιον Ιωάννη.  … ο Άγιος Ιωάννης κατ αρχάς είχεν υπόστασιν σαν θερινή κατοικία των Αστρινών καλουμένη και (επάνω) Άστρος και Αγιάννης Άστρους,έπειτα δε κατέστη και αυτοτελές χωρίον ,ότε μετά την Άλωσιν της Βασιλευούσης …Και ακριβώς επί μεμονωμένου βουνού άνωθεν του Αγίου Ιωάννου (=Επάνω Άστρους) κείται … το Κάστρο τη Ωριάς …Κατά την εμήν γνώμην μετά τας ανωτέρω εξηγήσεις πιθανώτατα δυνάμεθα να ταυτίσωμεν το Κάστρο της Ωριάς του Πάρνωνος προς το Estella =Άστρος.(σελ 99-100)

Κάστρο Παραλίου Άστρους

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Την περίοδο του 1821 οι πλούσιοι έμποροι του εξωτερικού, αδερφοί Ζαφειρόπουλοι (ΚωνσταντίνοςΙωάννης και Παναγιώτης), με καταγωγή από τον Άγιο Ιωάννη, οχυρώνουν το κάστρο φτιάχνοντας εκεί τις κατοικίες τους. Στις 4 Αυγούστου 1826, 1200 στρατιώτες που είχαν κλειστεί μέσα στο κάστρο νίκησαν τον πολυάριθμο στρατό του Ιμπραήμ που το πολιορκούσε. Το 1833, ο Πάνος Ζαφειρόπουλος (Άκουρος), αφιέρωσε το κάστρο στο Βασίλειο της Ελλάδας και στον βασιλιά Όθωνα. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το κάστρο εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε.[4]

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πηγές

To Ιστορικό Άστρος (koinotita-astrous.gr)

Ο ιστορικός Αγιάννης (koinotita-astrous.gr)

Παράλιο Άστρος | DiscoverKynouria.gr

Τοπικές Κοινότητες | Δήμος Βόρειας Κυνουρίας (boriakinouria.gov.gr)

Άστρος Κυνουρίας : Ιστορική αναδρομή

Τα κάστρα μας : Κάστρο Εστέλλα ( στον Αγιάννη ) και Κάστρο Παραλίου Άστρους

Εστέλλα, κάστρο – mobileContent – eCastles (culture.gr)

Παράλιο Άστρος – mobileContent – eCastles (culture.gr)

Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

DCIM101MEDIADJI_0187.JPG

1) O«Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων-

Αρχαιολογικοί Χώροι και Μουσεία της Θυρεάτιδας Γης:

O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων είναι αναμφισβήτητα ένα από το σημαντικότερα ιστορικά μνημεία όχι μόνο της Κυνουρίας αλλά και της πατρίδας μας.( στη κίτρινη γραμμή είναι ο «Ιερός Χώρος» και σε μπλε το Προαύλιο της Σχολής )

«Εν τούτω τω τόπω συνήλθεν η Β΄ Εθνική Συνέλευσις των Ελλήνων, 30 Μαρτίου – 18 Απριλίου 1823»,

Το Ελληνικό κράτος  αναγνωρίζοντας την μεγάλη προσφορά της Σχολής Καρυτσιώτη  στο Ελληνικό έθνος εκήρυξε σαν «ιστορικόν διατηρητέον μνημείον», «ιστορικό τόπο»  και «αρχαιολογικόν χώρον».

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946 – ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

”Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη)

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960 – ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

Η πλατεία της σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικός τόπος.
ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο το εναπομείναν σήμερα τμήμα εκτάσεως 18.850 τα.μ. του παλαιού αγροκηπίου (συνολικής εκτάσεως 46 στρεμμάτων), το οποίο ανήκε στη Σχολή Καρυτσιώτη και εντός του οποίου βρίσκεται η Σχολή Καρυτσιώτη, όπως αυτό εμφαίνεται στο Κτηματολογικό Διάγραμμα κλίμακας 1:1000 και σημειώνεται με τα στοιχεία 1, 2, 3 έως και 15, λόγω των σημαντικών ιστορικών γεγονότων, τα οποία έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ο χώρος αυτός είναι τμήμα του αγροκηπίου – αρχικά 46 στρεμμάτων, το οποίο είχε δωρίσει ο Δημήτριος Καρυτσιώτης στη Σχολή, την οποία είχε ιδρύσει το 1805 – δενδροφυτεμένου με πορτοκαλιές, λεμονιές και ελιές, το προϊόν των οποίων χρησιμοποιούνταν για την πληρωμή των δασκάλων της Σχολής και την κάλυψη των εξόδων της. Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης

“Ἐν τῇ συνόδῳ ταύτῃ τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους ἐν Ἄστρει πρωτευούσῃ τοῦ Δήμου Θυρέας τῆς Ἐπαρχίας Κυνουρίας, ἐξελέγη Πρόεδρος ὁ Π. Μαυρομιχάλης, ἀντιπρόεδρος ὁ Βρεσθένης Θεοδώρητος, ἀρχιγραμματεύς ὁ Θ. Νέγρης καὶ φρούραρχος ὁ Γιατράκος».”

Το Ναύπλιο, που είχε αρχικά επιλεγεί για να πραγματοποιηθεί η Συνέλευση, απορρίφθηκε καθώς εθεωρείτο «τόπος μερικός», δηλ. κομματικός, υπό την απόλυτο επιρροή του Κολοκοτρώνη. Έτσι, επιλέχθηκε τελικά το Άστρος για την Εθνοσυνέλευση ως «τόπος του Έθνους», δηλαδή τόπος ουδέτερος, που δεν ανήκε σε κομματικές φατρίες.“ Οι συνεδριάσεις έγιναν στην ύπαιθρο, «μέσα εις ένα περιβόλι», σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.

Στο  ιστορικό Άστρος  Κυνουρίας , το 1823 μ.Χ., συνήλθεν η Β’ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, με κύριο σκοπό την αναθεώρηση και τον εκσυγχρονισμό του Συντάγματος το οποίο είχε ψηφιστεί το 1822 μ.Χ., κατά την Α΄ Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο, για αυτό και ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου». Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.

Η χώρα απόκτησε πλέον οριστικό Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος ρύθμιζε όλα τα σχετικά θέματα με τη σύσταση και τη λειτουργία του κράτους, των θεσμών και του στρατού ,που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος” υπερίσχυε των νόμων του βουλευτικού  Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης. Το αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών.

Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, “Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη, στην υφήλιο και τους μεγάλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».”

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους (κτήριο της σχολής Καρυτσιώτη), ο προαύλειος χώρος της σχολής και ο γειτονικός «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων εíναι φυσικά και λειτουργικά τρεις χωριστοί χώροι με την δική τους ιδιαίτερη ιστορική σημασία, αλλά δεμένοι μεταξύ τους αρμονικά, σεμνά και επιβλητικά, είναι ένας μαγευτικός χώρος, από μόνος του ένα υπέροχο και μοναδικό «μουσείο» που θαυμάζουν οι επισκέπτες μας.

Στο χώρο η αρχαιολογική υπηρεσία το 1899 έκτισε την επιγραφή και οι ντόπιοι κάτοικοι μετά το τέλος της Β” Εθνοσυνέλευσης ονόμασαν τον χώρο » Ιερό Χώρο», από έκδηλο σεβασμό, για την μεγάλη συνεισφορά που προσέφερε στο Ελληνικό Έθνος. Eδώ για υπερβολή το “ιερός” δεν έχει θρησκευτική έννοια αλλά Εθνική έννοια, ο χώρος αναγνωριζότανε από τους κατοίκους σαν πολύ σπουδαίος, σαν “Ιερός Χώρος ».

 Οι “καλαμαράδες» Αστρινοί , πιστοί στην παράδοση χιλιετηρίδων άνθρωποι του Ελληνικού μέτρου, του αμοιβαίου σεβασμού και της εθνικής συνεννόησης, καλέστηκαν εκείνη την στιγμή από το έθνος να συμβιβάσουν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα για ένα εθνικό διάλογο και το επέτυχαν με αποτελέσματα, υπό την επιρροή και ηγεσία του Αγιαννίτη στρατηγού , υπεύθυνου για την στρατιωτική ασφάλεια σε καιρό πολέμου τηs εθνοσυνέλευσης, Πάνου Ζαφειρόπουλο η Άκουρου .Το Άστρος επιλέχθηκε για την εθνοσυνέλευση, γιατί στο Άστρος υπήρχαν πολλοί καλαμαράδες απόφοιτοι της σχολής Καρυτσιώτη και ήταν αναμφισβήτητα τόπος κοινής αποδοχής και θα βοηθούσε καλύτερα την εθνική συνεννόηση.

Το Άστρος και ο Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης) είναι μια κοινότητα γιά τουλάχιστον οκτακόσια χρόνια και το σπουδαιότερο οι κάτοικοι είναι οι ίδιοι, είχαν και έχουν σήμερα σπίτια στον Άγιάννη και στο Άστρος.

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, ο ¨Αγιος Ιωάννης και  Άστρος εντάχθηκαν στον Δήμο  Θυρέας Ν. Αρκαδίας.

(ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης, ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841Ο οικισμός Άστρος ορίζεται χειμερινή έδρα του δήμου,Ο οικισμός Άγιος Ιωάννης ορίζεται θερινή έδρα του δήμου)

 Από το 1912  ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985. Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας .Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος » συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293.

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819>

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη) και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και «καλλιμάρμαρο» Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έκτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη.


Η προεπαναστατιμένη Ελλάδα είχε πολλά μικρά “κρυφά” και λίγα φανερά σχολεία. Ένα από τα ελάχιστα φανερά σχολεία ήταν και η περίφημη Σχολή Καρυτσιώτη που είχε κτιστεί το 1798 , 23 χρόνια πριν την Ελληνική επανάσταση και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Είχε κτιστεί στο λόφο Κουτρί του Αγιάννη Κυνουρίας και ήταν ένα από τα λίγα “πανεπιστήμια” της προεπαναστατικής πατρίδας μας και οι μαθητές της ήταν απο ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά μας. Ο μεγαλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης, πανίσχυρος Αγιαννίτης πατριώτης της διασποράς, βρήκε τον τρόπο να επιτρέψουν οι 400 χρόνια κατακτητές Τούρκοι το κτήσιμο και την λειτουργία της σχολής στον Αγιάννη και στο παράρτημα της σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος Κυνουρίας ,που άνοιξε το 1805.

«Εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης ,η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη, στην υφήλιο και τους μεγάλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».

Πριν την Εθνοσύνελευση είχε προηγηθεί το καταλυτικό κτίσιμο της Σχολής Καρυτσιώτη.

Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 15 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823. .

Η σχολή ήταν ένα είδος πανεπιστημίου για εκείνη την εποχή, αφού οι μαθητές διδάσκονταν αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, μαθηματικά, φυσική – χημεία, γαλλικά και ιταλικά κ.α. Έχτισε, ακόμη, οικήματα για τους μαθητές που φοιτούσαν στη Σχολή και για τους διδασκάλους. Επιπλέον, εφοδίασε τη Σχολή με όργανα φυσικής, αστρονομίας, χημείας, χάρτες και άλλα εποπτικά μέσα διδασκαλίας.Έστελνε μάλιστα και χρηματικά ποσά για την πληρωμή των διδασκάλων και των ιατρών που εργάζονταν εκεί. Ο Καρυτσιώτης πλούτισε τη Σχολή με βιβλία και δημιούργησε μία μεγάλη βιβλιοθήκη. Ήθελε να ιδρύσει στην πατρίδα του μια σχολή, εφάμιλλη των Ευρωπαϊκών, που θα παρείχε τη γνώση στους μαθητές, δίνοντας τους την ευκαιρία να διαλέξουν δύο κατευθύνσεις: την εμπορική και την επαγγελματική. Από την πυρπόληση της Σχολής διασώθηκαν 1500 βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν το 1827στην οικία των Ζαφειροπουλαίων(Κάστρο Παραλίου Άστρους). Τα βιβλία αυτά ήταν, κατά την παράδοση, τοποθετημένα σε μια παλαιά ξύλινη βιβλιοθήκη που βρισκόταν στα γραφεία της Σχολής. Μεγάλο μέρος των βιβλίων αυτών έχει διασωθεί και καταγραφεί στις μέρες μας. Τα βιβλία αυτά ήταν ως επί το πλείστον κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, εκκλησιαστικά κείμενα, εγχειρίδια φυσικής, μαθηματικών κ.α.

Στο προαύλειο της σχολής Καρυτσιώτη διακρίνονται οικαμινάδες των δωματίων της σχολής των οικοτρόφων μαθητών .

Στο κτήριο της σχολής αυτής στο Αστρος στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους. Επίσης ο ευεργέτης μας έκτισε δωμάτια για να μένουν οι μαθητές και οι καθηγητές στη σχολής. Στο προαύλιο χώρο της σχολής του Άστρους σώζονται μέχρι σήμερα οι επιβλητικές  της σχολής με την δική τους ξεχωριστή ιστορία, Το 1805 δώρισε στους κατοίκους του Άστρους και στη Σχολή μια έκταση περιπου 48 στρεμμάτων, το λεγόμενο «Αγροκήπιο», δίπλα και γύρω από τη Σχολή για να πληρώνονται για δίδακτρα οι καθηγητές της σχολής και να τρώνε οι οικότροφοι μαθητές της σχολής με τους καρπούς και τα φρούτα του “αγροκήπιου ” όπως σταφύλια, μούσμουλα. Το ίδιο έτος (1805) ο αδερφός του, Γεώργιος Καρυτσιώτης, επίσης μεγαλέμπορος στην Τεργέστη, μετέφερε με “σούγελο” (πέτρινο αυλάκι ) για 5-6 χιλιόμετρα το νερό από τη (Μάνα του νερού), πλησίον της Μονής Λουκους, στο Άστρος. Για “να ποτίζεται το αγροκήπιο για να είναι ανοικτή η Σχολή». 

Το προαύλειο της σχολής Καρυτσιώτη.Εδώ περπατούσαν οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης.

Στα τέλη Ιουλίου – αρχές Αυγούστου του 1826 και οι δύο σχολές πυρπολήθηκαν από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά και η Σχολή του Αγίου Ιωάννη, καταστράφηκε ολοσχερώς. Μαζί με τη σχολή καταστράφηκε όλο το χωριό, καθώς και οι 13 εκκλησίες και τα 2 μοναστήρια του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φαίδωνα Κουκουλέ, η σχολή «έγινε σωρός πετρών από την πυρκαϊάν του κοινού εχθρού της πίστεως Ιμβραήμ…». Κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, η Σχολή καιγόταν συνεχώς επί μία εβδομάδα, καθώς οι κάτοικοί του είχαν διασκορπιστεί και δεν μπορούσαν να σβήσουν την φωτιά.

Από

Θυρεάτις Γη ( Ιστορία – Αρχαιολογία – Λαογραφία ) Ιωάννης Κουσκουνάς – Κυριάκος Χασαπογιάννης -Ιωάννης Κακαβούλιας. 1981

“Εξεδόθη εν Άστρει εντός του μουσείου Καρυτσιώτου…

Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 25 Ιουνίου η εναρκτήρια εκδήλωση της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της Ελλάδος στον Ιερό Χώρο της Β΄ Εθνοσυνέλευσης στο Άστρος Κυνουρίας, με θέμα «Τα Συντάγματα της Επαναστατικής Περιόδου (1822, 1823, 1827)», με αφορμή τη συμπλήρωση των 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Τα Επαναστατικά Συντάγματα αποτέλεσαν τα θεμέλια του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Η εν λόγω εκδήλωση είχε ενταχθεί στο επίσημο πρόγραμμα εορτασμού της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» και τελούσε υπό την αιγίδα της.

Κεντρικοί ομιλητές ήταν οι κ.κ. Μιχαήλ – Κωνσταντίνος Σταθόπουλος, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών – Ακαδημαϊκός και Ευάγγελος Βενιζέλος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νομικής Σχολής.

Την εναρκτήρια ομιλία της εκδήλωσης πραγματοποίησε η Πρόεδρος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» κ. Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη

Στους παρακάτω συνδέσμους είναι τα σπουδαιότερα  θέματα που έχουμε στη Θυρεάτιδα Γη που έπαιξαν αναμφισβήτητα  καταλυτική σημασία για την οργάνωση και επιτυχία του απελευθερωτικού αγώνα. και  πάντοτε πρέπει να διακρίνουμε και να προβάλουμε και στις επετειακές εκδηλώσεις του 1821 .

1 O«Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων-Β

2) H Σχολή Καρυτσιώτη .
3)Ο Άγιος Ιωάννης ( Αγιάννης) Κυνουρίας , ήταν η πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους το 1822
4) Tο στρατόπεδο των Βερβένων.
5)To Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους

Πηγές

Από Αρκάδεσ Εσμέν , Σμαράγδη Ι.Αρβανίτη ,

Συνεργάτες   Astros Kynouria News 

Σχολή Καρυτσιώτη & Δημήτριος Καρυτσιώτης

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πίσω στη  σελίδα  Αρχαιολογικοί Χώροι στο Άστρος

Πίσω στην Αρχική σελίδα

astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή.

astrosgr.com/en Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης

Το μέγαρο “ΑΣΤΡΟΣ”στην Τεργέστη , αργότερα Pallazo Cartiotti in Trieste

Έχει μεγάλη σημασία ότι το μεγαλοπρεπές μέγαρο στην Τεργέστη, ο μεγάλος ευεργέτης μας το είχε ονομάσει “ΆΣΤΡΟΣ”.

Από Καριτσιώτικα Νέα.

“Ο θρύλος λέει ότι ο 15χρονος Δημήτρης Καρυτσιώτης δούλευε με τον πατέρα του στο χωράφι τους στον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας εκείνο το πρωί του 1756 όταν ένας θείος του, περνώντας από εκεί, του πρότεινε να τον πάρει μαζί του στη Σμύρνη, όπου υπήρχε δουλειά και προοπτική για κάθε σκληρά εργαζόμενο έμπορο. Θα μπάρκαραν σε ένα πλοίο που έφευγε από τη Σκάλα, δηλαδή το σημερινό Παράλιο Άστρος. Δίχως να το σκεφτεί, και προτού ο πατέρας του εξετάσει το ζήτημα δύο φορές, ο ανήσυχος Δημήτρης έτρεξε να βρει τα τσαρούχια του για να ακολουθήσει το συγγενή του στο ταξίδι. Η παράδοση λέει ότι μέσα στη βιασύνη του, έφυγε φορώντας μόνο το ένα. Τόση ήταν η λαχτάρα του να ταξιδέψει.”

 “Παθιασμένος υποστηρικτής του αγώνα κατά της Τουρκοκρατίας στην πατρίδα του, ο Καρυτσιώτης παρείχε καταφύγιο στη σοφίτα αυτού του αρχοντικού για μήνες στους διασωθέντες Ιερολοχίτες, στρατιωτικό τμήμα της ελληνικής επανάστασης για την εθνική ανεξαρτησία. Το 1798 παρείχε καταφύγιο και στον εθνικό ήρωα Ρήγα Φεραίο. Δυστυχώς ο Φεραίος προδόθηκε, συνελήφθη από τους Αυστριακούς και παραδόθηκε στους Τούρκους που τον στραγγάλισαν και στη συνέχεια πέταξαν το σώμα του στον ποταμό Δούναβη.»

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

«Το μεγαλοπρεπές κτήριο κτίστηκε από τον πλούσιο Έλληνα έμπορο Δημήτριο Καρυτσιώτη (1741-1819), ο οποίος καταγόταν από τον Άγιο Ιωάννη Αρκαδίας.

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης εγκαταστάθηκε στην Τεργέστη το 1772 και αγόρασε μία μεγάλη έκταση δίπλα από το μεγάλο κανάλι της πόλης. Εκεί, το 1798, ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής του μεγάρου, με αρχιτέκτονα τον Ματτέο Περτς (γνωστό για πολλά έργα στην πόλη της Τεργέστης, όπως ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Νικολάου κ.ά.) και τον Τζοβάννι Ριτζέττι. Το κτήριο ολοκληρώθηκε το 1805 και εκεί στεγάστηκε ο μεγάλος εμπορικός οίκος του Καρυτσιώτη, ο οποίος εμπορευόταν είδη ένδυσης από την Βοημία……..

Στην πρόσοψη του κτηρίου τοποθετήθηκε, όταν τελείωσαν οι εργασίες, η επιγραφή DEMETRIO CARCIOTTI MDCCC (Δημήτριος Καρυτσιώτης 1805). Τα επόμενα χρόνια έγιναν αρκετές τροποποιήσεις και αποκαταστάσεις, όπως η επικάλυψη με γύψο της πρόσοψης και της πέτρινης βάσης. Επιπλέον προστέθηκε και τρίτος όροφος, για να καλυφθούν οι ανάγκες του κτηρίου. Η σημερινή οδός 3ης Νοεμβρίου, όπου βρίσκεται το κτήριο, ονομαζόταν μέχρι το 1918 Riva Carciotti, δηλαδή οδός Καρυτσιώτη.

Το 1816 ο Αυστριακός υπουργός Μέττερνιχ έμεινε για ένα διάστημα στο Παλάτσο Καρτσιότι. Το 1819, ο Δημήτριος Καρυτσιώτης πέθανε και το κτήριο μοιράστηκε στους κληρονόμους του, σύντομα όμως, λόγω έλλειψης απογόνων, το κτήριο πέρασε στο κράτος. Το 1831 το κτήριο έγινε έδρα της Assicurazioni Generalli, σημαντικής ιταλικής ασφαλιστικής εταιρίας, καθώς επίσης και έδρα της Αυστροουγγαρικής Τράπεζας, της ελεύθερης ζώνης της Τεργέστης και του λιμενικού. Το 1918 το Αυστριακό κράτος αφαίρεσε την επικάλυψη χαλκού από τον θόλο του κτηρίου. Σήμερα το κτήριο στεγάζει ορισμένα γραφεία του δήμου».

«Εν τούτω τω τόπω συνήλθεν η Β΄ Εθνική Συνέλευσις των Ελλήνων, 30 Μαρτίου – 18 Απριλίου 1823»,

O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων είναι αναμφισβήτητα ένα από το σημαντικότερα ιστορικά μνημεία όχι μόνο της Κυνουρίας αλλά και της πατρίδας μας. Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.

Η χώρα απόκτησε πλέον οριστικό Καταστατικό Χάρτη. Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτωνΤο αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών.

Η Συνέλευση, στα πρότυπα των Συνταγμάτων της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 μ.Χ., συνέταξε και τη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως»  υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης, «Εξεδόθη εν Άστρει εντός του Μουσείου του Καρυτσιώτου», λέει η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης .Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη, στην υφήλιο και τους μεγάλους της εποχής «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».”

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, ο ¨Αγιος Ιωάννης και  Άστρος εντάχθηκαν στον Δήμο  Θυρέας Ν. Αρκαδίας.

(ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης, ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841Ο οικισμός Άστρος ορίζεται χειμερινή έδρα του δήμου,Ο οικισμός Άγιος Ιωάννης ορίζεται θερινή έδρα του δήμου)

Πριν την Εθνοσύνελευση είχε προηγηθεί το καταλυτικό χτίσιμο της Σχολής Καρυτσιώτη.

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη) Κυνουρίας  και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έxτισε την μεγαλοπρεπή και «καλλιμάρμαρο» Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έxτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη.

Το Ελληνικό κράτος  αναγνωρίζοντας την μεγάλη προσφορά της Σχολής Καρυτσιώτη  στο Ελληνικό έθνος εκήρυξε σαν «ιστορικόν διατηρητέον μνημείον», «ιστορικό τόπο»  και «αρχαιολογικόν χώρον».

Περιοχή ”Κουτρί” Αγίου Ιωάννη (όπου η ιστορική Σχολή Καρυτσιώτη)

ΥΑ 147099/8654/11-4-1960, ΦΕΚ 199/Β/11-5-1960

Περί κηρύξεως αρχαιολογικού χώρου.

“Χαρακτηρίζομεν ως αρχαιολογικόν χώρον την περιοχήν ”Κουτρί” του χωρίου Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας, θερινήν έδραν του Άστρους, ένθα ελειτούργησεν η ιστορική σχολή Καρυτσιώτη εν έτει 1798”.

Διδακτήριον Άστρους

ΥΑ 47192/1433/11-6-1946, ΦΕΚ 127/Β/8-8-1946

‘Κηρύσσομεν ως ιστορικόν διατηρητέον μνημείον το εν Άστρει διδακτήριον ένθα συνήλθεν εν έτει 1823 η β’ Εθνική Συνέλευσις”.

Η πλατεία της σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικός τόπος.

ΥΑ ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ30/65069/3340/1-8-2005, ΦΕΚ 1194/Β/30-8-2005

Τίτλος ΦΕΚ       Χαρακτηρισμός της πλατείας σχολής Καρυτσιώτη και τμήματος του αγροκηπίου, στο Άστρος Κυνουρίας, ως ιστορικού τόπου.

Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο το εναπομείναν σήμερα τμήμα εκτάσεως 18.850 τα.μ. του παλαιού αγροκηπίου (συνολικής εκτάσεως 46 στρεμμάτων), το οποίο ανήκε στη Σχολή Καρυτσιώτη και εντός του οποίου βρίσκεται η Σχολή Καρυτσιώτη, όπως αυτό εμφαίνεται στο Κτηματολογικό Διάγραμμα κλίμακας 1:1000 και σημειώνεται με τα στοιχεία 1, 2, 3 έως και 15, λόγω των σημαντικών ιστορικών γεγονότων, τα οποία έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ο χώρος αυτός είναι τμήμα του αγροκηπίου – αρχικά 46 στρεμμάτων, το οποίο είχε δωρίσει ο Δημήτριος Καρυτσιώτης στη Σχολή, την οποία είχε ιδρύσει το 1805 – δενδροφυτεμένου με πορτοκαλιές, λεμονιές και ελιές, το προϊόν των οποίων χρησιμοποιούνταν για την πληρωμή των δασκάλων της Σχολής και την κάλυψη των εξόδων της.

“Στο αγροκήπιο αυτό έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα της Επαναστάσεως, το γνωστό ως «κολοκοτρωναίικο τραπέζι της συμφιλίωσης» στις 19 Ιουνίου 1821, στο οποίο είχαν προσέλθει οι οπλαρχηγοί, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις και να ομονοήσουν για την επιτυχία της Επανάστασης που τότε ξεκινούσε, καθώς επίσης και η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων (30 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου του 1823) με την παρουσία οπλαρχηγών, πολιτικών, πλήθους λαού και στρατού. Εντός της Σχολής η οποία περιλαμβάνεται στον υπό κήρυξη χώρο, συντάχθηκε η διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης».

Από κτητορική επιγραφή της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη.

«1798  ΕΝ ΜΗΝΙ ΙΟΥΛΙΩ 18

Η ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝΑ

ΤΙ ΕΣΤΗΚΑΣ ΘΑΜΒΟΥΜΕΝΟΣ ΦΙΛΕ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑΝ ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΖΗΤΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΣ ΤΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΜΩΜΑ ΜΟΥ…………..


Η προεπαναστατιμένη Ελλάδα είχε πολλά μικρά “κρυφά” και λίγα φανερά σχολεία. Ένα από τα ελάχιστα φανερά σχολεία ήταν και η περίφημη Σχολή Καρυτσιώτη που είχε κτιστεί το 1798 , 23 χρόνια πριν την Ελληνική επανάσταση και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Είχε κτιστεί στο λόφο Κουτρί του Αγιάννη Κυνουρίας και ήταν ένα από τα λίγα “πανεπιστήμια” της προεπαναστατικής πατρίδας μας και οι μαθητές της ήταν απο ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά μας. Ο μεγαλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης, πανίσχυρος Αγιαννίτης πατριώτης της διασποράς, βρήκε τον τρόπο να επιτρέψουν οι 400 χρόνια κατακτητές Τούρκοι το κτήσιμο και την λειτουργία της σχολής στον Αγιάννη και στο παράρτημα της σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος Κυνουρίας ,που άνοιξε το 1805.

Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823. .

Η σχολή ήταν ένα είδος πανεπιστημίου για εκείνη την εποχή, αφού οι μαθητές διδάσκονταν αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, μαθηματικά, φυσική – χημεία, γαλλικά και ιταλικά κ.α. Έχτισε, ακόμη, οικήματα για τους μαθητές που φοιτούσαν στη Σχολή και για τους διδασκάλους. Επιπλέον, εφοδίασε τη Σχολή με όργανα φυσικής, αστρονομίας, χημείας, χάρτες και άλλα εποπτικά μέσα διδασκαλίας.Έστελνε μάλιστα και χρηματικά ποσά για την πληρωμή των διδασκάλων και των ιατρών που εργάζονταν εκεί. Ο Καρυτσιώτης πλούτισε τη Σχολή με βιβλία και δημιούργησε μία μεγάλη βιβλιοθήκη. Ήθελε να ιδρύσει στην πατρίδα του μια σχολή, εφάμιλλη των Ευρωπαϊκών, που θα παρείχε τη γνώση στους μαθητές, δίνοντας τους την ευκαιρία να διαλέξουν δύο κατευθύνσεις: την εμπορική και την επαγγελματική.

Από την πυρπόληση της Σχολής διασώθηκαν 500 βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν το 1827στην οικία των Ζαφειροπουλαίων(Κάστρο Παραλίου Άστρους). Τα βιβλία αυτά ήταν, κατά την παράδοση, τοποθετημένα σε μια παλαιά ξύλινη βιβλιοθήκη που βρισκόταν στα γραφεία της Σχολής. Μεγάλο μέρος των βιβλίων αυτών έχει διασωθεί και καταγραφεί στις μέρες μας. Τα βιβλία αυτά ήταν ως επί το πλείστον κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, εκκλησιαστικά κείμενα, εγχειρίδια φυσικής, μαθηματικών κ.α

Zafeiris Foundation of Astros

Παρακάτω τέσσερα βιβλία από το Ίδρυμα Μνήμης Αγελικής και Λεωνίδα Ζαφείρη

https://www.zafeiris.gr/index.htm#xl_xr_page_library

1: Θυρεάτις Γη ( Ιστορία – Αρχαιολογία – Λαογραφία ) Ιωάννης Κουσκουνάς – Κυριάκος Χασαπογιάννης -Ιωάννης Κακαβούλιας. 1981

http://www.zafeiris.gr/linked/book4.pdf

.2: Η Βιβλιοθήκη της Σχολής Καρυτσιώτη. Χριστίνα Κουλούρη. 1991.

3: Γλυπτά από την Θυρεάτιδα Κυνουρίας. Αλκμήνη Ντατσούλη -Σταυρίδη. 1993.

4: Αρχαιολογικό Μουσείο Αστρους. ( Κατάλογος Γλυπτών ) Αλκμήνη Ντατσούλη -Σταυρίδη. 1999.

{Copyright (C) 2011 Zafeiris Foundation Astros Greece. All Rights Reserved}

.

Στο προαύλειο της σχολής Καρυτσιώτη διακρίνονται οικαμινάδες των δωματίων της σχολής των οικοτρόφων μαθητών .

Στο κτήριο της σχολής αυτής στο Αστρος στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους. Επίσης ο ευεργέτης μας έκτισε δωμάτια για να μένουν οι μαθητές και οι καθηγητές στη σχολής. Στο προαύλιο χώρο της σχολής του Άστρους σώζονται μέχρι σήμερα οι επιβλητικές  της σχολής με την δική τους ξεχωριστή ιστορία, Το 1805 δώρισε στους κατοίκους του Άστρους και στη Σχολή μια έκταση περιπου 48 στρεμμάτων, το λεγόμενο «Αγροκήπιο», δίπλα και γύρω από τη Σχολή για να πληρώνονται για δίδακτρα οι καθηγητές της σχολής και να τρώνε οι οικότροφοι μαθητές της σχολής με τους καρπούς και τα φρούτα του “αγροκήπιου ” όπως σταφύλια, μούσμουλα. Το ίδιο έτος (1805) ο αδερφός του, Γεώργιος Καρυτσιώτης, επίσης μεγαλέμπορος στην Τεργέστη, μετέφερε με “σούγελο” (πέτρινο αυλάκι ) για 5-6 χιλιόμετρα το νερό από τη (Μάνα του νερού), πλησίον της Μονής Λουκους, στο Άστρος. Για “να ποτίζεται το αγροκήπιο για να είναι ανοικτή η Σχολή». 

Το Προαύλιο της Σχολής Καρυτσιώτη.Εδώ περπατούσαν οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης και ο Κολοκοτρώνης.

Στα τέλη Ιουλίου – αρχές Αυγούστου του 1826 και οι δύο σχολές πυρπολήθηκαν από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά και η Σχολή του Αγίου Ιωάννη, καταστράφηκε ολοσχερώς. Μαζί με τη σχολή καταστράφηκε όλο το χωριό, καθώς και οι 13 εκκλησίες και τα 2 μοναστήρια του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φαίδωνα Κουκουλέ, η σχολή «έγινε σωρός πετρών από την πυρκαϊάν του κοινού εχθρού της πίστεως Ιμβραήμ…». Κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, η Σχολή καιγόταν συνεχώς επί μία εβδομάδα, καθώς οι κάτοικοί του είχαν διασκορπιστεί και δεν μπορούσαν να σβήσουν την φωτιά.

«Για πολλά χρόνια λέμε στους αναγνώστες μας .Ο χώρος του μουσείου, το κτήριο της Σχολής Καρυτσιώτη, τοπικού παραδοσιακού ρυθμού, μαντρωμένο με τον πέτρινο τείχο (μάντρα), μαζί με τον Προαύλιο Χώρο  τη Σχολής που σώζονται μέχρι σήμερα οι καμινάδες των δωματίων των οικότροφων μαθητών της σχολής και τον επίσης μαντρωμένο χωριστό γειτονικό «Ιερό Χώρο» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων εíναι  σεμνός , αρμονικός και επιβλητικός,είναι «διατηρητέον ιστορικόν μημείον»  και είναι « μουσείο από μόνος του».»

Όταν   “Ιερός Χώρος “ της  Β’ Εθνοσυνέλευσης  των  Ελλήνων και το Προαύλιο της  Σχολής Καρυτσιώτη (Μουσείου Άστρους), γίνουν ελεύθερα  προσβάσιμα χωρίς περιορισμούς σχεδόν πετύχαμε τους στόχους μας και η περίφημη Σχολή Καρυτσιώτη (Αρχαιολογικό Μουσείου Άστρους)  τελικά από ντροπή  όλων μας, θα το βλέπουμε και θα το πιάνουμε, θα είναι κοντά μας,  θα ανοίξει οριστικά και αμετάκλητα . Ας ευγνωμονούμε έμπρακτα το μεγάλο ευεργέτης μας Δημήτριο Καρυτσιώτη  όπως αναμφισβήτητα δικαιούται.

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πηγές

.2: Η Βιβλιοθήκη της Σχολής Καρυτσιώτη. Χριστίνα Κουλούρη. 1991.

Συνεργάτες   Astros Kynouria News 

Σχολή Καρυτσιώτη 

Δημήτριος Καρυτσιώτης Γιάννη Δ.Κουρμπέλη

Σμαράγδη Αρβανίτη , Οι Σχολές του Δημητρίου Καρυτσιώτη στον Αγιάννη και στο ¨Αστρος Θυρέας-Κυνουρίας κατα τα προεμαναστατικά χρόνια ως την απελευθέρωση.2001-2002 ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΩΝ ΣΠΟΘΔΩΝ ΤΟΜΟΣ Γ

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης και η Ορθόδοξη Κοινότητα της Τεργέστης | DiscoverKynouria.gr

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης και η Ορθόδοξη Κοινότητα της Τεργέστης | DiscoverKynouria.gr

https://karitsiotikanea.blogspot.com/2016/07/blog-post_17.html

Αρχαιολογικοί Χώροι στο Άστρος

Η πλατεία Καρυτσιώτη (koinotita-astrous.gr)

Παλάτσο Καρτσιότι – Βικιπαίδεια (wikipedia.org)

Καριτσιώτικα Νέα.

Πίσω στη  σελίδα  Αρχαιολογικοί Χώροι στο Άστρος

Πίσω στην Αρχική σελίδα

astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή.

astrosgr.com/en Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

Τοπόσημα του 1821 |# 3, Στο ιστορικό Άστρος Κυνουρίας ,Tο προαύλιο της Σχολής Καρυτσιώτη ( του Μουσείου Άστρους)

DCIM\101MEDIA\DJI_0184.JPG

Tο προαύλιο της Σχολής Καρυτσιώτη ( του Μουσείου Άστρους), μπλε γραμμή είναι το Προαύλιο και κίτρινη είναι ο “Ιερός Χώρος”.

Η περίφημη Σχολή Καρυτσιώτη στο Άστρος (στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους)  έχει κηρυχθεί από το υπουργείο Παιδείας το 1946  «διατηρητέον ιστορικόν μημείον το εν Άστρει διδακτήριον». (ΦΕΚ,ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ Αριθμός Φύλλου 127 -1946 Αριθ. 47192 ) 1433      (8))  και ο γειτονικός χώρος το «αγροκήπιο Καρυτσιώτη» έχει επίσης  κηρυχθεί  σε «ιστορικό τόπο» από το υπουργείο Πολιτισμού  (ΦΕΚ,ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ Αριθμός Φύλλου 1194 – 30-8-2005).

Ο χώρος του Αρχαιολογικού Μουσείου Άστρους , το κτήριο της Σχολής Καρυτσιώτη, τοπικού παραδοσιακού ρυθμού, μαντρωμένο με τον πέτρινο τείχο (μάντρα), μαζί με τον προαύλιο χώρο  της Σχολής  και τον επίσης μαντρωμένο χωριστó γειτονικό «Ιερό Χώρο» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων εíναι  σεμνός , αρμονικός και επιβλητικός, «μουσείο» από μόνος του.

Στον επιβλητικό χώρο του προαυλίου της σχολής Καρυτσιώτη περπάτησαν ο Κολοκοτρώνης και οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης. Οι συνεδριάσεις  της  Β΄Εθνοσυνέλευσης έγιναν στην ύπαιθρο, «μέσα εις ένα περιβόλι», σύμφωνα με τον Κολοκοτρώνη.

Δίπλα από το προαύλιο της Σχολής βρίσκεται ο χωριστóς  «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων. Τους δύο χώρους τους  χωρίζει πέτρινος τείχος (μάντρα) που προνοητικά έχτισε το 1805 ο μεγάλος ευεργέτης μας. 

Στο μεγάλο προαύλιο χώρο της Σχολής   υπάρχουν οι καμινάδες των δωματίων των οικότροφων μαθητών της σχολής με την δική τους ιστορία  και ο χώρος  έχει μετατραπεί σε αρχαιολογικό πάρκο και έκθεση. Στον προαύλιο χώρο ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει δύο αγάλματα σε ανάκλιντρο, του Ηρώδη Αττικού και της συζύγου του, καθώς και κίονες και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού.

 

Οι “καλαμαράδες“  Άστρεινοί , ( από τα καλαμάρια που έγραφαν στην Σχολή) πιστοί στην παράδοση χιλιετηρίδων άνθρωποι του Ελληνικού μέτρου και της εθνικής συνεννόησης, καλέσθηκαν εκείνη την στιγμή από το έθνος να συμβιβάσουν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα για ένα εθνικό διάλογο και το επέτυχαν με αποτελέσματα, υπό την επιρροή και ηγεσία του Αγιαννίτη στρατηγού , υπεύθυνου για την στρατιωτική ασφάλεια σε καιρό πολέμου τηs εθνοσυνέλευσης, Πάνου Ζαφειρόπουλο η Άκουρου .Το Άστρος επιλέχθηκε για την εθνοσυνέλευση, γιατί στο Άστρος υπήρχαν πολλοί καλαμαράδες και ήταν αναμφισβήτητα τόπος κοινής αποδοχής και θα βοηθούσε καλύτερα την εθνική συνεννόηση, ως «τόπος του Έθνους», δηλαδή τόπος ουδέτερος, που δεν ανήκε σε κομματικές φατρίες.

Αυτά είναι τα “μουσεία” μας, ευχόμαστε και παρακαλούμε τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας , το ΥΠΠΟΑ   και το δήμο μας , να επαναξετάσουν τις θέσεις τους από μηδενική βάση  για τον «Ιερό Χώρο» της Β’Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και το προαύλιο της Σχολής Καρυτσιιώτη, μέχρι να ανοίξουμε τελικά όλοι μαζί συντονισμένα καλύτερα  το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους    και να ανοίξουν  για τους επισκπέπτες και τα παιδιά μας  οριστικά και αμετάκλητα τα παραπάνω «μουσεία» μας και να τα προβάλλουν καλύτερα.

Το ΥΠΠΟΑ σωστά «διαφυλάσσει» τον Ερμή του Πραξητέλη ,όπως  σωστά ο αείμνηστος καθηγητής μας κουβαλούσε τον σάτυρο του μουσείου στην τσέπη του, για να υπάρχει και να τον προβάλλει αργότερα κατάλληλα και το ΥΠΠΟΑ σωστά δεν “διαφυλάσσει” την πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες με τις τεράστιες πέτρες.

Απο την ιστοσελίδα Θυρεατις γη (βορεια κυνουρια

Είναι ακατανόητο που για πολλά χρόνια το ΥΠΠΟΑ  «εδιαφύλλαγε»  τέσσερεις τείχους του «Ιερού Χώρου» της Β’Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων και του προαύλιου της Σχολής Καρυτσιιώτη , που σχεδόν τους ξέχασε μιά γενιά και θα τους αγνοεί απόλυτα η επόμενη γενιά γιατί “δεν θα υπάρχουν πια” αν δεν ανοίξουν σύντομα οριστικά και αμετάκλητα . Είναι λάθος να μην ενεργούμε σωστά σήμερα για το μοναδικό λόγο κάποτε κάναμε ένα απερίσκεπτο λάθος.

Επίσης είναι ακατανόητο ο δήμος μας να μην προβάλλει με δύο φωτογραφίες και δύο λέξεις τα «μουσεία» μας , άλλα τοπόσημα και ότι άλλο έχουμε , στην ιστοσελίδα του δήμου μας , φαίνεται σαν να μην καταλαβαίνει την σημασία τους για την τοπικη κοινωνία και την περιβόητη ανάπτυξη , που δεν θα έρθει ποτέ….

Τα λάθη αυτά, είναι σαν να μας λένε θα γκρεμίσουμε την γέφυρα του Ισθμού και θα κλείσουμε τα σύνορα για να «διαφυλλάξουμε τα μουσεία μας» και την πύλη των λεόντων στις Μυκήνες , για να μην τα βλέπει κανένας από κοντά, ούτε και  να γνωρίζει  ότι υπάρχουν,ας τα ξεχάσουμε δεν υπάρχουν πιά….. Όλα κρίνονται διαχρονικά  από «τα έργα»  και αναπόφευκτα από τα αποτελέσματα και τελικά άμεσα πληρώνει για όλα αυτά η τοπική κοινωνία.

Αυτά  τα «μουσεία» απαιτεί η τοπική κοινωνία και ο κοινός νους  να γίνουν καθημερινά   προσβάσιμα ( όχι μόνος στις γιορτές μια φορά το χρόνο)  στους επισκπέπτες και στα παιδιά μας,  για να προβάλλουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Ας το καταλάβουμε όλοι δεν υπάρχει λόγος να “διαφυλάσσομε” απεριόριστα τέσσερεις τείχους,δεν πάνε πουθενά.

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πίσω στην Αρχική σελίδα η Τοπόσημα του 1821 | Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας και ο δήμος μας

Πίσω στη σελίδα Αρχαιολογικοί Χώροι και Μουσεία της Θυρεάτιδας Γης

Πίσω στη  σελίδα  Αρχαιολογικοί Χώροι στο Άστρος

Πίσω στην Αρχική σελίδα

astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή.

astrosgr.com/en Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

Ιστορία του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας 

Οι αυτόχθονες Πελασγοί είχαν ένα χρυσό κανόνα που για χιλιετηρίδες εφάρμοσαν πιστά μέχρι σήμερα οι κάτοικοι της Θυρέας, τον αμοιβαίο σεβασμό , την συναίνεση , την συνεννόηση και το Ελληνικό μέτρο. Η Θυρεάτις Γη  σχετικά μικρός χώρος  για χιλιετηρίδες  μέχρι σήμερα  κατόρθωσε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της , την ιδαιτερότητα της ,  τα συγκριτικά πλεονεκτήμ ατα  της , τα χαρακτηριστικα της, το  πολιτισμό της και να αντισταθεί γενναία και αποτελεσματικά σε πολλούς  μικρούς και μεγάλους κατακτητές και επιδρομείς,

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ Ἱστορίαι (2.27.1-2)

 [2.27.1] “Ἀνέστησαν δὲ καὶ Αἰγινήτας τῷ αὐτῷ θέρει τούτῳ ἐξ Αἰγίνης Ἀθηναῖοι, αὐτούς τε καὶ παῖδας καὶ γυναῖκας,…..2.27.2] ἐκπεσοῦσι δὲ τοῖς Αἰγινήταις οἱ Λακεδαιμόνιοι ἔδοσαν Θυρέαν οἰκεῖν καὶ τὴν γῆν νέμεσθαι, …. δὲ Θυρεᾶτις γῆ μεθορία τῆς Ἀργείας καὶ Λακωνικῆς ἐστίν, ἐπὶ θάλασσαν καθήκουσα. καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐνταῦθα ᾤκησαν, οἱ δ᾽ ἐσπάρησαν κατὰ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα”.

 Ιστορίαι (Ηροδότου)/Κλειώ, 82.1 & 82.2

82.1 ἔς τε δὴ ὦν τὰς ἄλλας ἔπεμπε συμμαχίας καὶ δὴ καὶ ἐς Λακεδαίμονα. τοῖσι δὲ καὶ αὐτοῖσι τοῖσι Σπαρτιήτῃσι κατ᾽ αὐτὸν τοῦτον τὸν χρόνον συνεπεπτώκεε ἔρις ἐοῦσα πρὸς Ἀργείους περὶ χώρου καλεομένου Θυρέης· 82.2 τὰς γὰρ Θυρέας ταύτας ἐοῦσα τῆς Ἀργολίδος μοίρης ἀποταμόμενοι ἔσχον οἱ Λακεδαιμόνιοι. ἦν δὲ καὶ ἡ μέχρι Μαλέων ἡ πρὸς ἑσπέρην Ἀργείων, ἥ τε ἐν τῇ ἠπείρῳ χώρῇ καὶ ἡ Κυθηρίη νῆσος καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν νήσων

Η Κυνουρία αντλεί το όνομα της από τον αρχαίο οικιστή της περιοχής Κύνουρο, γυιό του Περσέα σύμφωνα με την Αργεία παράδοση. Οι κάτοικοι την Κυνουρίας ήταν σε σειρά  Πελασγοί, Δαναοί, Ίωνες  και Δωριείς.Οι Κυνουριείς ήταν Ιώνες και έδωσαν το όνομα στην περιοχή από το όνομα τους.

Στη βόρεια Κυνουρία , στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης ,  υπήρχε ο κύριοτερος  οικισμός της περιοχής η Θυρέα   και δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίδα, η Εύα  και  αργότερα  τουλάχιστον από το 2.μ,χ αιώνα το Άστρος. . Υποστηρίζεται η άποψη από τους ιστορικούς   οι Θυρεάτες προέρχοντο από τους Δαναούς. που εγκαταστάθηκαν στο Άργος, την πρώτη πόλη της Ευρώπης,  από το 2,800-2,000 π.χ.

Ο Θουκυδίδης ,ο πρώτος επιστήμονας Ιστορικός του κόσμου,  και ο Ηρόδοτος , αναφέρουν η  Θυρεάτις Γη ( Θυρέα) υπήρχε πριν 3,000 χρόνια, με αναφορά από τον Ηρόδοτο για το 1,100 Π.Χ,

Ως προς το τοπωνύμιο «Θυρέα», οφείλει την προέλευσή του στο ότι η περιοχή αποτελούσε τη δίοδο ή θύρα επικοινωνίας και μετάβασης από το Κράτος του Άργους στο Κράτος της Σπάρτης και τανάπαλιν (Θουκυδίδης, Β΄ 27). Το φυσικό μάλιστα όριο, κατά τον Ευριπίδη (Ηλ. 410-2), ήταν ο «Ταναός», δηλαδή ο σημερινός χείμαρρος Τάνος.

Στα πρώτα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας διαπιστώνονται με βεβαιότητα τουλάχιστον από τα νεολιθικά χρόνια. Πλούσια ευρήματα της εποχής αυτής, καθώς και της εποχής Χαλκοκρατίας από τις θέσεις Μαρμαράλωνα (Ξερόκαμπου), Κουτρί (Άνω Μελιγούς), Άγιος Γεώργιος (Μελιγούς), Χερρονήσι (Τεύχος Παραρτημάτων, φωτο 1), Νησί Παραλίου , στο δρόμο κοντά στην Παραλία Λεωνιδίου, στο Γεράκι, φωτίζουν κάπως τα προϊστορικά αυτά χρόνια. Οι πρώτοι κάτοικοι ανήκουν στα προελληνικά φύλλα, ήταν οι  Πελασγοί, που έζησαν στην Κυνουρία  πριν τους Αρκάδες στην Αρκαδία  και τους (πρωτοέλληνες) Δαναούς στην Αργολίδα και στα Παράλια της Κυνουρίας. Στη συνέχεια εγκαθίστανται στην Κυνουρία οι Ίωνες. Οι δημιουργοί του Μυκηναϊκού πολιτισμού, οι Αχαιοί, εγκαταστάθηκαν στην Αργολίδα γύρω στα 1600 π.Χ. Λίγο αργότερα κατέβηκαν από κει στη Λακωνία, ενώ η Κυνουρία ήταν ήδη κομμάτι της Αργείας γης. Αυτά μαρτυρούν και τα ευρήματα από το Χερρονήσι, το Νησί του Αγίου Ανδρέα, το Ελληνικό Άστρους, το Καστράκι Μελιγούς.

Με την κάθοδο των Δωριέων, που ήρθαν και κατέλαβαν τη γη αυτοί τελευταίοι, αρχίζει ο εκδωρισμός των κατοίκων. Στην περιοχή συναντιούνται τα όρια των τριών επικρατειών: των Δωριέων της Σπάρτης, των Αρκάδων της Τεγέας και των Aχαιών του Άργους. Χαρακτηριστική μαρτυρία είναι τα ευρήματα στη θέση Φονομένοι του Αγ. Πέτρου, δίπλα στο δρόμο προς Καρυές, όπου βρέθηκαν τρεις μεγάλοι λιθοσωροί οι οποίοι αντιστοιχούσαν στα όρια των επικρατειών του Άργους, της Τεγέας και της Σπάρτης και ήταν αρχαία ιερά αφιερωμένα στον Ενόδιον Ερμή.

Η περιοχή έγινε σύντομα στόχος των ισχυρών γειτόνων της, των Σπαρτιατών, των Αργείων και των Αρκάδων / Τεγεατών. Αποτέλεσε κυρίως μήλον της έριδος μεταξύ των Σπαρτιατών και των Αργείων, καθώς βρισκόταν ανάμεσα στα δύο κράτη και διέθετε ιδιαίτερη γεω-στρατηγική θέση, γεγονός που κατέληξε σε πολεμική σύρραξη (περί τα τέλη του 11ου  π.χ. αιώνα σύμφωνα με τον Ηρόδοτο). Γεωγραφικά η περιοχή της χωρίζεται σε δυο μεγάλες ενότητες. Τη βόρεια, που στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στη Θυρεάτιδα, με κύριο οικισμό τη Θυρέα και δευτερεύοντες την Ανθήνη, τη Νηρίδα, την Εύα και το Άστρος, ενώ το νότιο αντιστοιχούσε στη χώρα των Πρασιών, στην οποία υπήρχε ο κύριος οικισμός Πρασιαί και οι δευτερεύοντες Πολίχνη, Τυρός και Γλυππία. Μέχρι τον 7ο αι. π.Χη Κυνουρία πρέπει να διατηρεί την αυτονομία της (προκύπτει από την συμμετοχή των Πρασιών στην Αμφικτυονία της Καλαυρίας) παρ’ όλες τις προσπάθειες του Άργους και της Σπάρτης να την προσαρτήσουν. Εν τούτοις η περιοχή των Πρασιών πρέπει να σχετιζόταν περισσότερο με τη Λακωνία, ενώ η περιοχή της Θυρεάτιδας με την Αργολίδα.

Παρά την έντονη  πίεση των γειτόνων της η  Κυνουρία πρέπει να παρέμενε  ανεξάρτητη μέχρι την εποχή  του Αργείου Τυράννου Φείδωνα οπότε και πέρασε στην κυριαρχία του Άργους, που γνώριζε τότε τη μέγιστη ακμή του. Μετά τη Φείδωνα όμως το Άργος άρχισε σταδιακά να παρακμάζει ενώ η Σπάρτη ισχυροποιούταν. Η τύχη της Κυνουρίας φαίνεται να κρίθηκε οριστικά ο 546 π.Χ., στη μάχη της Θυρέας (ή μάχη των Εξακοσίων Επιλέκτων), οπότε η Σπάρτη επικράτησε του Άργους και απέκτησε τον έλεγχο της Κυνουρίας. Το 424 π.Χ. ο αθηναϊκός στόλος έφθασε στα παράλια της Θυρεάτιδος, την κυριεύσε, τη λεηλάτησε ,την πυρπόλησε και την κατέστρεψε ολοσχερώς.. Η Κυνουρία παρέμεινε Σπαρτιατική μέχρι το 338 π.Χ. όταν ο Φίλιππος Β΄ απέδωσε το βόρειο τμήμα της στους Αργείους μέχρι και τη ρωμαϊκή περίοδο, ενώ η νότια περιοχή των Πρασιών και του Τυρού (η οποία ήταν το φυσικό σύνορο της αρχαίας Σπάρτης) παρέμεινε στη Σπάρτη.

Τειχιό ή Ελληνικό και η Θυρέα

Σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων από το σημερινό Άστρος, στην περιοχή του Τειχιού ή Ελληνικού, πιθανότατα εδώ ήταν η πολή της Θυρέας ,υπήρχε Ναός αφιερωμένος στο Θεό Απόλλωνα τον οποίο λάτρευαν ιδιαίτερα οι Κυνούριοι. Στη θέση αυτή σήμερα βρίσκονται ερείπια αρχαίας πόλης του 5ου έως 3ου π.χ αιώνα κατά τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων. Εδώ αντικρίζει κανείς ερείπια τειχών, οικοδομημάτων και υπόγειων δεξαμενών. .

Εύα 

Σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από την πόλη του Άστρους απαντάται η περιοχή της Αρχαίας Εύα, όπου σήμερα βρίσκονται τα ερείπια της έπαυλης του Ηρώδη του Αττικού που αποκαλύφθηκαν σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν εκεί τα τελευταία χρόνια. Στις ίδιες ανασκαφές βρέθηκαν σπουδαία και μοναδικά ευρήματα που χρονολογούνται από τον 4ο π.χ. αιώνα μέχρι και τον 2ο αιώνα μ.χ. Τα ευρήματα αυτά φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο του Άστρους.

Ανθήνη

Δίπλα στο Λιμάνι Αγίου Ανδρέα υπάρχει το «νησί του Αγίου Ανδρέα» όπου κανείς μπορεί να δει ερείπια κυκλώπειου τείχους που ανήκουν σύμφωνα με τις μαρτυρίες στην αρχαία πόλη Ανθήνη. Σώζονται τμήματα από τον εξωτερικό περίβολο με πύργους του 5ου-4ου αιώνας. π.Χ. Αργότερα η πόλη μεταφέρθηκε χαμηλότερα προς τη θάλασσα, όπου σώζονται υστερορωμαϊκά ερείπια και συμπληρωματική οχύρωση από τους βυζαντινούς χρόνους. Κοντά στο κάστρο σώζεται μισό κατεστραμμένο τοξωτό λιθόκτιστο γεφύρι.

Στη θέση Ελληνικό Χάραδρου, 3 χλμ. ανατολικά του χωριού υπάρχουν λείψανα τετράγωνου πύργου – φυλακίου, ο οποίος πιθανολογείται ότι χτίστηκε από τους Αργείους για τον έλεγχο της γύρω περιοχής και του δρόμου από την παραλία στο εσωτερικό.Απο το Άστρος ο Χάραδρος απέχει 17 χλμ.

Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που στο παραπάνω χάρτη διακρίνεται η αρχαία πόλη της Θυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες

Για χιλιάδες χρόνια  δεν έγινε τίποτα σημαντικό που να γνωρίζουμε στην περιοχή , « όλα τα πλάκωνε η  φοβέρα και η σκλαβιά».Η παρακμή άρχισε με την  υποταγή οτους Ρωμαίους  κατακτητάς και τους προδότες συνεργάτες τους το 146 π.χ και  αργότερα με πολλούς άλλους κατακτητάς  και επιδρομείς   μέχρι το 1821.

Ρωμαική και Βυζαντινή Περίοδος

Για την ιστορική διαδρομή της περιοχής κατά τους ρωμαικούς και βυζαντινούς χρόνους, οι πληροφορίες είναι λιγοστές, πράγμα που δεν επιτρέπει το σχηματισμό σαφούς εικόνας. Γνωρίζουμε ότι κατά την περίοδο της εγκατάστασης των Σλάβων στην Πελοπόννησο (6ος αι. και εξής) δύο σλαβικές φυλές- οι Μηλιγγοί και οι Εζερίτες- επέλεξαν ως τόπο κατοικίας τους τις δυσπρόσιτες περιοχές του Ταϋγέτου και του Πάρνωνα. Επί αυτοκράτορος Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνος (867- 866) ασπάζονται και αυτοί τον χριστιανισμό, όπως και οι Έλληνες του Πάρνωνα και του Ταϋγέτου, και έκτοτε δεν απασχολούν ως ξεχωριστή εθνική οντότητα την Ιστορία.

Τα χωριά του Πάρνωνα εκχριστιανίστηκαν περίπου τον 9ον αιώνα και από υπερβολικό  σεβασμό πολλά πρόσθεσαν την λέξη Άγιος στο όνομα τους , όπως Άγιος Ιωάννης ,Άγιος Πέτρος, Άγιος Νικόλαος ,Άγιος Ανδρέας ,¨Αγιος Βασίλειος,¨Αγιοι Αώματοι,Άγιος Πανελεήμονασς, Άγια Σοφιά ,Άγιος Γεώργιος, Κοσμάς και γέμισαν το τόπο με εκκλησίες και μοναστήρια .Επίσης όνόμασαν «άγιες» πολλές τοποθεσίες.Για το λόγο αυτό  ο Πάρνωνας ονομάστηκε και το «Άγιον Όρος» της Νότιας Ελλάδας. 

Φραγκοκρατία-Τουρκοκρατία

Μετά το 12 ον αιώνα οι πεδινές περιοχές εγκαταλείπονται από τους κατοίκους και  πλέον κατοικούν μόνιμα στα βουνά για να γλυτώσουν από τις ασταμάτητες  επιδρομές , τους κουρσάρους και τους κατακτητές .

Ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος προς υποταγήν των ανυπότακτων γειτόνων Τσακώνων στη Σίταινα ,Καστάνιτσα και Πραστό, εκεί που ήταν οι Τσάκωνες , «επάνω εις τα όρη »     suso en law montanyas ,   όπως αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως, έκτισε το κάστρο Εστέλλα η της Ωριάς σε μια οχυρή τοποθεσία κοντά στο “Ξεροκάμπι”, του Αγίου Ιωάννου της Θυρεάτιδας.

Σήμερα, το ορεινό αυτό κάστρο θεωρείται ότι είναι το οχυρό που αναφέρεται στο Αραγωνικό Χρονικό του Μορέως ως Estella ((μετάφραση της ελληνικής λέξης Άστρος) και έχει μείνει γνωστό με το δημώδες όνομα «Κάστρο της Ωριάς», το οποίο απαντά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, λόγω της λαϊκής παράδοσης σχετικά με την κατάληψή του. Με βάση αυτήν την ταύτιση και την αναφορά στο Αραγωνικό Χρονικό, το κάστρο πρέπει να κατασκευάστηκε το αργότερο τον 14ο αιώνα και το πιθανότερο τον 13ο .

Ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος επισης την ιδια εποχή το 1256 μ,χ,  έκτισε και το επίσης  κάστρο Εστέλλα (Castello de lla estella) στο  αργότερα αποκαλούμενο «Νησί» του Παραλίου Άστρους  που ονομαστηκε αργότερα  Κάστρο του Παραλίου Άστρους η των Ζαφειρόπουλων.

«Η Κυνουρία, εν συνεχεία, μετέχει της κοινής μοίρας της Πελοποννήσου: έχει μια πρώτη μικρή πρόγευση της Τουρκικής κατοχής μετά την εισβολή των Τούρκων στο Μωριά(1460), γνωρίζει την αποκατάσταση της Ενετικής κυριαρχίας μέχρι το 1715 και από τότε μέχρι τον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 αποτελεί τμήμα της αχανούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Τουρκική κατοχή, ωστόσο, δεν κατάφερε να αναστείλει πλήρως την οικονομική και πνευματική δραστηριότητα των Κυνουριέων. Παρατηρείται μια έκτακτη κινητικότητα σε αυτούς τους τομείς, που έχει ως επίκεντρο τις κώμες του Αγ. Ιωάννη, της Μελιγούς, του Πλατάνου και τις γύρω μονές. Λίγο πριν την επανάσταση ξαναζωντανεύει και το Άστρος, με τη βοήθεια φιλογενών ανδρών, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχουν οι αδελφοί Καρυτσιώται.»

http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/arcadia-hist/topics/kynhist1.html

Δήμος Θυρέας

Ο Δήμος Θυρέας, συστάθηκε με διάταγμα της 9ης (21ης) Νοεμβρίου 1834 / 12ης Μαΐου 1835, σύμφωνα με το οποίο συστάθηκαν οι πρώτοι δήμοι της Αρκαδίας και της Κυνουρίας.Διοικητικές μεταβολές των ΟΤΑ   Δ. Θυρέας Ν. Αρκαδίας,  ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835 Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης ,ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841  Ο οικισμός Άστρος ορίζεται χειμερινή έδρα του δήμου, Ο οικισμός Άγιος Ιωάννης ορίζεται θερινή έδρα του δήμου. Το 1836, όταν οι δήμοι πήραν την τελική τους μορφή, ο Δήμος Θυρέας περιελάμβανε τα χωριά Άγιος Ιωάννης,  Άστρος και Μελιγού. Το 1840 ο Δήμος Πλατανούντος (Πλατάνου)  συγχωνεύθηκε στον δήμο Θυρέας . Το 1845  προσετέθησαν  στο δήμο  το  Παράλιον Άστρος (Αρκαδίας)  ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845  και το Ξηροπήγαδο  και το 1879 ο Χάραδρος (τότε Τρεστενά). Για πολλούς αιώνες μέχρι την δεκαετία του 1950  ο Αγιάννης,  σημερινός θερινός οικισμός του Άστρους, αποτελούσε το μητροπολιτικό κέντρο της Θυρέας.

Το 1912, καταργήθηκε το παλιό Δημοτικό σύστημα του 1834 και εγκαθιδρύθηκαν οι κοινότητες. Από τον Δήμο Θυρέας προέκυψαν οι εξής κοινότητες: Άστρους, Βερβένων, Ξηροπηγάδου, Παραλίου Άστρους, Μελιγούς, Πλατάνου και Χαράδρου.

Δ. Άστρους (Αρκαδίας) ΦΕΚ 99Α – 28/05/1985 Ο δήμος προήλθε από την αναγνώριση σε δήμο της κοινότητας Άστρους

Δήμος Βόρειας Κυνουρίας

This image has an empty alt attribute; its file name is ag3mapsboreiakynouria.jpg

ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 Ο οικισμός Άστρος αποσπάται από το δήμο και ορίζεται έδρα του δήμου Βόρειας Κυνουρίας Ο οικισμός Άγιος Ιωάννης αποσπάται από το δήμο και προσαρτάται στο δήμο Βόρειας Κυνουρίας

Δήμος Βόρειας Κυνουρίας – Βικιπαίδεια (wikipedia.org)

Ο Δήμος ΒόρειαΚυνουρίας  είναι δήμος της Αρκαδίας και Περιφέρειας Πελοποννήσου, ο ποίος συστάθηκε το 1997 σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας» και παρέμεινε ανέπαφος ως προς την έκταση του από τον μετέπειτα «Καλλικράτη». Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου και βρέχεται από τον Αργολικό Κόλπο. Ο πληθυσμός του είναι 10.341 κάτοικοι και η έκταση του είναι 575,7 τ.χλμ.. Έδρα του δήμου αποτελεί το Άστρος.

Τοπικές Κοινότητες | Δήμος Βόρειας Κυνουρίας (boriakinouria.gov.gr)

Αγία Σοφία,Άγιος Ανδρέας,Άγιος Γεώργιος, Άγιος Πέτρος, Άστρος, Βέρβενα,Δολιανά,Έλατος,Καράτουλα,Καστάνιτσα,Καστρί,Κορακοβούνι,Κούτρουφα, Μελιγού,Μεσορράχη,Νέα Χώρα, Ξηροπήγαδο, Παράλιο Άστρος, Περδικόβρυση, Πλατάνα, Πλάτανος, Πραστός, Σίταινα,Στόλος,Χάραδρος, Ωριά .Επίσης στο δήμο υπάγονται επιπλέον περίπου 40 μικροί οικισμοί.

Άστρος και  Άγιος Ιωάννης ( Αγιάννης )

Στο Άστρος το 1823 έγινε η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων.

Το Άστρος και ο Αγιάννης ήταν για τουλάχιστον οκτακόσια χρόνια και είναι και σήρερα μία κοινότητα, με τους ίδιους κατοίκους.

Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293 του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου . Η πρώτη όμως ααφορά   με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.).

Για πολλούς αιώνες πριν την επανάσταση του 1821 σε διαφορές αναφορές και χάρτες οι δύο οικισμοί το Άστρος και ο Αγιάννης ανακατεύονται , το Άστρος αναφέρεται Άστρος ,γίνεται Αγιάννης ,Καλύβια Άστρους,  Αγιαννίτικα καλύβια  και ο Αγιάννης αναφέρεται Aγιάννης, γίνεται Άστρος, ορεινό Άστρος ,επάνω Άστρος και Αγιάννης του Άστρους. Φαίνεται το Άστρος άρχιζε από το ξεροκάμπι και το κάστρο της Ωριάς η Εστέλλας , που βρίσκεται κοντά σον Αγιάννη,  μέχρι το κάστρο του Παραλίου Άστρους η επίσης Εστέλλας, (που αναφέρεται επίσης σε πολλούς χάρτες σαν κάστρο ), και ο πυρήνας του ήταν οι κάτοικοι του Αγιάννη και του σημερινού Άστρους  και σίγουρα συμφωνούσε με αυτά  ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Αγιαννίτης Άκουρος που γνώριζε τον τόπο του καλύτερα από όλους μας.Ο Θουκυδίδης μας έλεγε , «οι κάτοικοι είναι τα κράτη», δεν είναι τα κράτη  οι πόλεις και τα κάστρα.

Το 1805, ιδρύθηκε στο Άστρος παράρτημα της σχολής Καρυτσιώτη του Αγίου Ιωάννου (1798) (νυν Αρχαιολογικό μουσείο), στην οποία φοιτούσαν νέοι από διάφορα μέρη της ΕλλάδαςΜαζί με την σχολή, ο Αγιαννίτης Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741 – 1819), δώρισε μία μεγάλη έκταση, το λεγόμενο Αγροκήπιο.

Το Άστρος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση, την 30 Μαρτίου μέχρι 18 Απριλίου του 1823, στον περίβολο της σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος, έγινε η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων, στην οποία ψηφίστηκε το νέο αναθεωρημένο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας. Η επέτειος αυτού του γεγονότος γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε χρόνο την Παρασκευή του Πάσχα.

Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.

Tο Έθνος απέκτησε οριστικό Σύνταγμα, που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος”, που ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου» σαν συνέχεια της πρώτης εθνοσυνελευσης στη Επίδαυρο, και υπηρίσχυε των νόμων του βουλευτικού… Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης.

Η συνέλευση ψήφισε την περίφημη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως», προς την Υφήλιο, υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης και η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».” λίγο επίκαιρο σήμερα…

Tο Κολοκοτρωνέϊκο τραπέζι στο Άστρος 

Η Αστρεινή παράδοση, φέρει τον Κολοκοτρώνη να παραθέτει γεύμα, το 1821 στο Άστρος, στο Δημήτριο Υψηλάντη, το γνωστό ως Κολοκοτρωνέικο τραπέζι. Το γεύμα έγινε  στο αγροκήπιο του Καρυτσιώτη κάτω από το τήλιο ,που ακόμα υπάρχει και αργοπεθαίνει, και στο χώρο υπάρχει σχετική πινακίδα, δίπλα στην Σχολή Καρυτσιώτη (νυν Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους).  Ο Τερτσέτης αναφέρει  «συνέτρωγαν  ο Δημήτριος Υψηλάντης  και  ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους  των δένδρων του Άστρους». Ο Κολοκοτρώνης  σκόπιμα για να προσαρμόσει τον πρίγκηπα στην Ελληνική πραγματικότητα είπε στο τραπέζι στον Δημήτριο Υψηλάντη κόβοντας το ψητό με τα χέρια του   “ αυτά είναι τα χρυσά πιρούνια και τα χρυσά μαχαίρια  της Ελλάδος ” που ήταν τα χέρια του …..

Άγιος Ιωάννης ( Αγιάννης )

Ο Άγιος Ιωάννης ( Αγιάννης) Κυνουρίας , ήταν η πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους το 1822 και προσέφερε πολλά και σημαντικά στην επανάσταση του 1821. Από το 1834 έως το 1912, αποτέλεσε θερινή έδρα του Δήμου Θυρέας, χειμερινη έδρα ήταν το ΄Αστρος από το 1841. Το 1845, το χωριό έγινε έδρα της Επαρχίας Κυνουρίας. Από αυτό το χωριό προήλθε το Άστρος, το Παράλιο Άστρος  και άλλοι μικροί οικισμοί.

Ο Άγιος Ιωάννης αναφέρεται για πρώτη φορά το 1435 στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή και πιθανόν πήρε το όνομά του από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που βρίσκεται στο κάτω μέρος του χωριού.  Από το σιγίλλιο του 1638 πληροφορούμαστε ότι ο Αγιάννης έγινε πατριαρχική εξαρχία «χάριν βεβαίως τῆς Σχολῆς τοῦ Ἀγίου Ἱωάννου, λειτουργούσης πολλοῦ παλαιότερον».  Σύμφωνα με το συγκεκριμένο απόσπασμα στον Άγιο Ιωάννη λειτουργούσε σχολείο, πολύ πριν το 1638. Στον Άγιο Ιωάννη, λειτουργούσαν επίσης και «κατώτερα» σχολεία, όπως αυτό του Παπακυριακού και κρυφά σχολεία, αρχικά στο Μετόχι της Μονής Λουκούς, Άγιος Δημήτριος και αργότερα στους νάρθηκες των εκκλησιών του χωριού

Oι Αγιαννίτες πραγματικά δεν παραδόθηκαν ποτέ στους κατακτητές και για απόδειξη με το τρόπο τους κατάφεραν να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοικτά όλη την διάρκεια του τούρκικου ζυγού και διατήρησαν κρυφά και φανερά αναμμένη την φλόγα του έθνους.

H Σχολή Καρυτσιώτη

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη <Αγιάννη > και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και <<καλλιμάρμαρο>> Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έκτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη. Η σχολή αυτή, λειτούργησε κατά τα έτη 1798 – 1826 και απέκτησε μεγάλη φήμη, καθώς στη Σχολή Καρυτσιώτη, συνέρρεαν μαθητές από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Ο στρατηγός Πάνος Ζαφειρόπουλος (Άκουρος).

Οι Αγιαννίτες προσέφεραν πολλά και σημαντικά στην Ελληνική επανάσταση του 1821 και ο σημαντικότερος από όλους του Αγιαννίτες ήταν ο στρατηγός Πάνος Ζαφειρόπουλος (Άκουρος), υπεύθυνου για την στρατιωτική ασφάλεια σε καιρό πολέμου τηεθνοσυνέλευσης στο Άστρος. Κατά την έναρξη της επανάστασης, υπό την ηγεσία του Πάνου Ζαφειρόπουλου, πάνω από 100 κάτοικοι του Αγιάννη, συμμετείχαν σε μάχες  των Δολιανών και των Βερβένων,  στην Τριπολιτσά και σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Ο Αγιάννης  ανέδειξε και άλλες  σημαντικές προσωπικότητες  που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προετοιμασία και κατά τη διάρκεια της επανάστασης και βοήθησαν έμπρακτα  στον απελευθερωτικό  αγώνα,  όπως ο Πάνος Σαρηγιάννης, Ιωάννης ΖαφειρόπουλοςΚωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος και  Γεωργάκης Διγενής  πεσόντα μαχόμενος   ηρωϊκά στο Δραγούνι το 1821.

Το «κυβερνείο» του Αγιάννη

Aπό τις αρχές το 1821  άρχισαν  συζητήσεις μεταξύ των επαναστατημένων  για να γίνει ο Αγιάννης η πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους.  Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας από τις 15 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 .Το «κυβερνείο» που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης. . Το χρονικό αυτό διάστημα βεβαιώνεται και από τα Αρχεία των Λαζάρου και Γεωργίου Κουντουριώτη (τ. Α΄, σ. 92 κ.εξ.).

 Το 1826 το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ , ενώ την ίδια τύχη είχαν και άλλα χωριά της περιοχής ,όπως τα Βέρβενα , ο Πραστός και άλλα .Ο Ιμπραήμ , κατέστρεψε ολοσχερώς την Σχολή του Καρυτσιώτη όπως επίσης και πολλές εκκλησίες, όπως του Άγιου Βασιλείου, του Αγίου Ευστρατίου, του Αγίου Πέτρου και πολλές άλλες,

Το Κάστρο Παραλίου Άστρους  η των Ζαφειρόπουλων

Το 1824 ο Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος  με τα αδέρφια του Ιωάννη και Κωνσταντίνο ανακαίνισε  και οχύρωσε κατάλληλα το  ερειπωμένο κάστρο , μάλιστα έκτισε και τρεις οχυρωμένες οικίες  μέσα στο κάστρο για τον εαυτό του και τα αδέλφια του  και ταυτόχρονα  άρχισε το οικισμό του Παραλίου Άστρους με τους Αγιαννίτες αγωνιστές του.  Οι αδελφοι Ζαφειρόπουλοι είναι οι πρώτοι κάτοικοι του Παραλίου Άστρους.

Στις αρχές Αυγούστου 1826 στο Κάστρο Παραλίου Άστρους οι 2.000 Έλληνες μαχητές με επικεφαλής τον Πάνο (Άκουρο) Ζαφειρόπουλο , θα αποκρούσουν επιτυχώς τις ορδές του Ιμπραήμ, τις οποίες στη συνέχεια θα κυνηγήσουν στον κάμπο της Θυρέας, πετυχαίνοντας μια λαμπρή νίκη των Ελλήνων σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελληνική Επανάσταση. Ο Ιμπραήμ κατέσφαξε και έκαψε ολόκληρο την Πελοπόννησο,αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να νικήσει τον Άκουρο , αν και τον είχε αιχμαλωτίσει πρσωρινά,ούτε στο κάστρο του Παραλίου Άστρους, κάποιος έπρεπε να αντισταθεί …και είναι μεγάλη μας τιμή, αυτός ήταν ο Αγιαννίτης Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος).. Ο Πάνος Ζαφειρόπουλος και τα αδέλφια του καλά οχυρωμένοι στο Κάστρο, αλλά και με τη βοήθεια άλλων αγωνιστών πρόβαλαν τόσο σθεναρή αντίσταση, ώστε τον εξανάγκασαν σε φυγή. Σύμφωνα δε με μαρτυρία του Κολοκοτρώνη το Κάστρο αυτό έμεινε το μόνο απόρθητο.

Στο ίδρυμα  Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη στο άστρος βρίσκονται τα  περίπου 1,500 βιβλία της περίφημης Σχολής Καρυτσιώτη  του Αγιάννη , που  προνοητικά και έξυπνα  έσωσε και διαφύλλαξε ο Αγιαννίτης στατηγός   Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος)  αναγνωρίζοντας την μεγάλη σημασία τους , από τις ορδές του Ιμπραήμ  αρχικά στο «αρχοντικό«  του στον Αγιάννη και αργότερα   τα μετέφερε  για καλύτερη προστασία στην οικία του στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους

Το “στρατόπεδο των Βερβένων”

Δεν είναι  τυχαίο που οι πρόγονοι μας «τετρακόσια τόσα χρόνια  ζούσανε στην καταφρόνια και ανάστασης ημέρα καρτερούσαν» . Στην παγκόσμια ιστορία κανένα έθνος δεν αντιστάθηκε τετρακόσια χρόνια και τελικά νικηφόρα έδιωξε τους κατακτητές .

Στα ιστορικά Βέρβενα κατά την αρχαιότητα κατοικούσαν οι Βερβένιοι, αρκαδικό γένος, ενώ η περιοχή του σημερινού χωριού ανήκε στην αρχαία Αρκαδία. Τα αρχαιότερα λείψανα που έχουν επισημανθεί στην περιοχή ανάγονται στη 2η χιλιετία π.Χ. και πρόκειται για λίθινες αξίνες που βρέθηκαν στη θέση Πέτρα. Στη θέση Παντελεήμων βρέθηκαν λείψανα λατρείας της Αρτέμιδος από τον 9ο αι π.Χ. μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια. Στη θέση αυτή κατά τον 6ο αι. π.Χ. κατασκευάστηκε ένας ολομάρμαρος  ναός δωρικού ρυθμού.

Στην επανάσταση του 1821 τα Βέρβενα έπαιξαν σημαντικό ρόλο, κυρίως λόγω της στρατηγικής τους θέσης.  Το “στρατόπεδο των Βερβένων” ήταν το πρώτο οργανωμένο στρατόπεδο του αγώνα, είχε περίπου 2,500 αγωνιστές ( τα άλλα τρία ήταν του Βαλτετσίου, Χρυσοβίτσι  και Πιάνας) και ένα από τα σπουδαιότερα στρατόπεδα κατά τις πρώτες μέρες του αγώνα. Εδώ είχε εγκαταστήσει ο Κολοκοτρώνης το στρατηγείο του, στον Πύργο του Αυγουστή, πριν την επίθεσή του κατά των Τούρκων για την άλωση της Τριπολιτσάς.

Στα ιστορικά Βέρβενα  λειτούργησε επίσης το πρώτο οργανωμένο “Φροντιστήριο του Αγώνα”, όπου εδιδάσκοντο η στρατιωτική οργάνωση, η πολεμική τέχνη και η στρατιωτική πειθαρχία  των  αυθόρμητων επαναστατημένων αγωνιστών .  Στα ιστορικά Βέρβενα  επίσης είχε εγκατασταθεί η Πελοποννησιακή Γερουσία για να συντονίσει τον απελευθερωτικό αγώνα . Στο κέντρο του χωρι­ού, βρίσκεται ο τριώροφος θολωτός πύργος-κατοικία της οικογένειας Δαρβέρη, ε­κεί όπου εγκαταστάθηκε στα χρόνια της Επανάστασης το πρώτο εθνικό τυπογραφείο που στάλθηκε από την Τεργέστη ,αναγκαίο για την οργάνωση του Ελληνικού κράτους.  Στις 21 Ιουνίου 1821 έφθασε στη Βέρβενα ο Δημήτριος Υψηλάντης από την Οδησσό της Ρωσίας, όπου και έγινε η επίσημη υποδοχή του από την  Πελοποννησιακή Γερουσία, η οποία μνημονεύεται στην μαρμάρινη πλάκα, που αναρτήθηκε το 1920 στο σημείο της υποδοχής.

Ανεξαίρετα όλα τα χωριά της Θυρέας  βοήθησαν την επανάσταση. Οι Προεστοί και Δημογέροντες του Πραστού, σε συνεννόηση με τον Κολοκοτρώνη και τους Βερβενιώτες, Καράμπελα και Κρητικό, συνέστησαν στα Βέρβενα το περίφημο «Κελάρι», δηλ. την επιμελητεία του Στρατού, για να εφοδιάζει και ο Πραστός με τρόφιμα το στρατόπεδο των Βερβένων, στο οποίο συμμετείχαν και πολλοί Πραστιώτες αγωνιστές. Ο Αγιοπετρίτης προεστός , Αναγνώστης Κοντάκης, γράφει πως: «αν δεν ήταν ο Πραστός, που επί 4 μήνες τροφοδοτούσε τον στρατό, ο αγώνας για την λευτεριά ήταν χαμένος». Γενικός φροντιστής ήταν ο Αγιαννίτης Γεώργιος Τροχάνης.

Οι Τούρκοι μετά την ήττα τους στα Βέρβενα και στα Δολιανά κλείστηκαν οριστικά στην Τριπολιτσά.

Η μάχη στα ιστορικά Βέρβενα  και στα ιστορικά Δολιανά  την 18ην Μαϊου 1821 ματαίωσε τη διάλυση του στρατοπέδου των Βερβένων  και το σχέδιο των Τούρκων. Επίσης τόνωσε το ηθικό των επαναστατών και άνοιξε το δρόμο για την άλωση της Τριπολιτσάς.

Αναμφισβήτητα το “στρατόπεδο των Βερβένων” έπαιξε καταλυτική σημασία για την οργάνωση και επιτυχία του απελευθερωτικού αγώνα.Δεν είναι υπερβολή να πούμε από το “στρατόπεδο των ιστορικών Βερβένων” άρχισε ουσιαστικά και στρατιωτικά η απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Οι μάχες στα Δολιανά και στα Βέρβενα.

Στις  πρώτες σημαντικότατες  νίκες των Ελλήνων  αγωνιστών του 1821 στο Βαλτέτσι, στα Βέρβενα και τα Δολιανά  κρίθηκε η τύχη του απελευθερωτικού αγώνα και άνοιξαν οι δρόμοι για την  απελευθέρωση της υποδουλωμένης Τριπολιτσάς, που ήταν το ευφυέστατο και  μεγαλεπήβολο σχέδιο του Γέρου του Μωριά, καθοριστικής σημασίας για τη τελική  επιτυχία του αγώνα. Χαρακτηριστικά πριν την μάχη των Δολιανών και των Βερβένων , οι Έλληνες  έλεγαν «έρχονται οι Τούρκοι» και  κρυβόντουσαν και μετά τη αποφασιστική νίκη έλεγαν «που είναι οι Τούρκοι» για να τους σφάξουν. Ο «Τουρκοφάγος» με το αιματοβαμμένο σπαθί του σηκωμένο ψηλά κυνήγαγε τους Τούρκους μέχρι την Τριπολιτσά  φωνάζοντας δυνατά «Που πάτε ωρέ Περσιάνοι! Σταθείτε να πολεμήσετε»! Ουσιαστικά στα ιστορικά Βέρβενα και στα ιστορικά Δολιανά « έκλεισαν οι στράτες του Μωριά»  για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι.

Στις 18 Μαϊου 1821 ο Νικηταράς με 200 μόνον άντρες αντιμετώπισε ηρωϊκά στα Δολιανά τους χιλιάδες Τούρκους του Μουσταφάμπεη. Με ενισχύσεις που ήρθαν από τα Βέρβενα , τόπο επίσης γνωστό για μια άλλη εξ ίσου μεγάλη μάχη πο έγινε νωρήτερα την ίδια ημέρα , ο εχθρός υποχώρησε με τόσο μεγάλες απώλειες που ο Νικηταράς ονομάστηκε έκτοτε “Τουρκοφάγος”.

Oι νίκες των Ελλήνων νωρήτερα στο Βαλτέτσι, και στις 18 Μαϊου 1821 στα Βέρβενα και Δολιανά  υπήρξαν καθοριστικές για την εξάπλωση και καθιέρωση του Αγώνα στην Πελοπόννησο, και αποτελούν έναν ακόμα μεγάλο σταθμό της Εθνεγερσίας. Τα ιστορικά Βέρβενα και τα ιστορικά Δολιανά  (και το ταμπούρι του Τουρκοφάγου) είναι γνωστά από τις πρώτες σημαντικότατες νίκες στον απελευθερωτικό αγώνα στις 18 Μαϊου του 1821, που εκείνη την δύσκολη στιγμή γέμισαν με την αναγκαία αυτοπεποίθηση τους επαναστατημένους Έλληνες.

Ο Κολοκοτρώνης αναφέρει στα απομνημονεύματά του: «Το ορδί των Βερβένων τους επήρε από κοντά. Αφού εζύγωσαν κοντά εις τα Δολιανά ετσάκισαν και οι Τούρκοι οπού πολιορκούσαν τον Νικήτα, και έτσι εβγήκε ο Νικήτας με τους ανθρώπους του, και τους εκατέβασαν έως τον κάμπον κυνηγώντας».

Η απελευθέρωση του έθνους δεν δωρίζεται αλλά κερδίζεται στα πεδία των μαχών με το αίμα των ηρώων προγόνων μας που έμπρακτα έκαναν το πατριωτικό τους καθήκον. Δυστυχώς στο Δραγούνι στις 18 Μαϊου του 1821, οι Τούρκοι με την υπεροχή του ιππικού νίκησαν τους Έλληνες και εκεί σκοτώθηκε ο Αγιαννίτης οπλαρχηγός του Πάνου Ζαφειρόπουλου Γεωργάκης Διγενής  και  Αγιαννίτες αγωνιστές. Ο Πάνος (Άκουρος)Ζαφειρόπουλος συμμετείχε στη μάχη των Βερβένων.

Άγιος Πέτρος 

Ο Άγιος Πέτρος αναφέρεται για πρώτη φορά το 1435 στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή. Τα επόμενα χρόνια το χωριό αναφέρεται σε διάφορα έγγραφα της εποχής. Το 1600 περίπου στο χωριό γεννιέται ο Άγιος Νείλος ο Μυροβλήτης (ο κατά κοσμόν Νικόλαος Τερζάκης, †1651), ο οποίος μόνασε στην Μονή Μαλεβής και αργότερα στο Άγιο Όρος. Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίαςτο 1687, ο Άγιος Πέτρος γίνεται έδρα της Επαρχίας Αγίου Πέτρου Τσακωνιάς (Territorio di San Pietro di Zacognia). Την ίδια περίοδο (18ος αι.) το χωριό γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη λόγω του εμπορίου, με πληθυσμό τότε σχεδόν 4.000 κατοίκους και πάμπολλα αρχοντικά – πυργόσπιτα.

Επί Τουρκοκρατίας ο Άγιος Πέτρος γίνεται έδρα του Βιλαετίου Αγίου Πέτρου, το οποίο περιελάμβανε το Καστρί, τον Άγιο Ιωάννη, τον Πλάτανο, τη Μελιγού, τον Χάραδρο, το Άστρος, το Κορακοβούνι, τον Πραστό, την Σίταινα, την Καστάνιτσα, τα Βέρβενα, τα Δολιανά κ.ά. Μετά το 1775 οι κλέφτες Γιάννης Καράμπελας, Αντωνάκης Αλεβίζος, πολεμούν και αντιστέκονται κατά των Τουρκαλβανών. Το 1786 οι δύο αυτοί κλέφτες, σε συνεργασία με τον Καπετάν Ζαχαριά και άλλους Αγιοπετρίτες, πολέμησαν τους Τούρκους στην Μονή Μαλεβής.

“Ο προεστός  Αναγνώστης Κονδάκης  μύησε στην Φιλική Εταιρία την μισή …..Πελοπόννησο”.

Με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρίας, το 1814, αρκετοί Αγιοπετρίτες αρχίζουν να συμμετέχουν, μεταξύ των οποίων ο προεστός Αναγνώστης Κονδάκης, ο ηγούμενος της Μονής Μαλεβής, Καλλίνικος Τσιαμούρης κ.ά. Σημαντική ήταν η προσφορά του χωριού στην Επανάσταση του 1821. Στις 24 Μαρτίου 1821 ο Αναγνώστης Κονδάκης κηρύσσει την Επανάσταση στην περιοχή. Αρκετοί Αγιοπετρίτες, υπό τον Αναγνώστη Κονδάκη, συμμετείχαν με μεγάλη επιτυχία στις μάχες των Δολιανών και των Βερβένων, της Τριπολιτσάς, του Βαλτετσίου κ.ά., σε συνεργασία με τα άλλα στρατιωτικά σώματα της Κυνουρίας. Το 1826 ο Ιμπραήμ Πασάς κατέστρεψε ολοσχερώς το χωριό, όπως και όλα τα άλλα χωριά της περιοχής. Τα επόμενα χρόνια ο Άγιος Πέτρος αποτέλεσε έδρα της Κοινότητας Αγίου Πέτρου. Το 1944, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς 48 άμαχοι κάτοικοι του Αγίου Πέτρου.

Σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς  αγώνες που ακολούθησαν μέχρι  τη σύγχρονη εποχή, η περιοχή  πλήρωσε τη γενναιότητα των κατοίκων της με βαρύ φόρο αίματος (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εκτέλεση κατοίκων του Αγίου Πέτρου κατά τη γερμανική κατοχή).

Πλάτανος 

Ο Πλάτανος είναι χωριό, το οποίο βρίσκεται αμφιθεατρικά χτισμένο στις πλαγιές του όρους Πάρνωνας. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίαςστο Νομό Αρκαδίας.

Ο Πλάτανος αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή το 1435, με την ονομασία Πλαταμώνας. Κατά τα επόμενα έτη, αναφέρεται σε αρκετά έγγραφα την περίοδο της Ενετοκρατίας. Πριν και κατά τη διάρκεια της Β΄ Τουρκοκρατίας (18ος και 19ος αι.) το χωριό γνώρισε μεγάλη ακμή, μαζί με άλλα γειτονικά χωριά. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν και αρκετά αρχοντικά πυργόσπιτα. Σημαντική ήταν η προσφορά του χωριού κατά την Επανάσταση του 1821. Το 1826, ο Ιμπραήμ πέρασε από το χωριό όμως οι κάτοικοι σωθήκανε γιατί κρυφτήκανε σε μια σπηλιά στον απέναντι λόφο που οι κάτοικοι την λένε ακόμα “τρούπα”. Υπάρχει μέσα φούρνος και στέρνα.

Μετά την απελευθέρωση, έγινε έδρα του δήμου Πλατανούντος, ενώ τα επόμενα χρόνια, μετά τη συγχώνευσή του στον Δήμο Θυρέας, αποτέλεσε την έδρα της ομώνυμης κοινότητας.

Χάραδρος

Ο Χάραδρος είναι ένα όμορφο ημιορεινό χωριό, 17 χλμ. νοτιο δυτικά του Άστρους, στις βορειοανατολικές πλαγιές του Πάρνωνα, χτισμένο σε υψόμετρο 568 μ. Μεγάλα και μικρά υψώματα, κορυφογραμμές ποικίλες, πλαγιές με λιόδεντρα, ρέματα και φαράγγια συνθέτουν το τοπίο. Η χαραδραϊικη γη γίνεται ομορφότερη με τις χρωματικές συνθέσεις και αντιθέσεις που αποκτά στις εποχές του χρόνου. Στα όρια του χωριού παρατηρούνται αξιόλογοι αρχαιολογικοί χώροι όπως, το Σπήλαιο του Άσουλα (Άη Γιώργη) , με διαχρονική κατοίκηση από τη Νεολιθική περίοδο έως και τους Βυζαντινούς χρόνους, και το αρχαίο φυλακείο στη θέση Ελληνικό, λίγο πριν την είσοδο στο χωριό, το οποίο σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση, ο οποίος πιθανολογείται ότι χτίστηκε από τους Αργείους για τον έλεγχο της γύρω περιοχής και του δρόμου από την παραλία στο εσωτερικό.

Μελιγού

Η Ορεινή Μελιγού αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό του Μορέωςαπό τον Γεώργιο Σφραντζή το έτος 1435 με το όνομα Μελιγού. Το όνομα «Μελιγού» είναι σλαβικής προέλευσης και προέρχεται από την φυλή των Μηλιγγών (ή Μελιγγών), οι οποίοι μαζί με τους Εζερίτες εγκαταστάθηκαν τον 9ο αι. στον Πάρνωνα, αφήνοντας πολλά τοπωνύμια. Τον 17ο και 18ο αι. η Μελιγού αναπτύχθηκε και έγινε ένα από τα πλουσιότερα και ισχυρότερα χωριά της περιοχής μαζί με τον Άγιο Ιωάννη, τον Άγιο Πέτρο, τον Πλάτανο και άλλα. Σημαντική ήταν η προσφορά της Μελιγούς στην Επανάσταση του 1821, καθώς πολλοί Μελιγιώτες συμμετείχαν σε διάφορες μάχες όπως των Βερβένων, των Δολιανών, της Τριπολιτσάςκ.ά. Το 1826, η Ορεινή Μελιγού, καταστράφηκε ολοσχερώς από τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά, ενώ την ίδια τύχη είχαν και άλλα χωριά της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση, η Μελιγού υπήχθη στον Δήμο Θυρέας (με έδρα τον Άγιο Ιωάννη και Άστρος), ενώ οι κάτοικοί της εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Μελιγγιώτικα Καλύβια (σημερινή Χειμερινή Μελιγού Αρκαδίας).

Στη Μελιγού υπάρχει  προτομή του Κολοκοτρώνη, ο οποίος είχε κατασκηνώσει  μαζί με τους άλλους αγωνιστές κατά τη διάρκειας της Β΄ Εθνικής Συνέλευσης των Ελλήνων στο Άστρος Κυνουρίας.

Η “πολιτική σοφία” του αρχιστράτηγου Θεόδωρου Κολοκότρωνη έπαιξε καταλυτική σημασία για να διατηρηθεί η αναγκαία εκείνη την ώρα“εθνική συννενόηση και εθνική ενότητα”. O γέρος του Μωριά δέχτηκε “ότι αποφασίστηκε” από την συνέλευση, ακόμα και την καθαίρεση του από αρχιστρατήγου, που είχε κερδίσει στα πεδία των μαχών από τους αγωνιστές, όπως στην πανωλεθρία του Δράμαλη στα Δερβενάκια, που αναμφισβήτητα έπαιξε καταλυτική σημασία στην νικηφόρα πορεία του   απελευθερετικού αγώνα.

Ο γέρος του Μωριά  θεώρησε αναγκαίο ,να πει τα πράγματα με το όνομά τους, και προειδοποίησε το “τσογλάνι”  Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, όπως τον αποκαλούσαν οι αγωνιστές.

«Σου λέγω τούτο, Κύριε Μαυροκορδάτε… μη καθίσεις πρόεδρος διότι έρχομαι και σε διώχνω με τα λεμόνια, με τη βελάδα όπου ήρθες»

Ο κοτζαμπασισμός , οι  “συνεργάτες “των εξουσιών  και οι“γενιτσαραγάδες”  είναι  τούρκικη κατάρα  και η χειρότερη πληγή και πανούκλα  του Ελληνικού Έθνους.

O γέρος του Μωριά νωρήτερα στα Βέρβενα στις 21 Ιουνίου 1821 και στη Ζαράκοβα στις 4 Ιουλίου 1821  έσωσε κυριολεκτικά  από λυτσάρισμα τους Γερουσιαστές κοτζαμπάσηδες από την οργή των αγωνιστών και του λαού. Χαρακτηριστικά είπε  στο εξαγριωμένο πλήθος πρέπει να σκοτώσετε μένα πρώτα.

Επίσης στη Μελιγού ο γέρος του Μωριά  απόρριψε τις προτάσεις των οπλαρχηγών Πλαπούτα και Ανδρούτσου να σφάξουν στα Άστρος τους μαζωμένους από ολή την την επικράτεια κοτζαμπάσηδες, δεν ήθελε να χυθεί Ελληνικό αίμα. Χαρακτηριστικά είπε στον Αδρούτσο.  «Ρε, τι τους πέρασες τους ανθρώπους, κοκορόπουλα να τους σφάξουμε; Αυτοί οι Πολιτικοί ξέρουν τέτοια τερτίπια στα πολιτικά πράγματα που μας είναι χρήσιμοι, όπως εμείς είμαστε χρήσιμοι περισσότερο στον πόλεμο»

Ο στόχος του  εκείνη την ώρα ήταν οι Τούρκοι κατακτητές,που λήστευαν  και βιαιοπραγούσαν   εναντίον τοu λαού , αυτούς πελεμούσε ο γέρος του Μωριά. Δεν πολεμούσε για το εαυτό του , ούτε για καρέκλες και στρατηγεία, ούτε για τους  τους κοτζαμπάσηδεs, γιατί  αυτοί είχαν βολευτεί  και απολάμβαναν τις ληστείες , τους φόρους και το πλιάτσικο  που κάνανε σαν καλοί συνεργάτες των κατακτητών 

Μετα την απελευθερωση από τους Τούρκους κατακτητές,   όταν ήταν αλυσοδεμένος μαζύ με το Πλαπούτα,  από τους ίδιους πάντοτε κοτζαμπάσηδες που πάντοτε βρίσκονται κοντά όπου υπάρχουν κουτάλες, ο  Πλαπούτας του θύμησε τις κουβέντες τους στη Μελιγού , αλλά ο γέρος του Μωριά του επεσήμανε,  «οι Έλληνες ήταν ελεύθεροι και αυτό ήταν το σπουδαιότερο».

Κορακοβούνι 

Στο Κορακοβούνι (που βρίσκεται 7 χλμ. Νότια του Άστρους) γεννήθηκε στα 1790 ο γνωστός Φιλικός Γεώργιος Λεβέντης. Ο Γεώργιος Λεβέντης μαζί με τον άλλο Αρκάδα Παναγιώτη Σέκερη υπήρξαν οι κύριοι χορηγοί στο μεγάλο σκοπό της Φιλικής Εταιρίας.

Το Ορεινό Κορακοβούνι είναι ένας ορεινός οικισμός, χτισμένος σε υψόμετρο 534 μ. Έχει απόσταση 12 χλμ από το Κορακοβούνικαι 22 χλμ από το Άστρος. Το χωριό υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίαςκαι έχει πληθυσμό 8 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011

Το χωριό, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε μετά την καταστροφή του Παλαιού Κορακοβουνίου (οικισμός που υπήρχε κοντά στον Πραστό) από τα τουρκικά στρατεύματα το 1687.[2] Μαζί με το Παλαιό Κορακοβούνι καταστράφηκαν επίσης ο Άγιος Ιωάννης, η Μελιγού, η Καστάνιτσα και ο Πραστός. Μετά την καταστροφή του χωριού οι κάτοικοι ίδρυσαν ένα νέο χωριό στην θέση όπου βρίσκεται σήμερα το Ορεινό Κορακοβούνι. Κατά τα έτη της Τουρκοκρατίας ο οικισμός υπαγόταν στο Βιλαέτι Αγίου Πέτρου. Σύμφωνα με ενετική απογραφή του 1699 το χωριό διέθετε δύο εκκλησίες: τον Άγιο Δημήτριο και την Παναγία, καθώς και δύο εφημέριους.[3] Τον 18ο και 19ο οι Κορακοβουνίτες ανέπτυξαν εμπορικές σχέσεις με διάφορες περιοχές, καθώς οι Κορακοβουνίτες ζούσαν και εμπορεύονταν σε μέρη όπως οι Σπέτσες, η Ύδρα, η Κωνσταντινούπολη, η Οδησσός κ.α.

Κατά τα έτη 1750 – 1775στο χωριό έδρασε ο κλέφτης Γεώργιος Λεβέντης (παππούς του φιλικού), ο οποίος ήταν πρωτοπαλίκαρο του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη.[4] Με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρίαςπολλοί Κορακοβουνίτες έγιναν μέλη της, με σημαντικότερο τον έμπορο Γεώργιο Λεβέντη(1790 – 1847). Η συνεισφορά των Κορακοβουνιτών στην Επανάσταση του 1821 ήταν σημαντική, καθώς πάνω από 100 αγωνιστές διακρίθηκαν στις μάχες των ΔολιανώνΒερβένων, της Τριπολιτσάςκ.α. Το 1826 το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά. Μετά την απελευθέρωση το χωριό υπήχθη στον Δήμο Βρασιών (1834 – 1912). Από το Ορεινό Κορακοβούνι προήλθε το Χειμερινό Κορακοβούνι, το οποίο δημιουργήθηκε κατά τον 18ο αι. και αποτελεί μόνιμη κατοικία των Κορακοβουνιτών.

Καστρί

Όμορφο Χωριό, που πήρε το όνομά του από το σύμπλεγμα των επτά Καστριτοχωρίων, ως το μεγαλύτερο μέχρι το 1960 χωριό της περιοχής. Τα άλλα χωριά είναι η Μεσσοράχη, η Περδικόβρυση, η Νέα Χώρα, ο Καράτουλας, η Ωριά και ο Έλατος. 25 Χιλιόμετρα από την Τρίπολη, βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μέτρων και αποτελεί παραδοσιακό ορεινό χωριό που συνδυάζει ηρεμία και δυνατότητες αναψυχής, όπως οι περίπατοι, η ανακάλυψη της ορεινής φύσης και των φαραγγιών του Πάρνωνα αλλά προσφέρει και τη δυνατότητα θρησκευτικής ανάτασης καθώς βορειονατολικά του χωριού βρίσκεται ένα από τα πιο γραφικά μοναστήρια, του Τιμίου Προδρόμου. Διαθέτει τουριστική υποδομή με ενοικιαζόμενα δωμάτια και πολλές ταβέρνες για φαγητό. Ο επισκέπτης μπορεί να γνωρίσει τον λαϊκό πολιτισμό μέσα από προσκυνητάρια, υδρόμυλους, αλώνια και παραδοσιακές βρύσες που διατηρούνται και σήμερα και να εξερευνήσει το περιβάλλον και τη φύση του Πάρνωνα μέσα από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που λειτουργεί στην πλατεία. Για όσους μαγεύονται από μοναδικές διαδρομές μέσα στη φύση, από το χωριό ξεκινά δρόμος που καταλήγει μέσω Βουρβούρων και Καρυάς στην εθνική Τρίπολης- Σπάρτης. Στο Καστρί έδρασε ο Καπετάν Ζαχαριάς Βαρβιτσιώτης με μεγάλη συμμετοχή στον αγώνα του 1821.

Καστριτοχώρια Τα Καστριτοχώρια, με κέντρο το Καστρί-Άγιο Νικόλαο, βρίσκονται σε μια κατάφυτη και πολυσύνθετη ως προς τη χλωρίδα πλαγιά του Πάρνωνα. Μαγευτικό φυσικό τοπίο και πανέμορφοι οικισμοί που δημιουργούν μια ξεχωριστή ενότητα επτά χωριών, Καστρί, Έλατος, Καράτουλας, Μεσορράχη, Νέα Χώρα, Περδικόβρυση και Ωριά. Η προφορική παράδοση αναφέρει ότι οι επτά οικισμοί, δημιουργήθηκαν από κατοίκους της παραθαλάσσιας περιοχής της Θυρέας, κοντά στο Άστρος, οι οποίοι για να γλυτώσουν από τις επιδρομές των εχθρών, που έρχονταν από τη θάλασσα, προχώρησαν προς τις ορεινές περιοχές, ακολουθώντας κυρίως την κοίτη του ποταμού Τάνου και των παραποτάμων του. Αυτούς τους πρώτους οικιστές ακολούθησαν και άλλοι Θυρεάτες που διασκορπίστηκαν στους οικισμούς του Καστρίου και έτσι αυξήθηκε ο πληθυσμός τους. Κατά την Τουρκοκρατία τα Καστριτοχώρια συμμετείχαν ενεργά στην επανάσταση του 1821. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, όταν με διάταγμα του 1834/5 σχηματίστηκαν οι Δήμοι του Νομού Αρκαδίας, δημιουργήθηκε και ο Δήμος Τανίας, ο οποίος περιελάμβανε τα Καστριτοχώρια. Το 1912 καταργήθηκε ο Δήμος Τανίας και στην περιοχή ιδρύθηκαν κοινότητες. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάστηκε μέχρι τον πόλεμο του 1940, οπότε και άρχισε να φθίνει λόγω του φόρου αίματος στους Γερμανούς, του εμφυλίου και αργότερα της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης.

 Η Τσακωνιά

Στην περιοχή της Τσακωνιάς, Πραστός, Άγιος Ανδρέας, Καστάνιτσα, Σίταινα και φυσικά στο γειτονικό  Δήμο  Νότιας Κυνουρίας Λεωνίδιο ,Τυρό και άλλα χωριά χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα η τσακώνικη διάλεκτος η οποία έχει ρίζες στην αρχαία Δωρική”. “Τα Τσακώνικα είναι η αρχαιότερη ζωντανή γλώσσα στην Ελλάδα.

Σε αυτό το ξεχωριστό κομμάτι της Ελληνικής γης που λέγεται Τσακωνιά (κοιτίδα της Τσακωνιάς υπήρξε ο Πραστός, η Καστάνιτσα και η Σίταινα), σε αυτούς τους τραχινούς τόπους, οι κάτοικοι της περιοχής, διαθέτοντας ελάχιστα μέσα, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά άφησαν πίσω τους μια πολύτιμη κληρονομιά, την τσακώνικη παράδοση, την πανέμορφη γλώσσα, τον μοναδικό υποβλητικό τσακώνικο χορό, τα τσακώνικα τραγούδια, την υφαντική τέχνη, τις συνήθειες τους, ό,τι ονομάζουμε σήμερα ήθη και έθιμα. Όλα αυτά συνθέτουν την ταυτότητα του τόπου με μια ζωντανή γλώσσα που είναι στο χέρι των Tσακώνων, αλλά και όλου του ελληνισμού, να την αγκαλιάσει και να την προστατέψει από τη λησμονιά

Καστάνιτσα

«Καούρ εκάνατε τα χώρα νάμου» δηλαδή «Καλώς ήρθατε στο χωριό μας»

«Και για την ιστορία, για τους Τσάκωνες πρώτος κάνει λόγο τον 9ο αιώνα μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος. Περί το 1000 μ.Χ. οι Τσάκωνες που απέμειναν από τις μεγάλες επιδρομές των Σλάβων άρχισαν το ειρηνικό τους έργο, απαραίτητο για την επιβίωσή τους. Λίγα χρόνια αργότερα – το 1293 μ.Χ.- κάνει την επίσημη γραπτή του εμφάνισή του το πρώτο Τσακωνοχώρι, η Καστάνιτσα.»

Η Καστάνιτσα, σκαρφαλωμένη στις πλαγιές του Πάρνωνα, στα 840 μ., είναι το αρχαιότερο Τσακωνοχώρι, με ιστορία επτά και πλέον αιώνων και ένα από τα αρχαιότερα ορεινά χωριά της Κυνουρίας (σ.σ. ανήκει στο δήμο Βόρειας Κυνουρίας). Χαρακτηρισμένη από το 1967, από το υπουργείο Πολιτισμού με Προεδρικό Διάταγμα, παραδοσιακός – διατηρητέος οικισμός με ιδιαίτερη φυσική και αρχιτεκτονική ομορφιά, κτισμένη πάνω σε έναν στενόμακρο λόφο, ξεχωρίζει με τα πυργόσπιτά της, βαμμένα λευκά, με στέγες από τοπικό σχιστόλιθο Μαλεβού και ξύλινα μπαλκόνια, με έντονα χρώματα στις πόρτες και στα παράθυρα και λουλουδιασμένες αυλές.

Σε χρυσόβουλο Αυτοκρατορικό Βυζαντινό διάταγμα, του έτους 1293, υπάρχει γραπτή αναφορά στην Καστάνιτσα. Πρόκειται για την αρχαιότερη γραπτή αναφορά για συγκεκριμένο χωριό. Η Καστάνιτσα, και αυτή προσέφερε στον αγώνα. Γνωστή για την νικηφόρα μάχη κατά του στρατού του Ιμπραήμ και του οπλαρχηγού “Καψαμπέλη” το όνομά του οποίου έχει δοθεί σε μία από τις πλατείες του χωριού. Σήμερα σώζονται σχεδόν όλα τα Πυργόσπιτα και μέρος του παλιού τριώροφου Πύργου Καψαμπέλη, ο οποίος καταστράφηκε στον εμφύλιο. Ξεχωριστή αξία έχει το ξυλόγλυπτο και επίχρυσο τέμπλο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, δώρο της αυτοκράτειρας της Ρωσίας Αικατερίνης.

Πραστός 

Ο Πραστός αναφέρεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1293 με την ονομασία Προάστειον. Διαδέχτηκε την αρχαία πόλη του Οριόντα, καθώς έγινε η έδρα της Μητρόπολης Ρέοντος Πραστού, με συνέπεια να γίνει το μεγαλύτερο Τσακωνοχώρι. Απέκτησε μεγάλη δύναμη και πλούτο κατά τη διάρκεια της Β΄ Τουρκοκρατίας (18ος & αρχές 19ου αιώνα). Την περίοδο εκείνη εκτιμάται ότι ο Πραστός είχε πληθυσμό πάνω από 6.000 άτομα, 30 εκκλησίες, 9 ενορίες, 3 μονές, 2 κάστρα και αρκετά αρχοντικά – πυργόσπιτα. Οι άνθρωποι ταξίδευαν στις Σπέτσες, στην Ύδρα, στην Κωνσταντινούπολη και σ’ άλλα μέρη και αποκτούσαν μεγάλες περιουσίες.

Το 1819, ο Πραστός, διαχωρίστηκε από το Βιλαέτι Αγίου Πέτρου και έγινε πρωτεύουσα του Βιλαετίου Πραστού. Το βιλαέτι αυτό, περιελάμβανε και την Καστάνιτσα, την Σίταινα, την σημερινό Άγιο Ανδρέα, το Κορακοβούνι, την περιοχή του Τυρού, έως το Λεωνίδιο.

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας ο Ιστορικός Πραστός, έδρα της επισκοπής Πραστού και Ρέοντος, πρωτεύουσα της Τσακωνιάς, με περισσότερους από 3.500 κατοίκους οι οποίοι ασχολούνταν με το εμπόριο, προσέφερε πολλά στον απελευθερωτικό αγώνα μέχρι να καταστραφεί, το 1826 από τον Ιμπραήμ ο οποίος τον πυρπόλησε κι έτσι διακόπηκε η οικονομική και πληθυσμιακή του άνθιση. Σήμερα υπάρχουν εκεί ερείπια του Ρέοντος και Πραστού. Κάποιες Βυζαντινές εκκλησίες. Πυργόσπιτα και πλήθος ερειπίων που δείχνουν την άλλοτε ακμή του.

Σίταινα

Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια, στην Σίταινα γεννιέται ο γνωστός κλέφτης και πρωτοπαλίκαρο του Καπετάν Ζαχαριά, Δημήτριος Καλιοντζής. Σημαντική ήταν η προσφορά του χωριού και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, καθώς 150 Σιταινιώτες, εντάχθηκαν σε διάφορα σώματα, με μεγάλη επιτυχία. Το 1826 ο Ιμπραήμ Πασάς κατέστρεψε ολοσχερώς το χωριό, όπως και όλα τα άλλα χωριά της Κυνουρίας. Σύμφωνα με την παράδοση οι κάτοικοι του χωριού κατέφυγαν στο σπήλαιο της Ζαγγόλης.

Πηγές

  • Από Βικιπαίδεια,ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
  • Ι. Κουσκουνά, Κ. Χασαπογιάννη, Ι. Κακαβούλια – Θυρεάτις ΓηΑθήνα 1981, Ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη
  • Νικολάου Φλούδα – Θυρεατικά τόμος Β’: Άστρος, το χρυσήλιον το ιστορικόν, Αθήνα 1983
  • Νικολάου Φλούδα – Θυρεατικά, τόμος Γ’: Άγιος Ιωάννης, μητρόπολις οικισμών Θυρέας, Αθήνα 1983
  • Νικολάου Φλούδα – Διακοσιαετηρίς Σχολής Αγίου Ιωάννου Άστρους Κυνουρίας, Αθήνα 1965
  • Ιωάννη Μ. Αρβανίτη – Από τις Πηγές του Λαού μας, τόμος A, Β΄
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη – Οι σχολές του Δημητρίου Καρυτσιώτη στον Άγιο Ιωάννη και το Άστρος Θυρέας – Κυνουρίας κατά τα προεπαναστικά χρόνια έως την απελευθέρωση, Εταιρία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα 2001
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη – Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους Από Αρκάδες Εσμέν
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη –  H Β Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος  από arkadia  press
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας ,Από Αρκάδες Εσμέν
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη – Μελέτες Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης προς τιμήν της καθηγήτριας Ελένης Δεληγιάννη-Δωρή. Ο μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας συνοπτική παρουσίαση του μνημείου και του εικονογραφικού προγράμματος, Αθήνα 2010
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη -Το κάστρο του Παραλίου Άστρους Κυνουρίας πρώτες παρατηρήσεις, Αθήνα 2007

astros-kynourianews.gr – Ιστότοπος ειδήσεων/ΜΜΕ

Δήμος Βόρειας Κυνουρίας | (boriakinouria.gov.gr)

Ιστορία | Δήμος Βόρειας Κυνουρίας (boriakinouria.gov.gr)

Ο Δήμος Βόρειας Κυνουρίας | DiscoverKynouria.gr

Zafeiris Foundation of Astros 

Φορέας Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα & Υγροτόπου Μουστού

http://bit.ly/tsakonianarchives

http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/arcadia-hist/topics/kynhist1.html

https://web.archive.org/web/20071103110823/http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/arcadia-hist/topics/kynhist1.html

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=228:–&catid=89

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CE%B9_(%CE%97%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CE%BF%CF%85)/%CE%9A%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%8E

http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=73&page=55

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=228:–&catid=89

https://web.archive.org/web/20090325124145/http://www.nmo.gr/Parko/istoria.htm

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=242%3Ap-&catid=89&fbclid=IwAR1uz8a1PVFleAHBBcM8HtkoEAEO9Md9y7W-VT-MxyYPULplhXnm-LXbA4o

https://web.archive.org/web/20091101131223/http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/culture/tsakonia/langage.html

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στους συνεργάτες μας Astros Kynouria News 

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com“Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

Ιστορία : Η Θυρεάτις Γη (Θυρέα)

Share on facebook

Ο Θουκυδίδης ,ο πρώτος επιστήμονας Ιστορικός του κόσμου,  και ο Ηρόδοτος , αναφέρουν η  Θυρεάτις Γη ( Θυρέα) υπήρχε πριν 3,000 χρόνια (ο Ηρόδοτος αναφέρει τα τέλη του 11ου αι. π.Χ. αιώνα).

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ Ἱστορίαι (2.27.1-2)

 [2.27.1] “Ἀνέστησαν δὲ καὶ Αἰγινήτας τῷ αὐτῷ θέρει τούτῳ ἐξ Αἰγίνης Ἀθηναῖοι, αὐτούς τε καὶ παῖδας καὶ γυναῖκας,…..2.27.2] ἐκπεσοῦσι δὲ τοῖς Αἰγινήταις οἱ Λακεδαιμόνιοι ἔδοσαν Θυρέαν οἰκεῖν καὶ τὴν γῆν νέμεσθαι, ….ἡ δὲ Θυρεᾶτις γῆ μεθορία τῆς Ἀργείας καὶ Λακωνικῆς ἐστίν, ἐπὶ θάλασσαν καθήκουσα. καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐνταῦθα ᾤκησαν, οἱ δ᾽ ἐσπάρησαν κατὰ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα”.

2.27.1,2] “Το ίδιο καλοκαίρι, οι Αθηναίοι εκτόπισαν όλους τους κατοίκους της Αίγινας, άντρες, γυναίκες και παιδιά ….Οι Λακεδαιμόνιοι παραχώρησαν την Θυρέα στους Αιγινήτες πρόσφυγες. Το έκαναν και από έχθρα εναντίον των Αθηναίων και επειδή οι Αιγινήτες τούς είχαν βοηθήσει όταν είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός και όταν οι Είλωτες είχαν επαναστατήσει. Η Θυρεάτις γη βρίσκεται στα σύνορα της Αργείας γης και της Λακωνικής και φτάνει έως την θάλασσα. Μερικοί από τους Αιγινήτες εγκαταστάθηκαν εκεί και οι άλλοι σκόρπισαν σ᾽ όλην την άλλη Ελλάδα”.

 Ιστορίαι (Ηροδότου)/Κλειώ

82.1 ἔς τε δὴ ὦν τὰς ἄλλας ἔπεμπε συμμαχίας καὶ δὴ καὶ ἐς Λακεδαίμονα. τοῖσι δὲ καὶ αὐτοῖσι τοῖσι Σπαρτιήτῃσι κατ᾽ αὐτὸν τοῦτον τὸν χρόνον συνεπεπτώκεε ἔρις ἐοῦσα πρὸς Ἀργείους περὶ χώρου καλεομένου Θυρέης· 82.2 τὰς γὰρ Θυρέας ταύτας ἐοῦσα τῆς Ἀργολίδος μοίρης ἀποταμόμενοι ἔσχον οἱ Λακεδαιμόνιοι. ἦν δὲ καὶ ἡ μέχρι Μαλέων ἡ πρὸς ἑσπέρην Ἀργείων, ἥ τε ἐν τῇ ἠπείρῳ χώρῇ καὶ ἡ Κυθηρίη νῆσος καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν νήσων

Το τοπωνύμιο «Θυρέα», οφείλει την προέλευσή του στο ότι η περιοχή αποτελούσε τη δίοδο ή θύρα επικοινωνίας και μετάβασης από το Κράτος του Άργους στο Κράτος της Σπάρτης και τανάπαλιν (Θουκυδίδης, Β΄ 27). Το φυσικό μάλιστα όριο, κατά τον Ευριπίδη (Ηλ. 410-2), ήταν ο «Ταναός», δηλαδή ο σημερινός χείμαρρος Τάνος.

Θυρεάτις Γη ( Θυρέα)

Η Κυνουρία αντλεί το όνομα της από τον αρχαίο οικιστή της περιοχής Κύνουρο, γυιό του Περσέα σύμφωνα με την Αργεία παράδοση. Οι κάτοικοι την Κυνουρίας ήταν σε σειρά  Πελασγοί, Δαναοί, Ίωνες  και Δωριείς.Οι Κυνουριείς ήταν Ιώνες και έδωσαν το όνομα στην περιοχή από το όνομα τους.

Στη βόρεια Κυνουρία , στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στην περιοχή της Θυρεάτιδος γης ,  υπήρχε ο κύριοτερος  οικισμός της περιοχής η Θυρέα   και δευτερεύοντες η Ανθήνη, η Νηρίδα, η Εύα  και  αργότερα  τουλάχιστον από το 2.μ,χ αιώνα το Άστρος. Υποστηρίζεται η άποψη από τους ιστορικούς   οι Θυρεάτες προέρχοντο από τους Δαναούς. που εγκαταστάθηκαν στο Άργος, την πρώτη πόλη της Ευρώπης,  από το 2,800-2,000 π.χ.

Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835, το Άστρος εντάχθηκε στον Δήμο Θυρέας με έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835).  Από το 1841 έως το 1912, το Άστρος ήταν η χειμερινή έδρα του Δήμου Θυρέας , ο Αγιάννης ήταν η θερινή έδρα{ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841) . Από το 1912 ο οικισμός αποτέλεσε έδρα κοινότητας Άστρους η οποία εξελίχθηκε στο Δήμο Άστρους το 1985 (ΦΕΚ 99Α  28/05/1985). Από το 1998 το Άστρος αποτελεί έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας(ΦΕΚ 244Α  04/12/1997 )


Η Θυρέα είναι η αρχαία ονομασία περιοχής της Βόρειας Κυνουρίας που περιλαμβάνει: το Άστρος, τον Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη). το Παράλιο Άστρος, τη Μελιγού, το Χάραδρο και τον Πλάτανο . Για πολλούς αιώνες μέχρι την δεκαετία του 1950  ο Αγιάννης,  σημερινός θερινός οικισμός του Άστρους, αποτελούσε το μητροπολιτικό κέντρο της Θυρέας.Το Άστρος και ο Αγιάννης ήταν για τουλάχιστον οκτακόσια χρόνια και είναι και σήρερα μία κοινότητα, με τους ίδιους κατοίκους.

Ιστορία

Η ιστορία της περιοχής μελέτης είναι πλούσια σε γεγονότα και συμβάντα. Αυτό εξηγείται όχι μόνο με τη γεωστρατηγική της θέση (στα δυτικά παράλια του Αργολικού Κόλπου), αλλά και με την ύπαρξη των εύφορων πεδιάδων του Τάνου, του Βρασιάτη και του Δαφνώνα στα παράλια.

ΟΙ  πρώτοι κάτοικοι στην ηπειρωτική Ελλάδα, με κέντρο την Αρκαδία της Πελοποννήσου, αναφέρονται οι Πελασγοί

Στα πρώτα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας διαπιστώνονται με βεβαιότητα τουλάχιστον από τα νεολιθικά χρόνια. Πλούσια ευρήματα της εποχής αυτής, καθώς και της εποχής Χαλκοκρατίας από τις θέσεις Μαρμαράλωνα (Ξερόκαμπου), Κουτρί (Άνω Μελιγούς), Άγιος Γεώργιος (Μελιγούς), Χερρονήσι (Τεύχος Παραρτημάτων), Νησί Παραλίου , στο δρόμο κοντά στην Παραλία Λεωνιδίου, στο Γεράκι, φωτίζουν κάπως τα προϊστορικά αυτά χρόνια. Οι πρώτοι κάτοικοι ανήκουν στα προελληνικά φύλλα, στους Πελασγούς, που έζησαν εδώ πριν τους Αρκάδες στην Αρκαδία και τους (πρωτοέλληνες) Δαναούς στην Αργολίδα και στα Παράλια της Κυνουρίας. Στη συνέχεια εγκαθίστανται στην Κυνουρία οι Ίωνες. Οι δημιουργοί του Μυκηναϊκού πολιτισμού, οι Αχαιοί, εγκαταστάθηκαν στην Αργολίδα γύρω στα 1600 π.Χ. Λίγο αργότερα κατέβηκαν από κει στη Λακωνία, ενώ η Κυνουρία ήταν ήδη κομμάτι της Αργείας γης. Αυτά μαρτυρούν και τα ευρήματα από το Χερρονήσι, το Νησί του Αγίου Ανδρέα, το Ελληνικό Άστρους, το Καστράκι Μελιγούς. Στο λόφο της Ανάληψης, δυτικά του χωριού Βούρβουρα, βρέθηκαν λείψανα αξιόλογου οχυρωμένου οικισμού (Ίασος ή Ιασαία), που άκμασε στα μυκηναϊκά χρόνια. Θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι βρέθηκαν στη θέση Μάκρος (παραλία Λεωνιδίου), στη θέση Κοτρώνι (Βασκίνα), κοντά στο Παλαιοχώρι. Και σε άλλες περιοχές του Πάρνωνα βρέθηκαν λείψανα αυτής της περιόδου (στο Ξεροκάμπι, στην περιοχή Χάραδρου, Πλατάνας, σον Κάμπο Καρυάς, στη θέση Σοβάλα Πραστού).

Με την κάθοδο των Δωριέων, που ήρθαν και κατέλαβαν τη γη αυτοί τελευταίοι, αρχίζει ο εκδωρισμός των κατοίκων. Στην περιοχή συναντιούνται τα όρια των τριών επικρατειών: των Δωριέων της Σπάρτης, των Αρκάδων της Τεγέας και των Aχαιών του Άργους. Χαρακτηριστική μαρτυρία είναι τα ευρήματα στη θέση Φονομένοι του Αγ. Πέτρου, δίπλα στο δρόμο προς Καρυές, όπου βρέθηκαν τρεις μεγάλοι λιθοσωροί οι οποίοι αντιστοιχούσαν στα όρια των επικρατειών του Άργους, της Τεγέας και της Σπάρτης και ήταν αρχαία ιερά αφιερωμένα στον Ενόδιον Ερμή.

Η Κυνουρία από τα τέλη του 11ου αι. π.Χ. αιώνα σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ως τα ρωμαϊκά χρόνια, αποτέλεσε περιζήτητη λεία για την ικανοποίηση συμφερόντων της Σπάρτης και του Άργους. Γεωγραφικά η περιοχή της χωρίζεται σε δυο μεγάλες ενότητες. Τη βόρεια, που στα αρχαία χρόνια αντιστοιχούσε στη Θυρεάτιδα, με κύριο οικισμό τη Θυρέα και δευτερεύοντες την Ανθήνη, τη Νηρίδα, την Εύα και το Άστρος, ενώ το νότιο αντιστοιχούσε στη χώρα των Πρασιών, στην οποία υπήρχε ο κύριος οικισμός Πρασιαί και οι δευτερεύοντες Πολίχνη, Τυρός και Γλυππία. Μέχρι τον 7ο αι. π.Χη Κυνουρία πρέπει να διατηρεί την αυτονομία της (προκύπτει από την συμμετοχή των Πρασιών στην Αμφικτυονία της Καλαυρίας) παρ’ όλες τις προσπάθειες του Άργους και της Σπάρτης να την προσαρτήσουν. Εν τούτοις η περιοχή των Πρασιών πρέπει να σχετιζόταν περισσότερο με τη Λακωνία, ενώ η περιοχή της Θυρεάτιδας με την Αργολίδα.

Παρά την έντονη  πίεση των γειτόνων της η  Κυνουρία πρέπει να παρέμενε  ανεξάρτητη μέχρι την εποχή  του Αργείου Τυράννου Φείδωνα οπότε και πέρασε στην κυριαρχία του Άργους, που γνώριζε τότε τη μέγιστη ακμή του. Μετά τη Φείδωνα όμως το Άργος άρχισε σταδιακά να παρακμάζει ενώ η Σπάρτη ισχυροποιούταν. Η τύχη της Κυνουρίας φαίνεται να κρίθηκε οριστικά ο 546 π.Χ., στη μάχη της Θυρέας (ή μάχη των Εξακοσίων Επιλέκτων), οπότε η Σπάρτη επικράτησε του Άργους και απέκτησε τον έλεγχο της Κυνουρίας. Το 424 π.Χ. ο αθηναϊκός στόλος έφθασε στα παράλια της Θυρεάτιδος, την κυριεύσε, τη λεηλάτησε και την πυρπόλησε. Η Κυνουρία παρέμεινε Σπαρτιατική μέχρι το 338 π.Χ. όταν ο Φίλιππος Β΄ απέδωσε το βόρειο τμήμα της στους Αργείους μέχρι και τη ρωμαϊκή περίοδο, ενώ η νότια περιοχή των Πρασιών και του Τυρού (η οποία ήταν το φυσικό σύνορο της αρχαίας Σπάρτης) παρέμεινε στη Σπάρτη.

Στην περιοχή υπήρξαν αρχαίες πόλεις όπως η Θυρέα, η Ανθήνη, η Νηριήδα και η Εύα στην οποία βρίσκεται η πασίγνωστη Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού.

Ελληνικό η Τειχιό  και  Θυρέα.

Σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το σημερινό Άστρος, στην περιοχή Ελληνικό η Τειχιό , πιθανότατα εδώ ήταν η πολή της Θυρέας ,υπήρχε Ναός αφιερωμένος στο Θεό Απόλλωνα τον οποίο λάτρευαν ιδιαίτερα οι Κυνούριοι. Στη θέση αυτή σήμερα βρίσκονται ερείπια αρχαίας πόλης του 5ου έως 3ου π.χ αιώνα κατά τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων.

 Εύα  και  έπαυλη  Ηρώδη του Αττικού 

Σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από  το Άστρος στη κοινότητα Δολιανών απαντάται η περιοχή της Αρχαίας Εύα, όπου σήμερα βρίσκονται τα ερείπια της έπαυλης του Ηρώδη του Αττικού που αποκαλύφθηκαν σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν εκεί τα τελευταία χρόνια. Στις ίδιες ανασκαφές βρέθηκαν σπουδαία και μοναδικά ευρήματα που χρονολογούνται από τον 4ο π.χ. αιώνα μέχρι και τον 2ο αιώνα μ.χ. Τα ευρήματα αυτά φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο του Άστρους.

 Ανθήνη.

Κοντά στο λιμάνι του Άγιου Ανδρέα  υπάρχει το «νησί του Αγίου Ανδρέα» όπου κανείς μπορεί να δει ερείπια κυκλώπειου τείχους που ανήκουν σύμφωνα με τις μαρτυρίες στην αρχαία πόλη Ανθήνη (14 χλμ). Σώζονται τμήματα από τον εξωτερικό περίβολο με πύργους του 5ου-4ου αιώνας. π.Χ. Αργότερα η πόλη μεταφέρθηκε χαμηλότερα προς τη θάλασσα, όπου σώζονται υστερορωμαϊκά ερείπια και συμπληρωματική οχύρωση από τους βυζαντινούς χρόνους. Κοντά στο κάστρο σώζεται μισό κατεστραμμένο τοξωτό λιθόκτιστο γεφύρι

Στη θέση Ελληνικό Χάραδρου, 3 χλμ. ανατολικά του χωριού υπάρχουν λείψανα τετράγωνου πύργου – φυλακίου, ο οποίος πιθανολογείται ότι χτίστηκε από τους Αργείους για τον έλεγχο της γύρω περιοχής και του δρόμου από την παραλία στο εσωτερικό.Απο το Άστρος ο Χάραδρος απέχει 17 χλμ.

«Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που στο παραπάνω χάρτη διακρίνεται η αρχαία πόλη της Θυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες» 

Το ιστορικό Άστρος

Η πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης με το όνομα «Άστρος» συναντάται σε χρυσόβουλο του έτους 1293  του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου. Στο χρυσόβουλο αυτό ο μητροπολίτης Μονεμβασίας λαμβάνει το αξίωμα του έξαρχου της Πελοποννήσου και του καθορίζονται τα εκκλησιαστικά του δικαιώματα. Η πρώτη όμως αναφορά   με το όνομα «Άστρον» απαντά στο Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αι. μ.Χ.)

Ο “Ιερός Xώρος” της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων, στο Άστρος

Το Άστρος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση, την 30 Μαρτίου μέχρι 18 Απριλίου του 1823, στον περίβολο της σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος, έγινε η Β΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων, στην οποία ψηφίστηκε το νέο αναθεωρημένο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας. Η επέτειος αυτού του γεγονότος γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε χρόνο την Παρασκευή του Πάσχα.

Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.

“Tο Έθνος απέκτησε οριστικό Σύνταγμα, που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος” και υπηρίσχυε των νόμων του βουλευτικού… Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης…

Η συνέλευση ψήφισε την “περίφημη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως», προς την Υφήλιο, υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης και η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».” λίγο επίκαιρο σήμερα…

Η Αστρεινή παράδοση, φέρει τον Κολοκοτρώνη να παραθέτει γεύμα, το 1821 στο Άστρος, στο Δημήτριο Υψηλάντη, το γνωστό ως Κολοκοτρωνέικο τραπέζι. Από στόμα σε στόμα μάλιστα, διασώθηκαν και κάποιες φράσεις με τις οποίες ο Κολοκοτρώνης λέγεται ότι συνόδευε το κρασί και το φαγητό που πρόσφερε στον πρίγκιπα με τα χέρια, αφού ούτε πιρούνια ούτε πιάτα, και φυσικά ούτε τραπέζια υπήρχαν: Ο Τερτσέτης αναφέρει  «συνέτρωγαν  ο Δημήτριος Υψηλάντης  και  ο Κολοκοτρώνης εις τους ίσκιους  των δένδρων του Άστρους». Ο Κολοκοτρώνης  σκόπιμα για να προσαρμόσει τον πρίγκηπα στην Ελληνική πραγματικότητα είπε στο τραπέζι στον Δημήτριο Υψηλάντη κόβοντας το ψητό με τα χέρια του   “ αυτά είναι τα χρυσά πιρούνια και τα χρυσά μαχαίρια  της Ελλάδος και αυτό το ρετσινόκρασο τα πολύτιμα κρασιά της ” που ήταν τα χέρια του …

Ο Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης)

 Ο Αγιάννης αναφέρεται για πρώτη φορά το 1435 , στο Χρονικό της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης του Γεωργίου Σφρατζή και πιθανόν πήρε το όνομά του από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που βρίσκεται στο κάτω μέρος του χωριού.

 Ο Άγιος Ιωάννης ( Αγιάννης) Κυνουρίας , ήταν η πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και προσέφερε πολλά και σημαντικά στην επανάσταση του 1821. Με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1835 έως το 1841 ,ο Άγιος Ιωάννης εντάχθηκε και αποτέλεσε έδρα του Δήμου Θυρέας (ΦΕΚ 16Α – 24/05/1835). Από το 1841 έως το 1912 , αποτέλεσε θερινή έδρα του Δήμου Θυρέας, χειμερινή έδρα ήταν το ΄Αστρος (ΦΕΚ 5Α – 08/03/1841). Το 1845 αποτέλεσε έδρα της Επαρχίας Κυνουρίας.. Από τον Αγιάννη  προήλθε το Άστρος, το Παράλιο Άστρος αλλά και κάποιοι άλλοι οικισμοί.

Το 1638, το χωριό ανακηρύχθηκε Σταυροπηγιακό, δηλαδή Πατριαρχική Εξαρχία, με έδρα τον ναό του Αγίου Βασιλείου. Το 1765, ιδρύθηκε σχολείο στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μετόχι της Μονής Λουκούς Αρκαδίας.

Σχολή Καρυτσιώτη ( Αγιάννης και Άστρος)

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη <Αγιάννη > και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και “καλλιμάρμαρο” Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έχτισε στο Άστρος το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη. Η σχολή αυτή, λειτούργησε κατά τα έτη 1798 – 1826 και απέκτησε μεγάλη φήμη, καθώς στη Σχολή Καρυτσιώτη συνέρρεαν μαθητές από διάφορα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας και των νησιών μας, Μαζί με την σχολή ο μεγάλος ευεργέτης μας  δώρισε μία μεγάλη έκταση στη Σχολη στο Άστρος , το λεγόμενο Αγροκήπιο Καρυτσιώτη.

Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) .

Η συνεισφορά του Αγίου Ιωάννη στην επανάσταση του 1821, ήταν σημαντική, καθώς ανέδειξε σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) ,Πάνος Σαρηγιάννης, , αδερφούς του άκουρου Ιωάννης Ζαφειρόπουλος, Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος ,Γεωργάκης Διγενής και άλλοι , που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προετοιμασία και κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Με την έναρξη της επανάστασης, οργανώνονται πάνω πάνω από 100 Αγιαννίτες, με σημαντικότερο τον πεσόντα ηρωϊκά στο Δραγούνι το 1821 Γεωργάκη Διγενή, οι οποίοι υπό την αρχηγία των Ζαφειροπουλαίων, ενώθηκαν με τα διάφορα στρατιωτικά σώματα της Κυνουρίας. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή τους σε διάφορες μάχες, όπως των Δολιανών, των Βερβένων, Τριπολιτσάς κ.α

Aπό τις αρχές το 1821  άρχισαν  συζητήσεις μεταξύ των επαναστατημένων  για να γίνει ο Αγιάννης η πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους.  Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας από τις 22 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 .Το «κυβερνείο» που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης. . Το χρονικό αυτό διάστημα βεβαιώνεται και από τα Αρχεία των Λαζάρου και Γεωργίου Κουντουριώτη (τ. Α΄, σ. 92 κ.εξ.).

Το 1826 το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ , ενώ την ίδια τύχη είχαν και άλλα χωριά της περιοχής ,όπως Άγιος Πέτρος, Βέρβενα , Πραστός, Σίταινα και άλλα .Ο Ιμπραήμ, κατέστρεψε ολοσχερώς την Σχολή του Καρυτσιώτη  επίσης και πολλές εκκλησίες, όπως του Άγιου Βασιλείου, του Αγίου Ευστρατίου, του Αγίου Πέτρου και πολλές άλλες…

Παράλιο Άστρος

Τον Αύγουστο του 1826 ο Ιμπραήμ  κατάστρεψε  πολλά χωριά και μετά επετέθη στο Παράλιο Άστρος.

Στο  Κάστρο Παραλίου Άστρους οι 2,000 Έλληνες μαχητές με επικεφαλής τον Πάνο (Άκουρο) Ζαφειρόπουλο , θα αποκρούσουν επιτυχώς τις ορδές του Ιμπραήμ, τις οποίες στη συνέχεια θα κυνηγήσουν στον κάμπο της Θυρέας, πετυχαίνοντας μια λαμπρή νίκη των Ελλήνων σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελληνική Επανάσταση.

 Ο Ιμπραήμ κατέσφαξε και έκαψε ολόκληρο την Πελοπόννησο,αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να νικήσει τον Άκουρο , αν και τον είχε αιχμαλωτίσει πρσωρινά,ούτε στο κάστρο του Παραλίου Άστρους, κάποιος έπρεπε να αντισταθεί και είναι μεγάλη μας τιμή, αυτός ήταν ο Αγιαννίτης στατηγός   Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος). Ο Πάνος Ζαφειρόπουλος και τα αδέλφια του καλά οχυρωμένοι στο Κάστρο, αλλά και με τη βοήθεια άλλων αγωνιστών πρόβαλαν τόσο σθεναρή αντίσταση, ώστε τον εξανάγκασαν σε φυγή. Σύμφωνα δε με μαρτυρία του Κολοκοτρώνη το Κάστρο αυτό έμεινε το μόνο απόρθητο..

Από την πυρπόληση της Σχολής Καρυτσιώτη στον Αγιάννη το 1826 από τον Ιμπραήμ  διασώθηκαν 1,500 βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν στην οικία των Ζαφειροπουλαίων (Κάστρο Παραλίου Άστρους). Τα βιβλία αυτά ήταν, κατά την παράδοση, τοποθετημένα σε μια παλαιά ξύλινη βιβλιοθήκη που βρισκόταν στα γραφεία της Σχολής. Μεγάλο μέρος των βιβλίων αυτών έχει διασωθεί και καταγραφεί στις μέρες μας. Τα βιβλία αυτά ήταν ως επί το πλείστον  κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, εκκλησιαστικά κείμενα, εγχειρίδια φυσικής, μαθηματικών κ.α.

Στο ίδρυμα  Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη στο άστρος βρίσκονται τα  περίπου 1,500 βιβλία της περίφημης Σχολής Καρυτσιώτη  του Αγιάννη , που  προνοητικά και έξυπνα  έσωσε και διαφύλλαξε ο Αγιαννίτης στατηγός   Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος)  αναγνωρίζοντας την μεγάλη σημασία τους , από τις ορδές του Ιμπραήμ  αρχικά στο «αρχοντικό«  του στον Αγιάννη και αργότερα   τα μετέφερε  για καλύτερη προστασία στην οικία του στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους

Ο οικιστής του Παραλίου Άστρους Αγιαννίτης στρατηγός Πάνος Ζαφειρόπουλος η Άκουρος  με τα αδέλφια του ,Κωνσταντίνο και Ιωάννη , έχτισε τις οικίες  στο κάστρο το 1824 ,  προνοητικά ανακαίνησε το εγκαταλελειμμένο κάστρο και  το 1826 νικηφόρα αντιστάθηκε στον Ιμπραήμ.Η νίκη του Άκουρου στο Κάστρο του Παραλίου Άστρους αναπτέρωσε αποφασιστικά  το ηθικό των  Ελλήνων και έδειξε ουσιαστικά το δρόμο στον Ιμπραήμ για την Αίγυπτο.

Πλάτανος 

 Ο Πλάτανος είναι χωριό, το οποίο βρίσκεται αμφιθεατρικά χτισμένο στις πλαγιές του όρους Πάρνωνας. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίαςστο Νομό Αρκαδίας. Ο Πλάτανος αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή το 1435, με την ονομασία Πλαταμώνας. Κατά τα επόμενα έτη, αναφέρεται σε αρκετά έγγραφα την περίοδο της Ενετοκρατίας. Πριν και κατά τη διάρκεια της Β΄ Τουρκοκρατίας (18ος και 19ος αι.) το χωριό γνώρισε μεγάλη ακμή, μαζί με άλλα γειτονικά χωριά. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν και αρκετά αρχοντικά πυργόσπιτα. Σημαντική ήταν η προσφορά του χωριού κατά την Επανάσταση του 1821. Το 1826, ο Ιμπραήμ πέρασε από το χωριό όμως οι κάτοικοι σωθήκανε γιατί κρυφτήκανε σε μια σπηλιά στον απέναντι λόφο που οι κάτοικοι την λένε ακόμα “τρούπα”. Υπάρχει μέσα φούρνος και στέρνα. Μετά την απελευθέρωση, έγινε έδρα του δήμου Πλατανούντος, ενώ τα επόμενα χρόνια, μετά τη συγχώνευσή του στον Δήμο Θυρέας, αποτέλεσε την έδρα της ομώνυμης κοινότητας.

Μελιγού

Η Ορεινή Μελιγού αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό του Μορέωςαπό τον Γεώργιο Σφραντζή το έτος 1435 με το όνομα Μελιγού. Το όνομα «Μελιγού» είναι σλαβικής προέλευσης και προέρχεται από την φυλή των Μηλιγγών (ή Μελιγγών), οι οποίοι μαζί με τους Εζερίτες εγκαταστάθηκαν τον 9ο αι. στον Πάρνωνα, αφήνοντας πολλά τοπωνύμια. Τον 17ο και 18ο αι. η Μελιγού αναπτύχθηκε και έγινε ένα από τα πλουσιότερα και ισχυρότερα χωριά της περιοχής μαζί με τον Άγιο Ιωάννη, τον Άγιο Πέτρο, τον Πλάτανο και άλλα. Σημαντική ήταν η προσφορά της Μελιγούς στην Επανάσταση του 1821, καθώς πολλοί Μελιγιώτες συμμετείχαν σε διάφορες μάχες όπως των Βερβένων, των Δολιανών, της Τριπολιτσάςκ.ά. Το 1826, η Ορεινή Μελιγού, καταστράφηκε ολοσχερώς από τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά, ενώ την ίδια τύχη είχαν και άλλα χωριά της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση, η Μελιγού υπήχθη στον Δήμο Θυρέας (με έδρα τον Άγιο Ιωάννη και Άστρος), ενώ οι κάτοικοί της εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη σημερινή Χειμερινή Μελιγού Αρκαδίας.

Στη Μελιγού υπάρχει  προτομή του Κολοκοτρώνη, ο οποίος είχε κατασκηνώσει  μαζί με τους άλλους αγωνιστές κατά τη διάρκειας της Β΄ Εθνικής Συνέλευσης των Ελλήνων στο Άστρος Κυνουρίας.

Χάραδρος

Ο Χάραδρος είναι ένα όμορφο ημιορεινό χωριό, 17 χλμ. νοτιο δυτικά του Άστρους, στις βορειοανατολικές πλαγιές του Πάρνωνα, χτισμένο σε υψόμετρο 568 μ. Μεγάλα και μικρά υψώματα, κορυφογραμμές ποικίλες, πλαγιές με λιόδεντρα, ρέματα και φαράγγια συνθέτουν το τοπίο. Η χαραδραϊικη γη γίνεται ομορφότερη με τις χρωματικές συνθέσεις και αντιθέσεις που αποκτά στις εποχές του χρόνου. Στα όρια του χωριού παρατηρούνται αξιόλογοι αρχαιολογικοί χώροι όπως, το Σπήλαιο του Άσουλα (Άη Γιώργη) , με διαχρονική κατοίκηση από τη Νεολιθική περίοδο έως και τους Βυζαντινούς χρόνους, και το αρχαίο φυλακείο στη θέση Ελληνικό, λίγο πριν την είσοδο στο χωριό, το οποίο σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση, ο οποίος πιθανολογείται ότι χτίστηκε από τους Αργείους για τον έλεγχο της γύρω περιοχής και του δρόμου από την παραλία στο εσωτερικό.

Σε ολόκληρη τη Θυρεάτιδα Γη (Θυρέα) δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι λιθαράκι και να σηκώσεις θα βρεις ένα ιστορικό μνημείο ,έναν αρχαιολογικό θησαυρό και ένα όμορφο ιστορικό παραδοσιακό χωριό. Αναφέραμε παραπάνω την ιστορία για τα χωριά της Θυρεάτιδας Γης (Θυρέας ) :  Άστρος,  Άγιο Ιωάννη (Αγιάννη)( 17 χλμ) , Παράλιο Άστρος (4χλμ), Μελιγού (3 χλμ), Χάραδρο  (17 χλμ ) τον Πλάτανο (21 χλμ) και  Ορεινή Μελιγού (15 χλμ ),

Επίσης σε κοντινές αποστάσεις από το Άστρος υπάρχουν  επίσης τα  παραδοσιακά και ιστορικά  χωριά   που προσέφεραν πολλά και ανυπολόγιστα στον απελευθερωτικό αγώνα το 1821 , Κορακοβούνι (8 χλμ) , Άγιος Πέτρος (34 χλμ), Καστρί (42 χλμ), Δολιανά (35 χλμ) Βέρβενα (41 χλμ)  και άλλα.

Στην περιοχή της Τσακωνιάς, Πραστός(32 χλμ), Άγιος Ανδρέας, Καστάνιτσα (30 χλμ), Σίταινα  (26 χλμ) και στο γειτονικό  Δήμο  Νότιας Κυνουρίας ,  Λεωνίδιο (50 χλμ) ,Τυρό (30 χλμ) και άλλα χωριά χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα η τσακώνικη διάλεκτος η οποία έχει ρίζες στην αρχαία Δωρική”. Οι Τσάκωνες συννεχίζουν και σήμερα να μιλάνε αρχαία Ελληνικά  και “τα Τσακώνικα είναι η αρχαιότερη ζωντανή γλώσσα στην Ελλάδα. “

Στο παρακάτω σύνδεσμο αναφέρεται   και η ιστορία για τα παραπάνω παραδοσιακά  και  ιστορικά χωριά.

Ιστορία του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας 

Αποστάσεις είναι παραπάνω για όλα τα χωριά από  το Άστρος.

«Το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας βρίσκεται στη δυτική παραλία του Αργολικού ,εκεί που στο παραπάνω χάρτη διακρίνεται η αρχαία πόλη της Θυρέας, νότια από την πρώτη πόλη της Ευρώπης το ιστορικό Άργος και την έδρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού Μυκήνες» 

astrosgr.com – Γιάννης Κουρόγιωργας  

Πηγές

  • Φορέας Διαχείρισης Πάρνωνα, Μουστού, Μαινάλου & Μονεμβασίας
  • Από την Βικιπαίδεια, την ελέθευρη εγκυκλοπαίδεια
  • Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
  • Ι. Κουσκουνά, Κ. Χασαπογιάννη, Ι. Κακαβούλια – Θυρεάτις Γη, Αθήνα 1981, Ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη
  • Νικολάου Φλούδα  Θυρεατικά τόμος Β’: Άστρος, το χρυσήλιον το ιστορικόν, Αθήνα 1983
  • Νικολάου Φλούδα – Θυρεατικά, τόμος Γ’: Άγιος Ιωάννης, μητρόπολις οικισμών Θυρέας, Αθήνα 1983
  • Νικολάου Φλούδα – Διακοσιαετηρίς Σχολής Αγίου Ιωάννου Άστρους Κυνουρίας, Αθήνα 1965
  • Ιωάννη Μ. Αρβανίτη – Από τις Πηγές του Λαού μας, τόμος Α, Β΄
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους ,Απο Αρκάδες Εσμέν
  • Σμαράγδης Ι. Αρβανίτη – Οι σχολές του Δημητρίου Καρυτσιώτη στον Άγιο Ιωάννη και το Άστρος Θυρέας – Κυνουρίας κατά τα προεπαναστικά χρόνια έως την απελευθέρωση, Εταιρία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα 2001
  • Inernet Archive

https://www.boriakinouria.gov.gr/content/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1

https://www.discoverkynouria.gr/el/content/o-dimos-voreias-kynoyrias

Από την Βικιπαίδεια ,Διοικητική διαίρεση και οικισμοί. Ο Δήμος Βόρειας Κυνουρίας περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές-τοπικές κοινότητες και οικισμούς

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CE%92%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82_%CE%9A%CF%85%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82

“Ελλάδα 2021” και η Θυρεάτις Γης

Από  ftzivel  -23 Μαΐου, 2020

Απο τον Γιάννη Κουρόγιωργα

Άρχισαν οι προετοιμασίες για τις επετειακές εκδηλώσεις για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση . Στην Αρκαδία δεν μπορούμε να γιορτάσουμε  τίποτα με τους  αρχαιολογικούς χώρους κλειστούς  και  με ντροπή κλειδοαμπαρωμένους χωρίς  μια αιτιολογημένη απόφαση  του ΥΠΠΟΑ.

Δεν είναι δυνατον πια οι χώροι  να παραμένουν κλειστοί από στραβομάρα και κουταμάρα ,για το μοναδικό λόγο κάποτε έγινε ένα λάθος, και να ανοίγουν μια μέρα το χρόνο δηθεν  για να “γιορτάσουμε”.

Προτείνουμε στο δήμο μας , σε όλους  τους αρμόδιους της επιτροπής “Ελλάδα 2021” και στο κοινό νου  τα τέσσερα θέματα της Θυρεάτιδας Γης  που πρέπει να διακρίνουμε και να προβάλουμε  σε τοπικό , περιφερειακό  και  εθνικό χώρο  στις επετειακές εκδηλώσεις για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση.

O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων, η Σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη, ο  Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης) Αρκαδίας <Το “κυβερνείο” και ο Πάνος (Άκουρος) Ζαφειρόπουλος> και το “στρατόπεδο των Βερβένων” έπαιξαν αναμφισβήτητα  καταλυτική σημασία για την οργάνωση και επιτυχία του απελευθερωτικού αγώνα.

Ευχόμαστε οι αρμόδιοι να συμφωνούν, να καταλάβουν τι λέμε  και  έγκαιρα να ενεργήσουν κατάλληλα.

1) O«Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων

“Εν τούτω τω τόπω συνήλθεν η Β΄ Εθνική Συνέλευσις των Ελλήνων, 30 Μαρτίου – 18 Απριλίου 1823»

Tο Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους και «O Ιερός Χώρος « της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων είναι σεμνός και επιβλητικός , είναι «μουσεία» από μόνα τους.

Οι αυτόχθονες Πελασγοί είχαν ένα χρυσό κανόνα που για χιλιετηρίδες εφάρμοσαν πιστά μέχρι σήμερα οι κάτοικοι της Θυρέας, τον αμοιβαίο σεβασμό , την συναίνεση , την συνεννόηση και το Ελληνικό μέτρο. Οι “καλαμαράδες “Αστρινοί , πιστοί στην παράδοση χιλιετηρίδων άνθρωποι του Ελληνικού μέτρου και της εθνικής συνεννόησης, εκαλέσθηκαν εκείνη την στιγμή από το έθνος να συμβιβάσουν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα για ένα εθνικό διάλογο και το επέτυχαν με αποτελέσματα, υπό την επιρροή και ηγεσία του Αγιαννίτη στρατηγού , υπεύθυνου για την στρατιωτική ασφάλεια σε καιρό πολέμου τηs εθνοσυνέλευσης, Πάνου Ζαφειρόπουλο η Άκουρου .Το Άστρος επιλέχθηκε για την εθνοσυνέλευση, γιατί στο Άστρος υπήρχαν πολλοί καλαμαράδες και ήταν αναμφισβήτητα τόπος κοινής αποδοχής και θα βοηθούσε καλύτερα την εθνική συνεννόηση.

Στο χώρο η αρχαιολογική υπηρεσία το 1899 έκτισε την επιγραφή και οι ντόπιοι κάτοικοι μετά το τέλος της Β” Εθνοσυνέλευσης ονόμασαν τον χώρο » Ιερό Χώρο», από έκδηλο σεβασμό, για την μεγάλη συνεισφορά που προσέφερε στο Ελληνικό Έθνος. Eδώ για υπερβολή το “ιερός” δεν έχει θρησκευτική έννοια αλλά Εθνική έννοια, ο χώρος αναγνωριζότανε απο τους κατοίκους σαν πολύ σπουδαίος, σαν “Ιερός Χώρος ».

Οι αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης ήταν σημαντικότατες για την ίδρυση και οργάνωση του Ελληνικού Κράτους.

1)“Tο Έθνος απέκτησε οριστικό Σύνταγμα, που με απόφαση της συνέλευσης ήταν “ο ανώτερος νόμος” και υπηρίσχυε των νόμων του βουλευτικού… Με απόφαση της συνέλευσης, την καταλυτική παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, την οργή του λαού και του στρατού, απετράπει η εκποίηση των εθνικών γαιών – κτημάτων, που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι άρχοντες, που επεδίωκαν και ήθελαν οι κοτζαμπάσηδες της συνέλευσης… Η συνέλευση ψήφισε την “περίφημη «Διακήρυξη της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως», προς την Υφήλιο, υπογραμμένη από 128 Πληρεξούσιους, μεταξύ των οποίων και ο Κολοκοτρώνης……”Η συνέλευση απάντησε με την διακήρυξη ,στην υφήλιο και τους μεγαλους της εποχής . «Είμεθα αποφασισμένοι να ανεξαρτισθώμεν, ως έθνος αυτόνομον και ανεξάρτητον».” λίγο επίκαιρο σήμερα…

2) Το αναθεωρημένο Σύνταγμα, εξαιρετικά προοδευτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του, περιείχε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διατάξεις, που διασφάλιζαν τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη. Θεσμοθετήθηκε η Δημόσια εκπαίδευση, λύθηκαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας, καθιερώθηκε η αρχή της ελευθεροτυπίας κ.α. Καταρτίστηκε και ο Ποινικός Κώδικας, βάσει του Βυζαντινού Δικαίου, για την προστασία του πολίτη από την ασυδοσία των αρχών

3) Στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προβλέφθηκε η κατάργηση της όποιας μορφής δουλείας: «κανείς δεν πωλείται και δεν αγοράζεται στην ελληνική επικράτεια και ο αγορασμένος άνθρωπος, άμα πατήσει την ελληνική γη, γίνεται ελεύθερος και ο αγοραστής χάνει τα χρήματά του».

Δείτε περισσότερα στο συνδέσμο, για την σπουδιότητα της Εθνοσυνέλευσης στο Άστρος, από την Σμαράγδη Ι.Αρβανίτη

,Από το Αρκάδες Εσμέν

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=242%3Ap-&catid=89&fbclid=IwAR1uz8a1PVFleAHBBcM8HtkoEAEO9Md9y7W-VT-MxyYPULplhXnm-LXbA4o

Από το astros-kynourianews

Ποιός είναι o «Ιερός Χώρος”της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων.“….μη καθίσεις πρόεδρος διότι έρχομαι και…

2) H Σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη.

Η κτητορική επιγραφή της Σχολής Καρυτσιώτη του Αγιάννη.

«1798 ΕΝ ΜΗΝΙ ΙΟΥΛΙΩ 18

Η ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝΑ

ΤΙ ΕΣΤΗΚΑΣ ΘΑΜΒΟΥΜΕΝΟΣ ΦΙΛΕ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑΝ ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΖΗΤΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΣ ΤΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΜΩΜΑ ΜΟΥ

ΕΙΜΙ ΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ, ΚΕΙΝΩΝ ΤΟΥ ΕΛΙΚΩΝΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΤΟΥ ΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ ΣΟΦΙΑΝ ΕΠΑΓΓΕΛΟΜΑΙ ΑΦ’ ΗΣ ΟΥΔΕΝ ΓΛΥΚΕΙΟΝ ΤΟΙΣ ΝΕΟΙΣ ΧΡΗΣΙΜΩΤΕΡΟΝ ΤΩ ΑΝΑΓΚΑΙΩ ΒΙΩ

ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΑΝΑΓΕΡΘΗΚΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΥΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟ ΕΤΟΣ ΜΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΣΑΙ ΑΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝΟ ΚΤΗΤΟΡ ΟΠΟΥ Μ’ ΕΚΑΝΕΝ ΟΙΚΟΝ ΤΟΥ ΕΛΙΚΩΝΟΣ ΕΙΝ’ Ο ΚΛΕΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΑΣ ΕΙΝ’ ΥΙΟΣ ΑΝΑΘΡΕΜΜΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ

Ο ΤΟΠΟΣ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΕΙΝ’ Η ΑΥΤΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΡΥΤΣΙΩΤΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ Η ΑΥΤΗ ΦΑΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥΤΟ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΨΥΧΙΚΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑΝ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΟΚΕΩΝ

ΟΣΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΕΜΒΑΙΝΕΤΕ Μ’ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΤΗΝ ΑΝΩ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ Ν’ ΑΞΙΩΘΗ ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΟΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΕΙΝ ΤΑΙΣ ΑΥΛΑΙΣ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ, ΑΜΗΝ

Η ΣΥΝΔΡΟΜΙΝ ΑΠ΄ΕΓΙΝΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΝ ΜΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΝ ΤΟΝ ΘΥΤΗΝ ΜΟΥ ΦΙΛΟΝ ΚΑΙ ΕΡΑΣΤΗΝ ΜΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΙΨΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΩ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Δ’ ΥΙΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ»

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819>

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη <Αγιάννη > και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και <<καλλιμάρμαρο>> Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη στην οποία φοιτούσαν νέοι από τον Άγιο Ιωάννη , απο ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά μας και το 1805 έκτισε στο Άστρος (τότε Αγιαννίτικα καλύβια) το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη.

Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία για πολλά χρόνια και ακόμα μέχρι σήμερα, αφού όλοι οι Αγιαννίτες με πολύ μόχθο και με κάθε θυσία επιθυμούσαν τα παιδια τους να μάθουν γράμματα και σαν απόφοιτοι “καλαμαράδες ” να αλλάξουν την ζωή τους ,σύμφωνα με τις “έξυπνες ” προσδοκίες του μεγάλου ευεργέτη τους Δημητρίου Καρυτσιώτη.

Η προεπαναστατιμένη Ελλάδα είχε πολλά μικρά “κρυφά” και λίγα φανερά σχολεία. Ένα από τα ελάχιστα φανερά σχολεία ήταν και η περίφημη Σχολή Καρυτσιώτη που είχε κτιστεί το 1798 , 23 χρόνια πριν την Ελληνική επανάσταση και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Ο μεγαλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης, πανίσχυρος Αγιαννίτης πατριώτης της διασποράς, βρήκε τον τρόπο να επιτρέψουν οι 400 χρόνια κατακτητές Τούρκοι το κτήσιμο και την λειτουργία της σχολής στον Αγιάννη και στο παράρτημα της σχολής Καρυτσιώτη στο Άστρος Κυνουρίας ,που άνοιξε το 1805.

Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την τοπική κοινωνία , έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας, από τις 15 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 και για να γίνει η Β’Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στο Άστρος το 1823.Το “κυβερνείο” που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης . Το Άστρος είναι κυρίως γνωστό στη πατρίδα μας από όλους τους Έλληνες και στους ομογενείς στο εξωτερικό από την Β´Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων που έγινε το 1823, για αυτό μας ξέρει ολόκληρος ο κόσμος. Οι “καλαμαράδες ” Αστρινοί , από τα καλαμάρια που εχρησιμοποιούσαν για να γράφουν στη φημισμένη Σχολή Καρυτσιώτη ,προσέφεραν πολλά στη πατρίδα εκείνες τις δυσκολες για το έθνος μας στιγμές που όλα εκρέμοντο από μια κλωστή για να πνιγεί η επανάσταση στο αίμα. Αλλά πριν την Εθνοσύνελευση είχε προηγηθεί το καταλυτικό κτίσιμο της Σχολής Καρυτσιώτη.

Η σχολή ήταν ένα είδος πανεπιστημίου για εκείνη την εποχή, αφού οι μαθητές διδάσκονταν αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, μαθηματικά, φυσική – χημεία, γαλλικά και ιταλικά κ.α. Έχτισε, ακόμη, οικήματα για τους μαθητές που φοιτούσαν στη Σχολή και για τους διδασκάλους. Επιπλέον, εφοδίασε τη Σχολή με όργανα φυσικής, αστρονομίας, χημείας, χάρτες και άλλα εποπτικά μέσα διδασκαλίας.Έστελνε μάλιστα και χρηματικά ποσά για την πληρωμή των διδασκάλων και των ιατρών που εργάζονταν εκεί. Ο Καρυτσιώτης πλούτισε τη Σχολή με βιβλία και δημιούργησε μία μεγάλη βιβλιοθήκη. Ήθελε να ιδρύσει στην πατρίδα του μια σχολή, εφάμιλλη των Ευρωπαϊκών, που θα παρείχε τη γνώση στους μαθητές, δίνοντας τους την ευκαιρία να διαλέξουν δύο κατευθύνσεις: την εμπορική και την επαγγελματική. Από την πυρπόληση της Σχολής διασώθηκαν 1500 βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν το 1827στην οικία των Ζαφειροπουλαίων(Κάστρο Παραλίου Άστρους). Τα βιβλία αυτά ήταν, κατά την παράδοση, τοποθετημένα σε μια παλαιά ξύλινη βιβλιοθήκη που βρισκόταν στα γραφεία της Σχολής. Μεγάλο μέρος των βιβλίων αυτών έχει διασωθεί και καταγραφεί στις μέρες μας. Τα βιβλία αυτά ήταν ως επί το πλείστον κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, εκκλησιαστικά κείμενα, εγχειρίδια φυσικής, μαθηματικών κ.α.

Στο κτήριο της σχολής αυτής στο Αστρος στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους. Επίσης έκτισε δωμάτια για να μένουν οι μαθητές και οι καθηγητές στη σχολής. Στο προαύλιο χώρο της σχολής του Άστρους σώζονται μέχρι σήμερα οι επιβλητικές καμινάδες των δωματίων της σχολής των οικοτρόφων μαθητών της σχολής με την δική τους ξεχωριστή ιστορία, Το 1805 δώρισε στους κατοίκους του Άστρους και στη Σχολή μια έκταση περιπου 48 στρεμμάτων, το λεγόμενο «Αγροκήπιο», δίπλα και γύρω από τη Σχολή για να πληρώνονται για δίδακτρα οι καθηγητές της σχολής και να τρώνε οι οικότροφοι μαθητές της σχολής με τους καρπούς και τα φρούτα του “αγροκήπιου ” όπως σταφύλια, μούσμουλα. Το ίδιο έτος (1805) ο αδερφός του, Γεώργιος Καρυτσιώτης, επίσης μεγαλέμπορος στην Τεργέστη, μετέφερε με “σούγελο” <πέτρινο αυλάκι > για 5-6 χιλιόμετρα το νερό από τη <<Μάνα του νερού>>, πλησίον της Μονής Λουκους, στο Άστρος. Για “να ποτίζεται το αγροκήπιο για να είναι ανοικτή η Σχολή». Το έργο κατέληγε σε τρεις βρύσες (η μία απέναντι από το Δημοτικό σχολείο, η άλλη δίπλα στον Άγιο Κωνσταντίνο και η τρίτη δίπλα στο Δημαρχείο). Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης ενταφιάστηκε στο Ελληνορθόδοξο νεκροταφείο της Τεργέστης και ο μεγαλοπρεπής τάφος της οικογένειας Καρυτσιώτη σώζεται μέχρι σήμερα.

«Στα τέλη Ιουλίου – αρχές Αυγούστου του 1826 και οι δύο σχολές πυρπολήθηκαν από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά και η Σχολή του Αγίου Ιωάννη, καταστράφηκε ολοσχερώς. Μαζί με τη σχολή καταστράφηκε όλο το χωριο, καθώς και οι 13 εκκλησίες και τα 2 μοναστήρια του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φαίδωνα Κουκουλέ, η σχολή «έγινε σωρός πετρών από την πυρκαϊάν του κοινού εχθρού της πίστεως Ιμβραήμ…». Κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, η Σχολή καιγόταν συνεχώς επί μία εβδομάδα, καθώς οι κάτοικοί του είχαν διασκορπιστεί και δεν μπορούσαν να σβήσουν την φωτιά. Η σχολή του Άστρους σύντομα ανακαινίστηκε και έλαβε την ονομασία «Μουσείον Καρυτσιώτου».

Από το astros-kynourianews

3)Άγιος Ιωάννης (Αγιάννης) Αρκαδίας :Το “κυβερνείο” και ο Πάνος (Άκουρος) Ζαφειρόπουλος

«Η πρώτη μνεία του χωριού του Αγίου Ιωάννη γίνεται στο Χρονικό της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης του Γεωργίου Σφρατζή, το 1453 (βιβλίο Β΄, κεφ. Χ). Το όνομα του χωριού «Άγιος Ιωάννης», που μάλλον οφείλεται σε ναό αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, είναι μάλλον ευεξήγητο για την περιοχή της Κυνουρίας, όπου οι κάτοικοί της ως νεοπροσήλυτοι στο Χριστιανισμό, από τον 9ο- 10οαι. και μετά, έδωσαν στα χωριά τους ονόματα Αγίων, έκτισαν παντού εκκλησίες, ξωκλήσια, προσκυνητάρια, σκήτες και αρκετά Μοναστήρια. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται η Κυνουρία ως «μικρογραφία του Αγίου Όρου.Ωστόσο, υποστηρίζεται και η άποψη ότι το πατριδωνυμικό «Αγιαννίτες» προέρχεται από το «Αιγινήτες», δεδομένου ότι οι Αιγινήτες αναγκάσθηκαν σε μετοίκηση στη Θυρέα, την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου».

«Κοντά στην πλατεία βρίσκεται δίωροφο μακρόστενο οίκημα, με πολεμίστρες, το οποίο, κατά την παράδοση, χρησιμοποιήθηκε ως Κυβερνείο για την εγκατάσταση της Επαναστατικής Κυβέρνησης, από 22 Αυγούστου έως 1 Οκτωβρίου 1822. Το χρονικό αυτό διάστημα βεβαιώνεται και από τα Αρχεία των Λαζάρου και Γεωργίου Κουντουριώτη (τ. Α΄, σ. 92 κ.εξ.).»

Το κείμενο παραπάνω από την Σμαράγδη Αρβανίτη

Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819>

Ο μεγάλος ευεργέτης μας Δημήτριος Καρυτσιώτης <1741-1819> γεννήθηκε στον Άγιο Ιωάννη <Αγιάννη > και κατά την Αγιαννίτικη παράδοση, έφυγε “με το ένα τσαρούχι”.Το 1798 έκτισε την μεγαλοπρεπή και <<καλλιμάρμαρο>> Σχολή Καρυτσιώτη στον λόφο Κουτρί στον Αγιάννη και το 1805 έκτισε στο Άστρος (τότε Αγιαννίτικα καλύβια) το παράρτημα της Σχολής του Αγίου Ιωάννη.

Η σχολή Καρυτσιώτη έπαιξε πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο για να γίνει ο Αγιάννης πρωτεύουσα της επαναστατημένης Ελλάδας από τις 15 Αυγούστου έως την 1 Οκτωβρίου 1822 .Το «κυβερνείο» που βρίσκεται πολύ κοντά στη σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη ήταν η έδρα της κυβέρνησης.Διακρίνονται οι πολεμίστρες κάτω από τα παράθυρα

Ο Πάνος (Άκουρος) Ζαφειρόπουλος , είναι ένας από τους σημαντικότερους, η ορθότερα ο σημαντικότερος Αγιαννίτης πριν την επανάσταση του 1821 και η προσφορά του στη Θυρεάτιδα Γη και την πατρίδα είναι ανυπολόγηστη και πέρασε στα ψιλά γράμματα της ιστορίας, δεν αναφέρεται στα βιβλία της ιστορίας και είναι παράξενα άγνωστος για τις μεγάλες προσφορές του στην πατρίδα μας.

Το αρχοντικό των Ζαφειροπουλαίων στον Άγιο Ιωάννη βρίσκεται πολύ κοντά κάτω από την σχολή Καρυτσιώτη του Αγιάννη και πάνω από την πηγή Σουληνάρι. Εδώ ο Άκουρος εσωσε και μετέφερε προσωρινά τα καπνισμένα 1500 βιβλία της σχολής Καρυτσιώτη πριν τα μεταφέρει για καλύτερη προστασία στο κάστρο του Παραλίου Άστρους.

“Στις αρχές Ιουλίου 1826, το στρατιωτικό σώμα του Πάνου Ζαφειρόπουλου κατέσφαξε 400 άραβες σε ενέδρα που είχε στήσει στον Μεχμέτ αγά της Τριπολιτσάς. Αυτό ήταν πολύ βαρύ πλήγμα για τους Οθωμανούς. Γι’ αυτό ο Ιμπραήμ πασάς κατέστρεψε ολοσχερώς τον Άγιο Ιωάννη και ολόκληρη την επαρχία του Αγίου Πέτρου”

Ο Ιμπραήμ κατέσφαξε και έκαψε ολόκληρο την Πελοπόννησο,αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να νικήσει τον Άκουρο , αν και τον είχε αιχμαλωτίσει πρσωρινά,ούτε στο κάστρο του Παραλίου Άστρους, κάποιος έπρεπε να αντισταθεί και είναι μεγάλη μας τιμή, αυτός ήταν ο Αγιαννίτης Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος).

Από την πυρπόληση της Σχολής διασώθηκαν 1500 βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν το 1827 στην οικία των Ζαφειροπουλαίων (Κάστρο Παραλίου Άστρους). Τα βιβλία αυτά ήταν, κατά την παράδοση, τοποθετημένα σε μια παλαιά ξύλινη βιβλιοθήκη που βρισκόταν στα γραφεία της Σχολής. Μεγάλο μέρος των βιβλίων αυτών έχει διασωθεί και καταγραφεί στις μέρες μας. Τα βιβλία αυτά ήταν ως επί το πλείστον κείμενα αρχαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, εκκλησιαστικά κείμενα, εγχειρίδια φυσικής, μαθηματικών κ.α.”

4) Tο “στρατόπεδο των Βερβένων”

Τα ιστορικά Βέρβενα και Δολιανά < και το ταμπούρι του Τουρκοφάγου >είναι γνωστά από τις πρώτες σημαντικότατες νίκες στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 που εκείνη την δύσκολη στιγμή γέμισαν με την αναγκαία αυτοπεποίθηση τους επαναστατημένους Έλλήνες. Ανεξαίρετα όλα τα χωριά της Θυρέας βοήθησαν την επανάσταση και ο χαρακτηριστικά ο Αγιοπετρίτης προεστός και απομνημονευματογράφος του Αγώνα, Αναγνώστης Κοντάκης, γράφει πως: «αν δεν ήταν ο Πραστός, που επί 4 μήνες τροφοδοτούσε τον στρατό, ο αγώνας για την λευτεριά ήταν χαμένος».

Αλλά το σπουδαιότερο από όλα ήταν ότι το “στρατόπεδο των Βερβένων” έπαιξε καταλυτική σημασία για την οργάνωση και επιτυχία του απελευθερωτικού αγώνα. Στα ιστορικά Βέρβενα λειτούργησε επίσης το πρώτο οργανωμένο “Φροντιστήριο του Αγώνα” και είχε εγκατασταθεί η Πελοποννησιακή Γερουσία. Το “στρατόπεδο των Βερβένων” ηταν το πρώτο οργανωμένο στρατόπεδο του αγώνα, είχε περίπου 2,500 αγωνιστές< τα άλλα τρία ήταν του Βαλτετσίου, Χρυσοβίτσι και Πιάνας >.

Στα ιστορικά Βέρβενα κατά την αρχαιότητα κατοικούσαν οι Βερβένιοι, αρκαδικό γένος, ενώ η περιοχή του σημερινού χωριού ανήκε στην αρχαία Αρκαδία. Τα αρχαιότερα λείψανα που έχουν επισημανθεί στην περιοχή ανάγονται στη 2η χιλιετία π.Χ. και πρόκειται για λίθινες αξίνες που βρέθηκαν στη θέση Πέτρα. Στη θέση Παντελεήμων βρέθηκαν λείψανα λατρείας της Αρτέμιδος από τον 9ο αι π.Χ. μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια. Στη θέση αυτή κατά τον 6ο αι. π.Χ. κατασκευάστηκε ένας ολομάρμαρος ναός δωρικού ρυθμού.

Στην επανάσταση του 1821 τα Βέρβενα έπαιξαν σημαντικό ρόλο, κυρίως λόγω της στρατηγικής τους θέσης. Το στρατόπεδό τους υπήρξε το πρώτο και ένα από τα σπουδαιότερα κατά τις πρώτες μέρες του αγώνα. Εδώ είχε εγκαταστήσει ο Κολοκοτρώνης το στρατηγείο του, στον Πύργο του Αυγουστή, πριν την επίθεσή του κατά των Τούρκων για την άλωση της Τριπολιτσάς. Εδώ λειτούργησε επίσης το πρώτο οργανωμένο Φροντιστήριο του Αγώνα και έγινε η ηρωϊκή μάχη Βερβένων και Δολιανών στις 18 Μαίου του 1821.Στις 21 Ιουνίου 1821 έφθασε στη Βέρβενα ο Δημήτριος Υψηλάντης από την Οδησσό της Ρωσίας, όπου είχε εγκατασταθεί και η Πελοποννησιακή Γερουσία,όπου και έγινε η επίσημη υποδοχή του, η οποία μνημονεύεται στην μαρμάρινη πλάκα, με τη μορφή ανοιχτού ειληταρίου, που αναρτήθηκε το 1920 στο σημείο της υποδοχής. Το 1826 το χωριό πυρπολήθηκε από τον Ιμπραήμ.

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στους συνεργάτες μας Astros Kynouria News 

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.

#astrosgrcom

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ «ΕΛΛΑΔΑ 2021» ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΩΝ 200 ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

«O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων» με κωδικό GR-01724 στην ηλεκτρονική έκδοση της Επιτροπής “Ελλάδα2021”

Από την ΕΠΙΤΡΟΠΗ «ΕΛΛΑΔΑ 2021»

Δεκέμβριος 2021

Η Επιτροπή «Ελλάδα 2021» συστάθηκε με απόφαση του Πρωθυπουργού με σκοπό το συντονισμό για τη διαμόρφωση του ΤΙΤΛΟΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΕΙΔΟΣ ΔΡΑΣΗΣ επετειακού προγράμματος για τον εορτασμό των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση του 1821.

Για την υλοποίηση του σκοπού της, η Επιτροπή επέλεξε εξ αρχής να απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση προς όλους, προκειμένου ο κάθε ένας – φορέας, σύλλογος, οργανισμός, εταιρεία, ιδιώτης – να προτείνει το πώς θέλει να γιορτάσει την μοναδική αυτή επέτειο. Στόχος ήταν το Εθνικό Πρόγραμμα Εορτασμού των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση του 1821 να διαμορφωθεί από την ίδια την κοινωνία. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή επιδίωξε τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή από όλη την Ελλάδα, καθώς και των Ελλήνων στο εξωτερικό, αλλά και των φίλων της Ελλάδας, αναπτύσσοντας συνεργασίες και κινητοποιώντας φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τις Ελληνικές Αρχές στο εξωτερικό και τον Απόδημο Ελληνισμό.

 Έθεσε δε το πλαίσιο ώστε η επέτειος να εορταστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της επετειακής χρονιάς 2021, και να προταθούν δράσεις και εκδηλώσεις που να τιμούν όχι μόνο την Επανάσταση του 1821 αλλά όλη την πορεία των 200 χρόνων της σύγχρονης Ελλάδας, καθώς και τους Έλληνες που άφησαν έντονο το αποτύπωμά τους στην πορεία αυτή. Επιπλέον, στο ίδιο πλαίσιο, η Επιτροπή αναζήτησε δράσεις και εκδηλώσεις οι οποίες να ανοίγουν προοπτικές, να θέτουν στόχους για την πορεία της Ελλάδας στο μέλλον και να αφήνουν μια παρακαταθήκη για τη χώρα.

Για την υποβολή των προτάσεων, η Επιτροπή ανέπτυξε ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα, εύκολα προσβάσιμη μέσω του ιστότοπού της. Η πλατφόρμα ξεκίνησε τη λειτουργία της ήδη από τον Δεκέμβριο 2019 και παρέμεινε ανοιχτή για την υποβολή προτάσεων έως 31 Ιουλίου 2020. Λόγω έντονου ενδιαφέροντος δόθηκε η δυνατότητα υποβολής προτάσεων μέσω εντύπου για ένα ακόμα μήνα, όπως ανακοινώθηκε και στον ιστότοπο της Επιτροπής. Αυτοχρηματοδοτούμενες δράσεις συνέχισαν να προτείνονται στην Επιτροπή και καθ’ όλη τη διάρκεια του 2021.

Η ανταπόκριση στο κάλεσμα της Επιτροπής ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Συνολικά στην πλατφόρμα υποβλήθηκαν 1.827 προτάσεις από ποικιλία φορέων, οργανισμών, ιδρυμάτων, επιχειρήσεων αλλά και ιδιωτών, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε 47 χώρες και των πέντε ηπείρων.

Θέλοντας να τιμήσει και αναδείξει την ευρεία την συμμετοχή της κοινωνίας συνολικά και του κάθε ενός ξεχωριστά, αλλά και για να αφήσει ένα ιστορικό αρχείο για το μέλλον, η Επιτροπή παρουσιάζει την παρούσα ψηφιακή έκδοση. Η έκδοση συμπεριλαμβάνει τις βασικές πληροφορίες για τις υποβληθείσες προτάσεις που ανταποκρίνονται στο πλαίσιο εορτασμού που έθεσε η Επιτροπή και για τις οποίες οι φορείς και/ή τα πρόσωπα που τις υπέβαλαν συναίνεσαν να συμπεριληφθούν.

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ_ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ_ΠΡΟΣ_ΤΗΝ_ΕΠΙΤΡΟΠΗ_ΕΛΛΑΔΑ_2021.pdf (greece2021.gr)

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

«O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων» με κωδικό GR-01724 στην ηλεκτρονική έκδοση της Επιτροπής “Ελλάδα2021” και ο δήμος μας.

Με μεγάλη μας χαρά θέλουμε να ανακοινώσουμε  η  Επιτροπή “Ελλάδα2021” αποφάσισε να συμπεριληφθεί στην ηλεκτρονική έκδοση της  το  σπουδαιότερο ιστορικό μνημείο της Κυνουρίας και  της πατρίδας μας  «O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων» με κωδικό GR-01724.

Όλος ο ντουνιάς και η επιτροπή «Ελλάδα2021»   γνωρίζουν “το ιστορικό Άστρος Κυνουρίας” από τη Β’ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων.  O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων είναι αναμφισβήτητα το σπουδαιότερο μνημείο της Κυνουρίας αλλά και της πατρίδας μας.

Έχουμε πληροφορίες,  δεν κάνουμε πλάκα,  ότι σύντομα η  Επιτροπή “Ελλάδα2021” καί άλλες δημόσιες αρχές….. θα απαιτήσουν από τον αρμόδιο αντιδήμαρχο  μας για το τουρισμό κ. Γ.Γαρδικιώτη και το δήμαρχο μας κ. Γ.Καμπύλη να εκτελέσουν τις εντολές των συμπολιτών μας, να κάνουν ότι έχουν υποσχεθεί , να κάνουν τα αυτονόητα και να  αναρτήσουν σύμφωνα με το τουριστικό πρόγραμμα , στην ιστοσελίδα του δήμου δύο φωτογραφίες με δύο λέξεις, την πινακίδα του «Ιερού Χώρου» της Β’ Εθνοσυνέλευσης και την πλάκα της σχολής Καρυτσιώτη στον Αγιάννη και επίσης να περιλάβουν τα παραπάνω σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία στο Επιχειρησιακο Πρόγραμμα του δήμου μας 2020-2024.

Η  Επιτροπή “Ελλάδα2021”  βροντερά προς κάθε κατεύθυνση μας λέει ο «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων είναι εδώ,  μπροστά μας.

This image has an empty alt attribute; its file name is 1-2-1-ethosyneleysh.jpg

On Monday, November 22, 2021, 04:13:42 a.m. EST, Secretariat Greece 2021 <secretariat@greece2021.gr> wrote:

Αρ. Πρωτ. 012909

Αγαπητέ κύριε Κουρογιώργα,

Καθώς το επετειακό έτος φτάνει στο τέλος του, θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε εκ μέρους της Επιτροπής «Ελλάδα 2021»  για την ανταπόκρισή σας στο κάλεσμα εορτασμού της επετείου των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση του 1821, μέσω της κατάθεσης στην Επιτροπή της πρότασης GR-01724 «O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων».

Η ενθουσιώδης συμμετοχή των Ελλήνων και των πολλών φίλων της Ελλάδας, αποδεικνύουν τη βαθιά αγάπη τους για τη χώρα.

Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε η Επιτροπή, οι ιδιαίτερες συνθήκες που επικράτησαν κατά το επετειακό έτος με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στις οικονομικές και χορηγικές δυνατότητες και στην αλλαγή προτεραιοτήτων λόγω της υφιστάμενης πανδημίας, δεν κατέστησαν δυνατή την χρηματοδότηση υλοποίησης σημαντικού αριθμού προτάσεων, μεταξύ αυτών και της δικής σας.

Παρά ταύτα, η Επιτροπή, προκειμένου να τιμήσει και να αναδείξει την ευρεία συμμετοχή της κοινωνίας συνολικά και του κάθε ενός ξεχωριστά στον εορτασμό της επετείου, αλλά και για να αφήσει ένα ιστορικό αρχείο για το μέλλον, ετοιμάζει ειδική ηλεκτρονική έκδοση με την καταγραφή των βασικών στοιχείων (τίτλος, είδος προτεινόμενης δράσης, όνομα φορέα/ προσώπου που την υπέβαλε) του συνόλου των προτάσεων που κατατέθηκαν  και που ανταποκρίνονται στο πλαίσιο του επετειακού εορτασμού που είχε τεθεί. Παρακαλούμε ενημερώστε μας έως 30 Νοεμβρίου εάν έχετε αντίρρηση να συμπεριληφθεί η ως άνω πρότασή σας στην έκδοση αυτή.

Σας ευχαριστούμε και πάλι για τη συμμετοχή σας και σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο έργο σας.

Με εκτίμηση,

Ελένη Κυπριώτη

Υπεύθυνη Διαχείρισης Προτάσεων Πλατφόρμας

Επιτροπή «Ελλάδα 2021»

www.greece2021.gr

secretariat@greece2021.gr
T: 7002021000

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom

“Αρ. Πρωτοκόλλου: 4210

Αγαπητέ κύριε Κουρόγιωργα,
Mε χαρά επιβεβαιώνουμε ότι λάβαμε την πρότασή σας με τίτλο «O «Ιερός Χώρος» της Β’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων» και κωδικό GR-01724, την οποία προτιθέμεθα να εντάξουμε σε ειδική έκδοση που ετοιμάζουμε και θα περιλαμβάνει περιγραφή του συνόλου των προτάσεων που ταυτίζονται με τους τέσσερις άξονες της Επιτροπής και που συνεισφέρουν στο κοινό αυτό εθνικό εγχείρημα με την ευκαιρία της επετείου των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Η έγγραφη συγκατάθεσή σας για την έκδοση αυτή, όπως προβλέπεται στην κείμενη νομοθεσία, θα σας ζητηθεί σε δεύτερο χρόνο.

Όσον αφορά στη δυνατότητα υποστήριξης της πρότασής σας από την Επιτροπή, θα επικοινωνήσουμε σύντομα μαζί σας, μόλις ολοκληρωθεί η τελική εισήγηση των μελών της Ολομέλειας και η εκτίμηση της Επιτροπής ως προς τα διαθέσιμα οικονομικά μέσα.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή σας στο εθνικό κάλεσμα.”
Με εκτίμηση,
Ελένη Κυπριώτη
Υπεύθυνη Διαχείρισης Προτάσεων Πλατφόρμας
Επιτροπή «Ελλάδα 2021»
http://www.greece2021.gr
secretariat@greece2021.grT: 7002021000, 2160004001

Πίσω στην Αρχική σελίδα

hhpt/astrosgr.com “Αφιερώνεται στη Θυρεάτιδα Γή. Dedicated to Thyreatis Land.”

#astrosgrcom